Mijn hand

Mijn hand laat zien wat het de afgelopen week gedaan heeft, namelijk fysiek werk verricht:

De vingers met name vertonen duidelijke ‘gebruikssporen’. Logisch, ze hebben de hele week een schoffel vastgehouden en in de grond gegraaid om onkruid in de harten van planten uit te trekken.

Maar de ringvinger van die hand vertoont nog iets anders: een trouwring. En die ring kan motiveren om dit werk te doen en te blijven doen, net als de waardering van werkgever en collega’s, het voldane gevoel als een stuk werk af is, een naderende koffiepauze of een vakantie over niet al te lange tijd.

Ja en dan zijn verbrokkelde en gescheurde nagels en rouwranden onder die nagels helemaal niet zo erg!

Op slechte momenten, als fysieke vermoeidheid, stress iets anders haar tol eist, kan die hand ook weleens gebald zijn:

En dan kan het soms stormen in mijn hoofd en is alles duister en wankel ik aan de rand van een ravijn.
Maar stormen gaan altijd weer liggen, vroeg of laat, waarna de zon doorbreekt en ik verder kan.

Zeehond gered

Er lag een zeehond bij de vloedlijn op het strand van Ter Heijde vanmiddag. Levend en wel, maar hopeloos verstrikt in een stuk visnet. De mannen van de K.N.R.M. waren er al bij en konden een deel van het net ter plekke verwijderen. Daarna slaagden ze er in om het dier met vereende krachten in een rieten mand te proppen en vervolgens in hun voertuig te hijsen dat hiervoor al klaarstond.

Aan de andere kant van het duin hebben ze het beest bevrijd van het resterende stuk visnet en is-ie afgevoerd door de dierenambulance. Hieronder een paar foto’s van de actie.

Zeehond, visnet en redder
In een rieten mand met een doek er overheen
En daarna aan boord van het reddingsvoertuig

Wandelen in het Staelduinsebos

Afgelopen week een wandeling gemaakt in het Staelduinsebos bij ’s Gravenzande, alwaar de gele ‘Vleermuisroute’ ons het hele natuurgebied liet zien. De paaltjes met gele kop voerden ons eerst langs een struweelrand met bloeiende bramen en volop vlinders. Daarna gingen we het bos in waar het stil was, op de zang van een enkele merel na. We kwamen langs een drietal bunkers uit W.O. II die de tand des tijds doorstaan hebben en door de beheerder geschikt zijn gemaakt voor bewoning door vleermuizen.

Aan de andere zijde kwamen we het bos weer uit en zagen grazige weiden met orchideeën en ratelaars. Het laatste stuk van de 3,5 km lange route voerde ons weer onder de bomen en was vrij saai. Maar al met al toch lekker gelopen door deze groene oase in het Westland!

Zon speelt door de takken van de bomen.
Een witje op een braamstruik langs het pad
We kwamen drie bunkers tegen in het Staelduinsebos. Deze werd aangevallen door een belendende boom.
Een orchidee in een weide aan de rand van het bos.
Net echt, zo’n uiltje op een boomstronk…. 🙂 . Hij stond bij een woning vlakbij de entree van het bos.

Sunset

So swiftly the sun sets in the sky…’ (Bob Dylan – Jokerman).

Dat ‘swiftly’ viel wel mee: de zon nam de tijd om in zee te zakken, gisteravond hier in Ter Heijde.

Een naburige strandtent verstoorde trouwens het idyllische plaatje met harde bonke-bonke-bonk-muziek. Ik leek de enige te zijn die zich hier aan ergerde, de enige autist op het strand misschien?
Snappen doe ik het niet, die luide muziek in veel eetgelegenheden dezer dagen. Ik moet tegenwoordig oordoppen meenemen als ik uit eten ga!

Iets anders: voor de kust van Scheveningen liggen al enige tijd verschillende cruiseschepen, wachtend op betere – coronavrije – dagen. Ze sparen op die manier havengeld uit. Ik kon er eentje vangen door sterk in te zoomen met de camera.

Gierzwaluwen

De gierzwaluwen ‘gieren’* boven de daken in ons dorp, scheren tussen de huizen door om daarna weer omhoog te schieten, de intens blauwe lucht in.

Fotograferen is moeilijk, met name vanwege de hoge snelheid van deze luchtacrobaten. Ik heb nochtans een poging gewaagd en het resultaat staat hieronder.

Een beetje Zuid-Frankrijk aan de Hollandse kust, zo voelt het momenteel met die hoge temperaturen, die intense zon en dan nog die zwaluwen boven ons. Ze zijn zo weer verdwenen, terug naar het zuiden waar ze overwinteren.

