Vrijwilligerswerk

Op zaterdagochtend halen de mannen van het K. N. R. M. reddingsstation Ter Heijde de reddingboot plus toebehoren naar buiten om onderhoud te plegen. De club draait voor 100% op vrijwilligers die hulp verlenen op zee en soms op het strand.
‘Reddingboot en vrijwilligers zijn 24 uur per dag beschikbaar voor spoedeisende hulp en niet-spoedeisende hulp. Op basis van goed zeemanschap verleent de KNRM hulp op het water aan een ieder die hierom vraagt’ (bron: website K.N.R.M.).

Een paar voorbeelden van deze hulp uit het recente verleden: een dode vinvis werd door de boot uit Ter Heijde richting het strand gesleept, het beest dreef in de Nieuwe Waterweg en hinderde daarbij het scheepvaartverkeer. Een zeiljacht met problemen ver op zee werd terug naar de wal gebracht. Er werd geassisteerd bij zoekacties naar vermiste badgasten en ook werden er vermoeide kitesurfers uit het water gehaald….

Waar zou Nederland zijn zonder vrijwilligers? –

** om koffie te schenken in verzorgingshuizen,
** als mantelzorger voor hulpbehoevenden,
** als schuldhulpmaatje of taalmaatje,
** in de opvang voor asieldieren,
** bij kringloopwinkels,
** bij de volkstuinvereniging,
** als chauffeur op een pendelbusje,
** in musea,
** bij de voedselbank,
** in een natuurwerkgroep,
** als oppasmoeder of -vader,

** als klussenhulp,
** in de vluchtelingenopvang,
** als inspreker van boeken voor mensen met leesproblemen
…..

…..en nog veel meer. Dit land drijft voor een belangrijk deel op de vrijwillige, onbetaalde inzet van mensen! Hulde!

Op de website van het Platform Vrijwillige Inzet vind je heel veel informatie over vrijwilligerswerk en verder de adressen van vrijwilligerscentrales in heel Nederland.

Een wondere wereld

Ik vond vorige week op het strand langs de vloedlijn een complete mosselschelp begroeid met zeepokken. De schelp zelf was leeg.

Mosselschelp begroeid met zeepokken

Zeepokken zijn de kalkstenen huisjes van kleine kreeftjes. De huisjes zijn afgesloten met een scharnierend deksel. Als het kreeftje moet eten, klapt het deksel naar buiten open en strekt het dier zijn zes paar lange poten naar buiten. Met die poten wervelt het plankton en ander voedsel naar binnen.

Wat leven we toch in een wondere wereld! En de zee met al haar dierlijk en plantaardig leven is dan weer een wereld op zich, meestal onzichtbaar voor ons onder het oppervlak van het water, maar daarom niet minder fascinerend.

Toen ik bezig was met deze post lag de schelp naast me op tafel. Het was het stil in huis en ik hoorde een heel zacht knisperend geluid komen uit de richting van de schelp. Blijkbaar zaten er nog levende kreeftjes in de huisjes. Ik ben teruggelopen naar het strand en heb de schelp bij de vloedlijn gelegd.

Een vraag aan de lezers van deze post: ervaart u wel eens iets van die wondere wereld??

Een rookpluim als landmark

Als ik met de honden richting Monster loop en de slaperdijk opga, kijk ik altijd even naar rechts naar de rookpluimen van de twee energiecentrales op de Maasvlakte. Bij helder weer zijn die altijd zichtbaar, bij licht en bij donker. Je kunt aan de richting van de pluimen de windrichting aflezen:

** naar rechts – oostelijke wind, aflandig
** naar links – westelijke wind, aanlandig.

Soms waaien de pluimen de ene avond naar links en zijn ze de ochtend erop ineens gedraaid naar rechts of vice-versa. Dan is er weersverandering op komst – regenbuien door aanvoer van vochtige lucht vanaf zee, of lagere temperaturen door aanvoer van koude lucht uit het oosten, vanaf land.

Rookpluimen als weerbericht, als bakens in het landschap. Als landmark voor Ter Heijde. En dus ook voor mij.

