Woningnood en statushouders

Een bericht op de website Rijksoverheid.nl: het komend halfjaar worden er 11.000 huurwoningen geclaimd voor asielzoekers met een verblijfsvergunning. En dat terwijl de woningnood groter is dan ooit en mensen vaak jaren moeten wachten op een huis.

https://www.rijksoverheid.nl/actueel/nieuws/2021/03/29/komend-halfjaar-woningen-nodig-voor-11.000-vergunninghouders

Je zou er bijna PVV-stemmer van worden! Bijna zeg ik, niet helemaal.
Want ik gun een echte vluchteling een plaatsje in Nederland, mits hij/zij bereid is te integreren in onze samenleving door onze taal en gebruiken te leren.
Maar 11.000 is veel, teveel zou ik bijna zeggen. Want ik gun dat Nederlandse gezin dat jaren op een grotere woning moet wachten, net zo goed een plekkie. En 11.000 per halfjaar is 22.000 per heel jaar.
Maar ik heb de wijsheid ook niet in pacht, zeg ik er gelijk bij. Waarvan akte….

Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..

Nieuwe natuur

Van Dixhoorndriehoek, Hoek van Holland

Nieuwe natuur op Nederlands formaat, dat wil zeggen: klein, gecreëerd door mensen, sterk begrensd door bebouwing, door een weg, door fiets- en wandelpaden. Mensen met honden, zwerfvuil soms, alles wat géén natuur is….

Ik heb het over de Van Dixhoorndriehoek in Hoek van Holland, een lap duingrond recent verworven door het Zuid-Hollands Landschap, die grootse plannen heeft met het terrein. Lage stukken zijn onder water gezet in de hoop op de bijzondere flora en fauna van duinvalleien.

Een wandelroute (te downloaden op de website van ZHL) laat je in zo’n drie kwartier het hele terrein zien, maar er ís eigenlijk weinig te zien in deze tijd van het jaar, constateerde ik gistermiddag, los van de bloeiende wilgen bij het water en een paartje wilde eenden.

Een mooi rustig Americana-liedje

Een mooi rustig liedje hierboven van Mary Chapin Carpenter,een zangeres die haar sporen verdiende in de countrymuziek, maar het nu wat kalmer aandoet.

Het heet Travelers Prayer. Jammer dat er geen filmpje bijzit, alleen de hoes van het album waar het op staat. Maar ik wilde hem u toch niet onthouden….

PVV de grootste in Ter Heijde

Copyright foto: ad.nl

De PVV is bij de afgelopen verkiezingen de grootste geworden hier in Ter Heijde (bron).

Dit verbaast mij eigenlijk niks.

De bevolking van dit stranddorp bestaat voor zover ik kan zien voor een flink deel uit werklui in loondienst en ZZP’ers. Hardwerkende lieden die vroeger waarschijnlijk PvdA stemden omdat die partij voor de arbeiders opkwam. Maar ze kozen op een gegeven moment vrij massaal voor Geert Wilders, omdat ze zich – denk ik – in de steek gelaten voelden door de collaboratie van de PvdA met achtereenvolgende CDA en VVD regeringen.
Want bij de vorige verkiezingen vier jaar geleden leed de PvdA een enorme nederlaag na 4 jaar met Rutte c.s. in een kabinet gezeten te hebben en meegewerkt te hebben aan diverse bezuinigingen,

En deze mensen voelen zich bedreigd door allerlei veranderingen in de Nederlandse samenleving – de ‘verkleuring’ van de bevolking door de instroom van allochtonen, door Marokkaanse moordbendes, door de invloed van de Turkse regering op Turken in Nederland, door asielzoekers die ‘onze’ huizen inpikken – en meer.

Een dorpsgenoot van mij die regelmatig berichten op Facebook vóór Geert Wilders en tégen alle andere politieke partijen plaatst, had gisteren een zeer negatief bericht over D66 op zijn tijdlijn staan. Het bericht sprak over ‘De ratten van D66 die aan ons Nederland knagen’ en ‘Sigrid Kaag is een terroristenvriend’. Het laatste heeft te maken met de Palestijnse echtgenoot van Kaag en een daaruit voortvloeiende sympathie voor de Palestijnse zaak.

