Schapen achter mijn huis

Op de slaperdijk achter mijn woning is gisteren de schaapskudde neergestreken die hier in de buurt het gras kort houdt op taluds, graslandjes en andere publieke terreinen.

De kudde is behoorlijk uitgebreid dit voorjaar met jonge aanwas. De overheersende kleur bij de lammeren is grijswit, maar bruin, gevlekt en – in één geval – pikzwart komen ook voor. De laatste wordt natuurlijk het zwarte schaap als-ie later groot is…..

Het is trouwens een alleraardigst gezicht zo’n kudde achter je huis, net alsof je middenin een natuurgebied woont.
En ’s avonds in bed hoor ik door het ventilatierooster van het raam de jonkies blaten. Ik ken slechtere manieren om in slaap te vallen….

Het toekomstige zwarte schaap…

Een zachtjes zingende nachtegaal

Nachtegaal, copyright: Birdimage.nl

Vanochtend een ‘Rondje ’s Gravenzande’ gedaan, d.w.z. over het fietspad van Ter Heijde naar de strandslag Arendsduin bij ’s Gravenzande, daar het strand op en langs de vloedlijn terug naar de thuisbasis. Het was schitterend weer, de zee zag eruit om in te lijsten, een plaatje gewoon!

In het duin dicht bij Ter Heijde hoorde ik een nachtegaal. Verscholen in het duindoornstruweel bracht hij zijn liedje ten gehore, enigszins ingetogen nog. Alsof ie zijn stem aan het oefenen was, pas terug uit zijn overwinteringsgebied.

Hieronder het filmpje dat ik ervan gemaakt heb. Helaas kon ik weinig doen aan het volume, je moet dus goed luisteren…..

Buienlucht

Een buienlucht hangt boven het Westland, terwijl ik op de Zandmotor naar fossielen en overblijfselen van prehistorische dieren zoek.

De Zandmotor (tussen Ter Heijde en Kijkduin) bestaat uit opgespoten zand, afkomstig uit de Noordzee. Hierin bevinden zich overblijfselen uit de tijd dat de Doggersbank nog droog lag en bewoond werd door mensen en dieren. Het is een archeologische hotspot.

Ik heb helaas niets gevonden maar ben ook gespaard gebleven voor de regen. En ik was lekker buiten, da’s ook wat waard!

Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..

Nieuwe natuur

Van Dixhoorndriehoek, Hoek van Holland

Nieuwe natuur op Nederlands formaat, dat wil zeggen: klein, gecreëerd door mensen, sterk begrensd door bebouwing, door een weg, door fiets- en wandelpaden. Mensen met honden, zwerfvuil soms, alles wat géén natuur is….

Ik heb het over de Van Dixhoorndriehoek in Hoek van Holland, een lap duingrond recent verworven door het Zuid-Hollands Landschap, die grootse plannen heeft met het terrein. Lage stukken zijn onder water gezet in de hoop op de bijzondere flora en fauna van duinvalleien.

Een wandelroute (te downloaden op de website van ZHL) laat je in zo’n drie kwartier het hele terrein zien, maar er ís eigenlijk weinig te zien in deze tijd van het jaar, constateerde ik gistermiddag, los van de bloeiende wilgen bij het water en een paartje wilde eenden.

Wind aan zee

De rookpluim van de Maasvlaktecentrale waait naar het zuiden, gezien vanaf het strand bij Ter Heijde. Het is een kolencentrale, dus wat er uit die pijp komt is niet zo fris voor het milieu…..

Er staat nog een kolencentrale op de Maasvlakte, maar die is al een tijdje stuk en wordt waarschijnlijk niet meer opgestart. Dat scheelt in ieder geval de helft van de vervuiling!

Als ik mijn honden uitlaat en ik loop omhoog richting de slaperdijk achter Ter Heijde, zie ik die pluim ook vrijwel altijd. Want ja, hier aan de kust is het eigenlijk nooit windstil…
Het is wel een mooi ‘landmark’ in dit opzicht, een herkenningspunt en een weerbericht – niet op papier, maar buiten in de open lucht. Want de windrichting zegt natuurlijk veel over het weer.

Koud hè?

Het koppel ooievaars wat sinds twee jaar in de oude boomgaard schuin achter mijn werkplek broedt, zag ik anderhalve week geleden voor het eerst dit jaar terug op het nest.

Maar net als de mensen beneden op de grond werden ze deze week overvallen door koning winter. Eén van de vogels stond van de week vroeg in de ochtend te kleumen op een lantaarnpaal bij het bedrijf naast mijn werkplek (foto boven). Hij/zij had het zichtbaar koud, de borstveren opgezet, een beetje in in elkaar gedoken.

De ander stond op het nest in dezelfde houding (foto onder). Toen de zon opkwam waren ze beiden vertrokken. Om te foerageren neem ik aan, om broodnodige brandstof voor het koude lijf te tanken.

Sneeuw in Ter Heijde (2)

Sneeuw in Ter Heijde, zondag 7 februari: massa’s mensen die de kou trotseren om even een blik op de zee te werpen, even de besneeuwde duinen te zien en het pittoreske torentje van de kerk.

Ik doe hetzelfde na de online-kerkdienst, maak een paar foto’s vanaf het duin en ben snel weer thuis, uit de wind en bij de warme kachel.

De dag voordat de winter begon

De dag voordat de winter écht begon deed ik een rondje met de auto. Fietsenhandel De Bruin in Monster is er helemaal klaar voor:

Honderd meter verder bloeit in een voortuin een toverhazelaar dat het een lieve lust is, met gele slierten die uit bruine knoppen komen. Een winterbloeier die ik zelf ook in mijn tuin heb, maar bij mij gaan de bloemknoppen niet open. Heb ik weer…. 😦

Buiten Monster richting Den Haag staat eeuwenoud eikenhakhout knoestig tegen het duin aan. Die kromme eikenstammen met kale takken komen mooi uit in zwart-wit…

…..al is het groen van de verspreide hulststruiken onder de bomen mij zeker niet onwelkom. Toch nog een beetje kleur in de winter!