Drie gierzwaluwen boven/onder elkaar, in onze straat.

* Deze vogel maakt een karakteristiek hoog, gierend geluid in de lucht, vandaar ook die naam.

Aalscholvers in de duinen

Vanochtend een wandeling gemaakt door het Solleveld, een natuur- en waterwingebied in de duinen tussen Den Haag en Monster.
Het gebied is alleen toegankelijk met toegangskaart, mede daardoor was het er heerlijk rustig.

We werden aangenaam verrast door een aalscholverkolonie vlakbij ons pad in een rij grove dennen. Het schrille geroep van de jonge vogels om voedsel overstemde de knorrende geluiden van de volwassen dieren. Je zag de oudervogels af- en aanvliegen.
Achter de nestbomen was een infiltratieplas waar nog meer aalscholvers te zien waren, op en rond het water.

Hieronder een foto-impressie. Het licht was scherp en dat zie je helaas aan de foto’s af.

Om bij het Solleveld te komen moet je eerst door de Van Leydenhof, een naastgelegen bosgebied waar de rododendrons nog bloeiden.
Mooie berkenbomen in de Van Leydenhof.
En mooie, kronkelige eiken, voormalig hakhout misschien of door de zeewind zo gevormd.
Aalscholvers in een dennenboom, wit uitgeslagen van de vogelpoep.
Close-up: aalscholver op het nest.
Jonge vogel wordt gevoerd door ouderdier.
Veel vogels bij elkaar, in de toppen van de bomen.
Bij de infiltratievijver
Idem
Van een afstandje

Zondagochtend

De kerk begint pas om elf uur, dus plenty of time voor een strandwandeling in de vroege uren. Bewolkt en een frisse wind. Voor ons uit in de verte de Maasvlakte, met laad- en loskranen die als vingers die naar de hemel reiken.

De vloed komt op en overspoelt de golfbrekers, meeuwen bivakkeren op de laatste rotsblokken van de brekers die nog boven het water uitsteken.

Die meeuwen zijn hier thuis, ik niet. Ik ben nergens thuis.
Gistermiddag zat ik in de tuin, in een vriendelijk zonnetje, met de duiven van buurman koerend op het dak. Rust en vrede, geen oorlog, geen honger, geen herrie.
Beter wordt het niet, dacht ik toen. Maar zoiets gaat weer snel voorbij; onrust, vervelende gedachten en leegte in het hart eisen maar al te spoedig hun plek weer op. En beter wordt het niet….

Enkele beessies

Hieronder een paar foto’s van beessies op en rond de werkplek, snel gefotografeerd met de smartphone, van groot naar klein.

Ik ben dol op beessies – voor zover het geen steekmuggen in mijn slaapkamer zijn of kakkerlakken 🙂 .
Maar deze uitzonderingen daargelaten wordt ik blij van alles wat kruipt, vliegt of zwemt in mijn leefomgeving. En zie ik mijn lede ogen aan hoe bebouwing, wegverkeer en andere drukte steeds verder oprukt ten koste van diezelfde levende natuur. Je zou er bijna voor naar de Schotse Hooglanden of een andere dunbevolkte omgeving emigreren!

Een ooievaar tussen de beplanting op mijn werkplek in Wassenaar, een boomkwekerij. Ze nestelen op een paal in een boomgaard schuin achter mijn werkplek en hebben momenteel jongen. Er zitten nogal wat kikkers tussen de beplanting op de kwekerij, nou dan weet je het wel…
Een geaderd witje op de grond tussen de beplanting, goed te herkennen vanwege die ‘aders’ op de ondervleugels. Het geaderd witje is een veel voorkomende dagvlinder.
Een elzenhaantje in de elzenhaag die een deel van de kwekerij afschermt. Het elzenhaantje is een kevertje van zo’n 5 mm groot, blauwzwart glanzend gekleurd, die vooral in deze tijd van het jaar massaal voorkomt op elzen en soms ook op andere houtige gewassen. De kevertjes vreten gaten in de bladeren van de gastplant, waardoor deze er vaak uit komt te zien als gatenkaas. Maar meestal herstelt het gewas zich in de loop van het jaar van de aangerichte schade.

We’ll meet again- Vera Lynn overleden

Zangeres Vera Lynn is vandaag op 103-jarige leeftijd overleden. Ze is vooral bekend van het legendarische liedje ‘We’ll meet again’, waarmee ze tijdens de Tweede Wereldoorlog talloze Geallieerde militairen een hart onder de riem stak.

Hieronder de versie uit 1943, een monument voor die tijd en voor de mensen die hun leven offerden voor de strijd tegen het kwaad.