Deze dorpsgenoot had duidelijk moeite met de drie zetels verlies van Geert en de winst van Sigrid. Het is machteloze woede en frustratie die zich vertaalt in haatdragende berichten op social media. Verbaal geweld, zeker niet zonder risico, want het leidt tot een verruwing van het debat waarbij fysiek geweld soms een volgende stap kan zijn.

Ik was zelf overigens ook niet blij met de uitslag, want ik had graag een andere regering gewild. Tien jaar Rutte is genoeg, vind ik. Tijd voor een ander accent – meer mensen en milieu, minder economische groei. En een hervorming van de Belastingdienst. Maar de kiezer heeft gesproken en die is helaas voor een flink deel rechts en conservatief.

Wind aan zee

De rookpluim van de Maasvlaktecentrale waait naar het zuiden, gezien vanaf het strand bij Ter Heijde. Het is een kolencentrale, dus wat er uit die pijp komt is niet zo fris voor het milieu…..

Er staat nog een kolencentrale op de Maasvlakte, maar die is al een tijdje stuk en wordt waarschijnlijk niet meer opgestart. Dat scheelt in ieder geval de helft van de vervuiling!

Als ik mijn honden uitlaat en ik loop omhoog richting de slaperdijk achter Ter Heijde, zie ik die pluim ook vrijwel altijd. Want ja, hier aan de kust is het eigenlijk nooit windstil…
Het is wel een mooi ‘landmark’ in dit opzicht, een herkenningspunt en een weerbericht – niet op papier, maar buiten in de open lucht. Want de windrichting zegt natuurlijk veel over het weer.

David Gray – Heart and soul

Een mooi, apart liedje: Heart and soul van David Gray. Hieronder op video met de tekst onderin het beeld.

Over de betekenis van die tekst moet ik trouwens nog eens diep nadenken…
Maar soms is een liedje gewoon mooi terwijl je de tekst nauwelijks begrijpt. Het gevoel, de emotie raakt je en de rest is niet zo belangrijk.

Woede over onrecht

Woede over het onrecht in de wereld: ik had deze emotie afgelopen weekend toen ik in de krant las over een massamoord in een Ethiopische stad. Een opstand in het noorden van Ethiopië tegen het federale gezag is daar uitgelopen op een bloedige strijd, waarbij militairen van het buurland Eritrea de reguliere Ethiopische troepen assisteren bij het neerslaan van de opstand.

Toen honderden burgers in de stad Aksum uit angst voor de Eritreeërs een kerk waren binnengevlucht, werden ze naar door de soldaten naar buiten gesleept en daar afgeslacht. De lijken liet men dagenlang op straat liggen….let wel: burgers, geen soldaten!

Je zou graag willen dat dit onrecht gewroken wordt, dat de daders gestraft worden en de slachtoffers gecompenseerd, maar dat zal wel nooit gebeuren. En zo gaat het meestal: onrecht regeert in deze wereld, het kwaad woekert voort en de de slachtoffers vinden geen troost, behalve misschien bij God.

En dat maakt je boos als mens.

Je zou bijna als Bruce Cockburn in onderstaand liedje geweld met geweld willen beantwoorden. If I had a rocket launcher – als ík toch een wapen had, een leger, de potentie om op te treden: ik zou er op af gaan en orde op zaken stellen. Machteloze woede is het, meer niet, want je hebt nu eenmaal de macht niet om op te treden.

De zanger schreef het liedje begin jaren tachtig na een bezoek aan een Guatemalteeks vluchtelingenkamp dat regelmatig vanuit de lucht bestookt werd door helikopters van het regeringsleger van Guatamala, een land dat indertijd bestuurd werd door een wrede dictator.
Als ik een raketwerper had, dan haalde ik die helikopters neer. Geweld met geweld beantwoorden.

De woede die de zanger voelt is legitiem. De manier waarop hij deze woede verwoord in een songtekst is misschien een ander verhaal.

Het roept wel een vraag op: hoe ver mag je gaan om het kwaad te bestrijden? Mag je geweld met tegengeweld bestrijden? Of is dat een heilloze weg omdat geweld alleen maar meer geweld oproept? Het is misschien een theoretische discussie omdat het nooit zover zal komen, maar toch, het zijn wel vragen die bij me opkomen….

Bij u misschien ook, lezer??