Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Sneeuw in Ter Heijde (2)

Sneeuw in Ter Heijde, zondag 7 februari: massa’s mensen die de kou trotseren om even een blik op de zee te werpen, even de besneeuwde duinen te zien en het pittoreske torentje van de kerk.

Ik doe hetzelfde na de online-kerkdienst, maak een paar foto’s vanaf het duin en ben snel weer thuis, uit de wind en bij de warme kachel.

Pierewaaien

Het zonnetje scheen hier in Ter Heijde vanmiddag, mooi weer om er even op uit te gaan. Met de auto naar Hoek van Holland gereden, geparkeerd dichtbij het strand en daarna te voet langs de beachvilla’s richting Noorderpier gelopen.

De honden genoten en wij ook. De zon schitterde mooi op het water van de Nieuwe Waterweg.

Nieuwe waterweg

Op de basaltblokken langs de pier zaten enkele tientallen strandlopertjes, dicht bij elkaar. Ze hadden gele poten en een gele snavel: dat moesten haast wel paarse strandlopers zijn, een soort die vooral in de winter op met name basaltblokken en andere stenige plekken te vinden is.

Paarse strandlopers

Er waren veel andere wandelaars op de pier en het strand, de meesten hielden enige afstand en de zeewind blies de eventueel aanwezige ziektekiemen weg.

De andere kant van het Westland

Op zaterdagmiddag reden we met onze hybride Honda naar de andere kant van het Westland, om aan te leggen in achtereenvolgens De Lier en ’t Woudt.

De Lier is een middelgroot dorp met zo’n 13.000 inwoners. De oude kerk stamt uit de vijftiende eeuw, is mooi van buiten maar was helaas van binnen gesloten. De stompe toren heeft geen spits meer sinds deze eeuwen geleden afbrandde en nooit meer hersteld werd.
Achter de kerk loopt de Lee, een voormalige getijdenkreek die ooit in verbinding stond met de Maas maar sedert lang bedijkt is om overstromingen te voorkomen.

Het centrum van De Lier is één straat groot, met winkels en eetgelegenheden aan beide zijden. De laatsten waren bij ons bezoek, u raadde het misschien al, wegens corona gesloten. Er was verder een klein museum halverwege de straat, Museum de Timmerwerf, gevestigd in een pand waar sinds 1642 onafgebroken een timmermanswerkplaats is gevestigd. Het was geopend maar timmeren is niet echt ons ding, dus besloten wij genoeg gezien te hebben van De Lier en keerden terug naar onze auto.

Uitzicht op de Lee in De Lier, met de stompe toren op de achtergrond. De twee schaatsers op het kunstwerk rechtsvoor dragen mondkapjes, helemaal volgens corona protocol…..

Van De Lier was het niet ver meer naar ’t Woudt, een schilderachtig dorpje tussen de weilanden dat reeds in 1277 genoemd werd. Het bestaat uit een laatgotische kerk, een paar boerderijen, enkele huizen, een herberg/café, een pastorie en een kosterswoning. In 2006 woonden er 36 mensen. Het is een beschermd dorpsgezicht.

Bovenstaande omschrijving van ’t Woudt komt trouwens van Wikipedia, uw blogger is soms knap gemakzuchtig…..
Maar eerlijk is eerlijk: ’t Woudt is werkelijk een oase! De rust overheerste er, de drukte van het Westland leek even ver weg. Boerderijen en huizen waren vrijwel allemaal oud en monumentaal, je waande je er terug in de tijd. Bij één van de boerderijen stond een kistje stoofperen voor aan de weg, om gratis uit mee te nemen. Wij lieten ons deze kans niet ontnemen, komende week eten we stoofperen uit ’t Woudt….

Ook de kerk in ’t Woudt was gesloten en dat was jammer, ik had graag even binnen gekeken. Eigenlijk horen kerken als Huis van God tenminste overdag geopend te zijn, is mijn bescheiden mening. Als tijdelijk toevluchtsoord voor dolende zielen, spiritualiteitszoekers en anderen die méér zoeken dan het hedendaagse consumentisme. Hang camera’s op voor het toezicht, zet waardevolle spullen in een kluis, zoiets moet toch mogelijk zijn??

