Regen na droogte

Na de extreme droogte van afgelopen maanden vult de regenmeter in mijn tuin zich weer in rap tempo. Hij staat inmiddels op 31 mm neerslag en er komt waarschijnlijk nog meer bij vandaag.

31 millimeter regen is 31 liter water op één vierkante meter. Da’s best veel! Tot vandaag was mijn woonplaats Ter Heijde aan Zee een van de droogste plekken van ons land. En nu valt er heel veel regen in één keer. Kan de natuur zich herstellen. Maar planten die dood zijn gegaan door de droogte blijven dood natuurlijk…. 😦

Duivennest op mijn werkplek

Ik moest op mijn werkplek – een boomkwekerij – een leiboom snoeien, maar toen ik op de ladder stond zag ik een duivennest met twee jonkies erin op één van de takken:

De achterste van de twee was niet onder de indruk van mijn verschijning: hij probeerde mij weg te jagen door met zijn snavel hakkende bewegingen in mijn richting te maken 🙂

Na het maken van de foto ben ik de ladder afgedaald, heb mijn spullen opgepakt en ben vertrokken. Dat snoeien komt later wel een keertje…..

With my own two hands / Met mijn eigen handen

Een vrolijk en optimistisch liedje hieronder: With my own two hands, uitgevoerd door muzikanten van over de hele wereld in het kader van Playing For Change. Het liedje is oorspronkelijk van de Amerikaanse singer/songwriter Ben Harper.

Verbeter de wereld met je eigen handen, luidt kortweg de boodschap. Prima tip, maar helaas ben ik vaak meer met mezelf bezig dan met een ander 😦 . Dat egocentrisme zit diep in mij, moet ik bekennen.

Gelukkig zijn niet alle mensen hetzelfde. Nederland kent enkele miljoenen vrijwilligers, mensen die zich belangeloos inzetten voor een ander. En daarmee de wereld misschien een klein beetje verbeteren…..

Een andere kijk op Nederland: een Oekraïense telt onze zegeningen

Een buitenlander die in ons land vertoeft heeft vaak een andere kijk op Nederland dan een autochtoon.

Want voor de laatste is alles ‘gewoon’ – hij ziet de dingen zijn hele leven al en het mooie is er voor hem vaak vanaf. Bij de ‘binnenlander’ overheerst nogal eens de sleur. En negatieve klaagzangen in de media over de politiek en andere onderwerpen hebben invloed op de manier waarop hij kijkt naar ons land en de mensen daarin.

Wel, dan is zo’n ingezonden brief als die ik van de week in een plaatselijk krantje aantrof, verfrissend en echt een eye-opener – om even een on-Nederlands woord te gebruiken 🙂 . De brief werd geschreven door een Oekraïense vrouw die enige tijd in ons land woonde, ze heet Larysa Deshko.

Een citaat uit de brief:

Ik fiets naar de zee bij Kijkduin en doe mijn best om niet nog meer verliefd te worden op dit land. Omdat ik er zoveel van hou. De lucht, schoon en geurig, lijkt wel of je het met een lepel of schep kunt eten. Het is zo mooi, doordrenkt met kruiden en bloemen. Ik sta mezelf toe de lokale planten te bewonderen, want het is onmogelijk te weerstaan.
Ik kijk ook naar de wegen. De randen ervan zijn intelligent, zorgvuldig en mooi gemaakt: bochten, schuine kanten en hoeken. Ik probeer niet teveel te staren naar de gebouwen met moderne architectuur in Den Haag, ze zijn perfect en prachtig. Den Haag is indrukwekkend. Prachtige beelden die in de straten staan, overtuigen je ervan dat het leven divers, ongewoon en leuk is.

Tja, als ík door Den Haag rijd met de auto (niet de fiets!) zie ik vooral de drukte om me heen en de dingen die niet deugen: zwerfvuil, fout geparkeerde auto’s, mede-weggebruikers die veel te hard rijden.
Maar misschien moet ik meer gaan fietsen en zie ik dan ook meer van het mooie om me heen. En krijg dan ook iets van die onbevangen en frisse blik van Larysa….