De laatste anderhalve week waren de rookpluimen ineens verdwenen, alsof de centrales stilgelegd waren voor groot onderhoud of iets dergelijks. Ik heb gezocht op internet, maar kon hier verder niets over vinden.
Gelukkig zag ik vanochtend 1 pluim terug aan de horizon, nu de andere nog…. šŸ™‚ .

Wandelen op woensdag (1)

Wandelen op woensdag, mijn vrije dag. Vaak ben ik dan nog een beetje brak van twee dagen fysiek werk op de boomkwekerij waar ik mijn geld verdien. Maar van binnen zitten krijg ik het koud en zo’n ommetje is goed voor lichaam en geest. En je ziet of hoort nog eens wat onderweg.

Dit keer ging ik door de duinen over het fietspad richting ’s Gravenzande en dan bij het Arendsduin het strand op en via het strand terug. Er stond op de heenweg een venijnig kille wind frontaal van voren die me zere oren bezorgde. Maar terug duwde die zelfde wind me voort richting huis en haard.

Hieronder een beeldverslag.

Het fietspad richting ’s Gravenzande. Links Monster, rechts Ter Heijde, verderop de duinen.
Kassen en de kerktoren van Monster aan mijn linkerhand.
‘Hier groeien kersen’
Na de bebouwing alleen het pad en de duinen aan weerszijden.
Een sad reminder aan de recente jaarwisseling: restanten van fietsen of scooters.
De zee achter het duin rechts van het pad.
Bij het Arendsduin het strand op en terug richting Ter Heijde.
Het onderkomen van de zeilclub op het strand is tot het voorjaar gesloten. Veel schelpen langs de vloedlijn, weinig mensen.
Bij de eerste strandopgang laat ik het strand en de zee achter me en ga richting dorp. De derde rij huizen vanaf hier gezien is mijn straatje, dus ik hoef niet ver meer.

Ter Heijde zingt

Bovenstaand lied werd afgelopen zondag bij de dienst in de kerk van Ter Heijde gezongen.

Het was ter nagedachtenis aan een overleden en reeds begraven gemeentelid, een vrouw van 80, die zelf jarenlang in het zangkoor zat. Dit was vermoedelijk haar lievelingslied. Het werd ook op de begrafenis al gezongen.

De weduwnaar, die in de bank voor ons zat, brak helemaal tijdens het zingen. Zijn oudste zoon naast hem ondersteunde en troostte hem. Mijn vrouw en ik achter hem leden een beetje mee….

Terug in Ter Heijde

Terug in Ter Heijde. Het was drie uur rijden vanaf Texel; er waren nauwelijks wachttijden bij de boot maar wel langzaam rijden en stilstaan op de tweebaansweg van Den Helder naar Alkmaar.

Thuis geniet ik van mijn eigen comfortabele fauteuil en van mijn ruimliggende bed. Geen vuurwerkschade, alles is rustig gebleven deze jaarwisseling. Aan het strand waait het stevig, maar de zee is dan op zijn mooist, dat wel. Ik loop met de hond door tot de eerste strandopgang en ga dan omhoog, terug naar het dorp.

Twee zeevissers trotseren wind en kou. Zij liever dan ik…..
Langs de kant van het pad door de duinen bloeit nog een plantje. Het is vermoedelijk zeeraket.

Effe weg (5) : Texelse kou

Waterkoud op Texel, iets grauws dat tussen motregen en mist in zit; een nacht die aarzelt om dag te worden. Eigenlijk wil je liever binnen blijven, maar de honden moeten eruit, dus je gaat.

Achter de dijk is de lucht vol van de melancholieke roep van de wulpen op het wad. De drooggevallen slikplaten, het water erachter, de lucht erboven: het vervaagt allemaal, alsof de scheiding die God eertijds aanbracht, voor het moment opgeheven is.

Rotganzen in vlucht boven de dijk en boven de polder erachter. Te koud om lang te blijven. Thuis gaat de cv op 23 graden en wordt er koffie gezet.