De hierboven al genoemde herberg/café was uiteraard ook gesloten. Dus geen cappuccino onderweg, maar een alledaags bakkie leut thuis in Ter Heijde. Maar we komen zeker nog een keer terug hier!

Kerkdorp ’t Woudt, met kerk en groentetuintjes
Oude hooiberg en oude fiets, een mooie combinatie….

Een wandeling in de buurt

Je hoeft hier in Ter Heijde niet ver te reizen om een mooie wandeling te maken: de duinen en het strand liggen letterlijk om de hoek.

Een leuk ommetje van ongeveer een uur is via het fietspad over de slaperdijk achter ons huis richting ’s Gravenzande tot de strandslag Arendsduin. En vervolgens via het strand terug naar Ter Heijde.

Op zondagmiddag loop ik dit rondje, met een vriendelijk zonnetje boven me en een matige noordwestenwind, eerst in de rug, later op het strand van voren. De zee verbergt zich achter de laatste duinenrij, maar is wel continu hoorbaar.
Aan mijn linkerhand duikt soms ineens de kerktoren van Monster tussen de duinen op, als een baken voor een reiziger.

De toren van Monster

Een zwerm kleine vogeltjes zwiert en dwarrelt met ijle, hoge geluidjes over het duin. Misschien zijn het graspiepers, ik ga het thuis opzoeken, want ik ben nieuwsgierig.
Een paar gehoornde schapen staan in een graslandje. Duindoorns kleuren hele stukken oranje met hun bessen. Sommige struiken dragen geen enkele vrucht terwijl andere vol hangen. Mannelijke en vrouwelijke exemplaren misschien?

Race- en toerfietsers passeren me, een meisje op een bankje langs de kant groet vriendelijk.

Bij de slag ga ik rechtsaf het strand op. Het gele bord met de inmiddels overbekende tekst – ‘Vermijd drukte’, ‘Blijf niet te lang’, ‘Houd 1,5 meter afstand‘ – vertoont lacunes, er zijn letters weggevallen.

Het strand is smal, want de vloed komt op.
Er liggen strengen wier op het zand, in losse hoopjes verspreid. Het gaat om riemwier, een eetbare soort, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Het spul wordt ook wel zeespaghetti genoemd, vanwege de vorm.
Riemwier komt in Nederland niet voor. Het groeit van nature aan de kusten van Normandië, Bretagne en Zuid-Engeland. Losgeslagen door de golven drijft het mee met de stroming en spoelt dan ergens anders weer aan.

Verder weinig te zien op het strand, of het moet het uitzicht op zee zijn, dat verveelt eigenlijk nooit.
Mensen met honden, mensen zonder honden, een paar meeuwen, that’s all. De wind in het gezicht.
Langs de keet van de zeilclub en bij strandtent Bugaloe Beach, waar de muziek altijd te hard staat, omhoog richting Ter Heijde, richting huis.

Wat is dat toch dat in eetgelegenheden tegenwoordig de muziek vrijwel altijd zo hard aanstaat?? Iemand die slecht tegen prikkels kan zoals ik moet oordopjes meenemen als hij ergens uit eten gaat. Of van arrenmoede thuisblijven…

Duindoornbessen

Wandelen in het Staelduinsebos

Afgelopen week een wandeling gemaakt in het Staelduinsebos bij ’s Gravenzande, alwaar de gele ‘Vleermuisroute’ ons het hele natuurgebied liet zien. De paaltjes met gele kop voerden ons eerst langs een struweelrand met bloeiende bramen en volop vlinders. Daarna gingen we het bos in waar het stil was, op de zang van een enkele merel na. We kwamen langs een drietal bunkers uit W.O. II die de tand des tijds doorstaan hebben en door de beheerder geschikt zijn gemaakt voor bewoning door vleermuizen.

Aan de andere zijde kwamen we het bos weer uit en zagen grazige weiden met orchideeën en ratelaars. Het laatste stuk van de 3,5 km lange route voerde ons weer onder de bomen en was vrij saai. Maar al met al toch lekker gelopen door deze groene oase in het Westland!