Larysa Deshko is inmiddels terug naar Oekraïne om de mensen in nood daar te helpen. Ze bedankt aan het slot van haar epistel de Nederlanders voor hun vriendelijkheid en vrijgevigheid, hun liefde voor het milieu en hun creativiteit. Waarvan akte!

Een vakantieplaatje voor thuisblijvers

Lights of Taormina van Mark Knopfler is misschien een mooi vakantieplaatje voor thuisblijvers….
Je vind het liedje hieronder in een YouTube – video.

Over het algemeen ben ik niet zo’n fan van deze zanger trouwens – ik vind zijn meeste nummers een beetje saai en een beetje sloom – maar deze vind ik wél goed….

Een liedje over een stad op Sicilië na het vallen van de avond, mooi melancholiek gespeeld en gezongen.
Het is dat mijn honden niet met het vliegtuig meekunnen, anders ging ik er misschien zelf een keer heen met vrouwlief, de sfeer opsnuiven… 🙂

Honingbij en steenhommel

Laatst blogde ik hier al over de behangersbijen in mijn tuin (hier), in onderstaande blogpost wil ik het over twee andere insecten hebben die mijn plekkie met een bezoek vereerden, namelijk de honingbij en de steenhommel.

Een honingbij vloog van de week op de bloemen van de rode zonnehoed in mijn tuin, die overigens een witte variëteit is van deze plant, maar dit terzijde…

Op de foto hieronder zie je twee gele klompjes zitten onder de vleugels van het insect. Dit zijn zogenaamde ‘pollenkorfjes’ aan de achterpoten waarin de bij het verzamelde stuifmeel opslaat. Zo neemt hij het voedsel voor zijn nageslacht en zichzelf mee naar het nest, waar hij het afstaat aan de daar aanwezige jonge bijen die het verder verwerken…

Honingbij op rode zonnehoed met stuifmeelklompjes aan de achterpoten

Ik zag op het zelfde plekje in mijn tuin ook een vrouwtje steenhommel foerageren, goed herkenbaar aan de zwarte haren op het lichaam, begrensd door een opvallende oranje achterlijfspunt. De mannetjes van deze soort hebben overigens gele banden op het bovenlijf en gele haren op de kop. Steenhommels nestelen vaak onder stenen, vandaar dus die naam. Weer wat geleerd…. 🙂 .

Steenhommelvrouwtje op de bloem van een ooievaarsbek

On the beach/Op het strand

Er lag een dode Jan van Gent op het strand en ik vroeg me af waar de vogel vandaan kwam – is ie ergens in Schotland van een klif in de zee gestort en daarna met de stromingen hiernaartoe gevoerd? Ik zal het vermoedelijk nooit weten.

Dode Jan van Gent

De Reddingsbrigade van Ter Heijde was in de buurt aan het oefenen, zoals meestal op zaterdagochtend. De reddingsboot bevond zich in zee, een aantal vrijwilligers stond langs de kant toe te kijken.

K.N.R.M. afdeling Ter Heijde op oefening

Verder op het strand:

** de gebruikelijke mensen-met-hond (folks like me, zal ik maar zeggen),
** stevig doorstappende wandelaars,
** meeuwen op de golfbrekers,
** blauwe zee en blauwe lucht,
** westenwind.

De terreinwagens van strandtenthouders, toezichthoudend personeel en anderen noem ik even apart. Met loslopende honden moet je soms uitkijken voor die gasten, want ze rijden vaak hard 😦 .

Gedicht op zaterdag

Photo by Debby Hudson on Unsplash

Hieronder een gedicht over liefde van Neil Gaiman, hetwelk via Instagram tot mij kwam:

I don’t think that I’ve been in love as such

although I liked a few folk pretty well

Love must be vaster than my smiles or touch

for brave men died and empires rose and fell

for love, girls follow boys to foreign lands

and men have followed women into hell

In plays and poems someone understands

there’s something makes us more than blood and bone

And more than biological demands for me love’s like the wind unseen, unknown

I see the trees are bending where it’s been

I know that it leaves wreckage where it’s blown

I really don’t know what I love you means

I think it means don’t leave me here alone

Neil Gaiman – Dark Sonnet

Neil Gaiman’s website

Behangersbijen

Uit de bladeren van mijn klimroos zijn grote happen genomen. Ik wist niet hoe dit kwam, tot ik het googelde. