Natuurnieuwsbrief Mei

Hieronder een linkje naar de NATUURNIEUWSBRIEF van het ‘platform Groen! natuurlijk’ over de maand Mei, vol met leuke weetjes over de natuur in deze lentemaand en veel mooie foto’s.

Voor natuurfreaks en gewone liefhebbers!

https://www.groen-natuurlijk.nl/nnn_afbeeldingen_05_2021/index.html

Een zachtjes zingende nachtegaal

Nachtegaal, copyright: Birdimage.nl

Vanochtend een ‘Rondje ’s Gravenzande’ gedaan, d.w.z. over het fietspad van Ter Heijde naar de strandslag Arendsduin bij ’s Gravenzande, daar het strand op en langs de vloedlijn terug naar de thuisbasis. Het was schitterend weer, de zee zag eruit om in te lijsten, een plaatje gewoon!

In het duin dicht bij Ter Heijde hoorde ik een nachtegaal. Verscholen in het duindoornstruweel bracht hij zijn liedje ten gehore, enigszins ingetogen nog. Alsof ie zijn stem aan het oefenen was, pas terug uit zijn overwinteringsgebied.

Hieronder het filmpje dat ik ervan gemaakt heb. Helaas kon ik weinig doen aan het volume, je moet dus goed luisteren…..

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..

Nieuwe natuur

Van Dixhoorndriehoek, Hoek van Holland

Nieuwe natuur op Nederlands formaat, dat wil zeggen: klein, gecreëerd door mensen, sterk begrensd door bebouwing, door een weg, door fiets- en wandelpaden. Mensen met honden, zwerfvuil soms, alles wat géén natuur is….

Ik heb het over de Van Dixhoorndriehoek in Hoek van Holland, een lap duingrond recent verworven door het Zuid-Hollands Landschap, die grootse plannen heeft met het terrein. Lage stukken zijn onder water gezet in de hoop op de bijzondere flora en fauna van duinvalleien.

Een wandelroute (te downloaden op de website van ZHL) laat je in zo’n drie kwartier het hele terrein zien, maar er ís eigenlijk weinig te zien in deze tijd van het jaar, constateerde ik gistermiddag, los van de bloeiende wilgen bij het water en een paartje wilde eenden.

Zaterdag

Echtgenote verblijft vandaag en morgen bij haar moeder, ik blijf alleen achter met mijn gedachten, een stapeltje boeken en de tv.

Wat die tv betreft: het programma Roderick zoekt Licht ging vanmiddag over een Nederlandse pastoor, Theo van Osch, die tegenwoordig als kluizenaar in Zuid-Frankrijk leeft en werkt. Een oude kapel met een lekkend dak en kapotte ramen is de plek waar hij dagelijks de mis opdraagt en de eucharistie viert – het liefst zonder publiek, want die verstoren nogal eens de heiligheid van het gebeuren.

Als protestant komt zoiets mij vreemd voor, want het zijn nu juist de mensen voor wie de kerkdienst bedoeld is, zo lijkt me.
Nee, het gaat om God, zal een katholiek waarschijnlijk zeggen, maar ja, die is alleen in geestelijke zin aanwezig in de kerk en dat oogt toch een beetje kaal…..

Pastoor Theo van Osch, foto: Kro/Ncrv

Vorige week hadden we nog sneeuw en vorst, nu al lente en een beetje zon. Ik hoorde deze week voor het eerst heggenmussen zingen, dan weet je dat de lente er aan komt maar dat het nog vroeg in het jaar is, heel vroeg.

In onderstaand filmpje hoor je niet alleen de zang van dit vogeltje, maar kun je hem ook goed zien. Vrij opvallend is de blauwgrijze kop en schouders, waarmee hij zich onderscheidt van een ‘gewone’ mus.

Ik heb even in de tuin gezeten vanmiddag, zonder heggenmus en met een stevig windje. De groentebakken liggen overdag bloot, zodat de zon ze kan verwarmen. Dan kan ik volgende week proberen om wat te zaaien onder een plastic tunneltje, tegen de regen en de kou die ongetwijfeld nog komt.

Koud hè?

Het koppel ooievaars wat sinds twee jaar in de oude boomgaard schuin achter mijn werkplek broedt, zag ik anderhalve week geleden voor het eerst dit jaar terug op het nest.

Maar net als de mensen beneden op de grond werden ze deze week overvallen door koning winter. Eén van de vogels stond van de week vroeg in de ochtend te kleumen op een lantaarnpaal bij het bedrijf naast mijn werkplek (foto boven). Hij/zij had het zichtbaar koud, de borstveren opgezet, een beetje in in elkaar gedoken.

De ander stond op het nest in dezelfde houding (foto onder). Toen de zon opkwam waren ze beiden vertrokken. Om te foerageren neem ik aan, om broodnodige brandstof voor het koude lijf te tanken.

Zó klein…..

Foto: Reporters/Barcroft

Wetenschappers ontdekten onlangs in de regenwouden op Madagascar bovenstaande piepkleine kameleon. Het is een nieuwe soort en hij mag zich tooien met de titel ‘Kleinste reptiel ter wereld’. En ja, het exemplaar op de foto is een volwassen dier!

Hoe bijzonder is het dat er nog steeds nieuwe diersoorten ontdekt worden! En hoe belangrijk om de leefgebieden van deze dieren te beschermen zodat ze zich kunnen handhaven. Gelukkig is het leefgebied van Brookesiana nana, zoals de mini-kameleon officieel heet, inmiddels tot beschermd natuurgebied verklaard.

Mijn achtertuin vanochtend

Stuifsneeuw, ijzige kou, bevroren violen en vogels op zoek naar voedsel, dankbaar profiterend van het gestrooide voer.

Roodborstje bij de voederplaats
Turkse tortel en huismus, idem
Besneeuwd appelboompje
Bevroren violen

De dag voordat de winter begon

De dag voordat de winter écht begon deed ik een rondje met de auto. Fietsenhandel De Bruin in Monster is er helemaal klaar voor:

Honderd meter verder bloeit in een voortuin een toverhazelaar dat het een lieve lust is, met gele slierten die uit bruine knoppen komen. Een winterbloeier die ik zelf ook in mijn tuin heb, maar bij mij gaan de bloemknoppen niet open. Heb ik weer…. 😦

Buiten Monster richting Den Haag staat eeuwenoud eikenhakhout knoestig tegen het duin aan. Die kromme eikenstammen met kale takken komen mooi uit in zwart-wit…

…..al is het groen van de verspreide hulststruiken onder de bomen mij zeker niet onwelkom. Toch nog een beetje kleur in de winter!

Puttertjes

Op een regenachtige, sombere dinsdagwintermiddag zag ik een troepje putters langs een akkerrand in de omgeving van ons vakantiehuis. Ze waren vermoedelijk uit op de zaden die nog overgebleven waren in de dode plantenstengels langs de akkerrand. Soms vlogen ze naar de bosrand aan de andere kant van het pad dat akker en bos van elkaar scheidde en zag je ze tussen de naalden van de grove dennen die daar stonden.

Het was eigenlijk te donker om de zoom van mijn camera te gebruiken. Toch maar wat geprobeerd, met bovenstaande resultaten.