Zon speelt door de takken van de bomen.
Een witje op een braamstruik langs het pad
We kwamen drie bunkers tegen in het Staelduinsebos. Deze werd aangevallen door een belendende boom.
Een orchidee in een weide aan de rand van het bos.
Net echt, zo’n uiltje op een boomstronk…. 🙂 . Hij stond bij een woning vlakbij de entree van het bos.

On the beach, this morning (for my english speaking readers)

Police on horseback patrol the beach, to make sure people obey the corona measures and keep their distances
Unfinished beach pavillions (due to corona) stand alone, waiting for better times to come…
Oystercatchers search for food, blissfully unaware of corona 🙂

Wandelen op woensdag (2)

Kil en nevelig in Ter Heijde, maar vrijwel geen wind.
Ik loop naar de Jan Evertsestraat, ga aan het eind daarvan de trap op richting het duin en richting het fietspad naar Kijkduin. Ik volg het fietspad tot aan de Zandmotor en daal daar af naar het strand. Via een stukje Zandmotor steek ik door richting de vloedlijn en daarvandaan in een min of meer rechte lijn naar de strandopgang bij Ter Heijde.

Jan Evertsenstraat met trap naar het duin
Golvend duin met overal duindoornbosjes
Duin en strand bij de Zandmotor, de zee niet goed zichtbaar vanwege de nevel
Een nietig strandlopertje foeragerend langs de vloedlijn
Restaurant The Coast op het strand halverwege de Zandmotor en ter Heijde. Op palen gebouwd, dus hoog en droog…
Collage van voorwerpen op het zand, op de grond. V.l.n.r.: verweerde schoen, opengevouwen schelp, soort vetplant en kinderlaarsje

Wandelen op woensdag (1)

Wandelen op woensdag, mijn vrije dag. Vaak ben ik dan nog een beetje brak van twee dagen fysiek werk op de boomkwekerij waar ik mijn geld verdien. Maar van binnen zitten krijg ik het koud en zo’n ommetje is goed voor lichaam en geest. En je ziet of hoort nog eens wat onderweg.

Dit keer ging ik door de duinen over het fietspad richting ’s Gravenzande en dan bij het Arendsduin het strand op en via het strand terug. Er stond op de heenweg een venijnig kille wind frontaal van voren die me zere oren bezorgde. Maar terug duwde die zelfde wind me voort richting huis en haard.

Hieronder een beeldverslag.

Het fietspad richting ’s Gravenzande. Links Monster, rechts Ter Heijde, verderop de duinen.
Kassen en de kerktoren van Monster aan mijn linkerhand.
‘Hier groeien kersen’
Na de bebouwing alleen het pad en de duinen aan weerszijden.
Een sad reminder aan de recente jaarwisseling: restanten van fietsen of scooters.
De zee achter het duin rechts van het pad.
Bij het Arendsduin het strand op en terug richting Ter Heijde.
Het onderkomen van de zeilclub op het strand is tot het voorjaar gesloten. Veel schelpen langs de vloedlijn, weinig mensen.
Bij de eerste strandopgang laat ik het strand en de zee achter me en ga richting dorp. De derde rij huizen vanaf hier gezien is mijn straatje, dus ik hoef niet ver meer.

Hier aan de kust

Gisteren: Het lijkt wel alsof het licht hier aan de kust scherper, helderder, intenser is dan verder landinwaarts. Ik moet er aan denken een zonnebril of petje mee te nemen als ik naar buiten ga.

Maar verder klaag ik niet, want ik hou van licht en zon. In de herfst en winter kan ik depri worden als de zon zich dagenlang niet laat zien en grauwe luchten overheersen. 

Vandaag: Wind en regen. Grauwe luchten Stuifzand op het strand. Zout op je brillenglazen. Schuimkoppen op de golven. Enkele meeuwen erboven. Een paar wandelaars met honden, met de rug naar de wind.

‘Genieten’ van de wind…
Met de honden naar het strand
Golven en meeuwen
Stuifzand