Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

De dag voordat de winter begon

De dag voordat de winter Ć©cht begon deed ik een rondje met de auto. Fietsenhandel De Bruin in Monster is er helemaal klaar voor:

Honderd meter verder bloeit in een voortuin een toverhazelaar dat het een lieve lust is, met gele slierten die uit bruine knoppen komen. Een winterbloeier die ik zelf ook in mijn tuin heb, maar bij mij gaan de bloemknoppen niet open. Heb ik weer…. šŸ˜¦

Buiten Monster richting Den Haag staat eeuwenoud eikenhakhout knoestig tegen het duin aan. Die kromme eikenstammen met kale takken komen mooi uit in zwart-wit…

…..al is het groen van de verspreide hulststruiken onder de bomen mij zeker niet onwelkom. Toch nog een beetje kleur in de winter!

Een oude facade voor een nieuw gebouw

Het dorp Monster ligt bijna tegen Ter Heijde aan. In het centrum ervan verrijst momenteel nieuwbouw op een historische locatie, namelijk op de plek waar vroeger ‘Bondshotel Overheijde’ stond.

Overheijde was oorspronkelijk een 17de-eeuwse buitenplaats met grote tuin. Later werd het later een logement annex herberg, om in 1894 na een verbouwing de status bondshotel van de A.N.W.B. te krijgen. Onderstaande foto dateert van 13 jaar later:

Overheijde in 1907 tijdens een verbouwing. De Westlandse stoomtram komt net aanrijden. Het ding reed pal langs de gevel van het bondshotel.

Nog later werd het gebouw gebruikt als respectievelijk eetcafƩ, partycentrum en chique restaurant. Daarna stond het geruime tijd leeg.

Uiteindelijk werd besloten om het gebouw te slopen en op de plek nieuwbouw te realiseren. Een deel van de historische buitengevels werd echter ontzien door de sloophamer en gaat onderdeel uitmaken van de nieuwbouw, als een herinnering aan het verleden van deze plek. Een oude facade die de nieuwigheid erachter aan het oog onttrekt.

Terwijl men op dit moment op het binnenterrein de nieuwbouw aan het realiseren is, worden de oude gevels aan de buitenkant tijdelijk gestut door metalen stempels en dat ziet er zo uit:

Overheijde anno nu met stempels die de oude gevels ondersteunen

En zo moet het dan uiteindelijk worden:

Tekening op canvas van het uiteindelijke beeld

Door de glasloze raamkozijnen van de gevels kijk je momenteel nog in een open ruimte waar de fundamenten voor de nieuwbouw gelegd worden:

Een loze gevel, erachter verrijzen straks woningen….

De bewaard gebleven gevels herinneren straks aan een stukje verleden van het Westland, al blijft het natuurlijk jammer dat er niet mƩƩr gespaard is gebleven van de oorspronkelijk buitenplaats. Maar dat is nu eenmaal de tand des tijds die nietsontziend te werk gaat. Als de oorlog het niet doet, dan doen de woningnood en de lust tot modernisering het wel, helaas.