Schapen achter mijn huis

Op de slaperdijk achter mijn woning is gisteren de schaapskudde neergestreken die hier in de buurt het gras kort houdt op taluds, graslandjes en andere publieke terreinen.

De kudde is behoorlijk uitgebreid dit voorjaar met jonge aanwas. De overheersende kleur bij de lammeren is grijswit, maar bruin, gevlekt en – in één geval – pikzwart komen ook voor. De laatste wordt natuurlijk het zwarte schaap als-ie later groot is…..

Het is trouwens een alleraardigst gezicht zo’n kudde achter je huis, net alsof je middenin een natuurgebied woont.
En ’s avonds in bed hoor ik door het ventilatierooster van het raam de jonkies blaten. Ik ken slechtere manieren om in slaap te vallen….

Het toekomstige zwarte schaap…

Natuurnieuwsbrief Mei

Hieronder een linkje naar de NATUURNIEUWSBRIEF van het ‘platform Groen! natuurlijk’ over de maand Mei, vol met leuke weetjes over de natuur in deze lentemaand en veel mooie foto’s.

Voor natuurfreaks en gewone liefhebbers!

https://www.groen-natuurlijk.nl/nnn_afbeeldingen_05_2021/index.html

Een zachtjes zingende nachtegaal

Nachtegaal, copyright: Birdimage.nl

Vanochtend een ‘Rondje ’s Gravenzande’ gedaan, d.w.z. over het fietspad van Ter Heijde naar de strandslag Arendsduin bij ’s Gravenzande, daar het strand op en langs de vloedlijn terug naar de thuisbasis. Het was schitterend weer, de zee zag eruit om in te lijsten, een plaatje gewoon!

In het duin dicht bij Ter Heijde hoorde ik een nachtegaal. Verscholen in het duindoornstruweel bracht hij zijn liedje ten gehore, enigszins ingetogen nog. Alsof ie zijn stem aan het oefenen was, pas terug uit zijn overwinteringsgebied.

Hieronder het filmpje dat ik ervan gemaakt heb. Helaas kon ik weinig doen aan het volume, je moet dus goed luisteren…..

Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Zaterdag

Echtgenote verblijft vandaag en morgen bij haar moeder, ik blijf alleen achter met mijn gedachten, een stapeltje boeken en de tv.

Wat die tv betreft: het programma Roderick zoekt Licht ging vanmiddag over een Nederlandse pastoor, Theo van Osch, die tegenwoordig als kluizenaar in Zuid-Frankrijk leeft en werkt. Een oude kapel met een lekkend dak en kapotte ramen is de plek waar hij dagelijks de mis opdraagt en de eucharistie viert – het liefst zonder publiek, want die verstoren nogal eens de heiligheid van het gebeuren.

Als protestant komt zoiets mij vreemd voor, want het zijn nu juist de mensen voor wie de kerkdienst bedoeld is, zo lijkt me.
Nee, het gaat om God, zal een katholiek waarschijnlijk zeggen, maar ja, die is alleen in geestelijke zin aanwezig in de kerk en dat oogt toch een beetje kaal…..

Pastoor Theo van Osch, foto: Kro/Ncrv

Vorige week hadden we nog sneeuw en vorst, nu al lente en een beetje zon. Ik hoorde deze week voor het eerst heggenmussen zingen, dan weet je dat de lente er aan komt maar dat het nog vroeg in het jaar is, heel vroeg.

In onderstaand filmpje hoor je niet alleen de zang van dit vogeltje, maar kun je hem ook goed zien. Vrij opvallend is de blauwgrijze kop en schouders, waarmee hij zich onderscheidt van een ‘gewone’ mus.

Ik heb even in de tuin gezeten vanmiddag, zonder heggenmus en met een stevig windje. De groentebakken liggen overdag bloot, zodat de zon ze kan verwarmen. Dan kan ik volgende week proberen om wat te zaaien onder een plastic tunneltje, tegen de regen en de kou die ongetwijfeld nog komt.

Zó klein…..

Foto: Reporters/Barcroft

Wetenschappers ontdekten onlangs in de regenwouden op Madagascar bovenstaande piepkleine kameleon. Het is een nieuwe soort en hij mag zich tooien met de titel ‘Kleinste reptiel ter wereld’. En ja, het exemplaar op de foto is een volwassen dier!

Hoe bijzonder is het dat er nog steeds nieuwe diersoorten ontdekt worden! En hoe belangrijk om de leefgebieden van deze dieren te beschermen zodat ze zich kunnen handhaven. Gelukkig is het leefgebied van Brookesiana nana, zoals de mini-kameleon officieel heet, inmiddels tot beschermd natuurgebied verklaard.

Here comes the sun!

Here comes the sun! Na een aantal grauwe dagen met veel regen snakte ik naar de zon en vandaag was ie er weer. Iemand als ik die de hele dag buiten werkt, beleeft het weer intenser dan een binnenmens, dat zal duidelijk zijn. De hele dag op een boomkwekerij in de regen zoals van de week is vreselijk. Maar een goed deel van de dag in de zon zoals vandaag is heerlijk. Dan werk je met plezier.

de zon komt over de beukenhaag op mijn werkplek, rond half tien vanochtend
Zelfde locatie, iets andere plek

Klein landje

Vanaf het duin in Ter Heijde kun je bij helder weer de haven van Rotterdam zien. Ja precies, daar rechts van die kerktoren, daar zie je de havenkranen de lucht in steken.

En je kijkt daarmee het hele Westland over, van west naar zuidwest, een gebied waar zo’n 100.000 mensen wonen en miljarden omgaan in de export van tuinbouwproducten. Het illustreert een beetje hoe klein, druk en dichtbevolkt dit landje is, al maakt het natuurlijk verschil of je in West-Nederland of Oost-Groningen woont….

Vijftien miljoen mensen Zeventien miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde…..het liedje van Fluitsma en Van Thijn uit 1996 behoeft aanpassing, want we zijn gegroeid en blijven groeien. En we groeien dicht met bedrijfsterreinen, wegen, woningbouwlocaties, recreatieterreinen en meer.

En voor een stiltezoeker als ik komen er steeds minder plekken. Want zelfs in de meeste natuurgebieden is het niet echt stil, maar hoor je het verkeer op een nabijgelegen weg. Of wordt je bijna van je sokken gereden door mountainbikers. Of zit je net onder een aanvliegroute van Schiphol. Het is de prijs van overbevolking en welvaart in dit kleine landje.

Midweek Achterhoek (5)

De Achterhoek is rijk aan landgoederen en Huis Verwolde bij Laren is een van de mooiste. We hadden een ticket geboekt voor een rondleiding door de omliggende tuin en dit kreeg op woensdagmiddag zijn beslag.
De vaste plantenborders, een coniferentuin, een kleine begraafplaats voor de bewoners van het huis en mooie vrijstaande bomen kregen de aandacht van de gids en van ons. Al met al de moeite waard!
Een deel van de vaste plantenborders van Huis Verwolde met veel najaarsbloeiers: Sedum ‘Herbstfreude’, hoge herfstasters, koninginnenkruid en andere planten.
Nog zo’n parel van de Achterhoek: landgoed Velhorst tussen Lochem en Almen. Het is eigendom van Natuurmonumenten en bestaat behalve het landhuis, bijbehorende tuin en pachtboerderijen uit zo’n 300 ha natuurgebied, waar dassen en boommarters leven. Gemarkeerde wandelroutes maken een verkenning gemakkelijk. Vlakbij meandert het riviertje de Berkel.
Landgoed Velhorst: een Lakenvelder koe en kalf in een weide bij een van de pachtboerderijen.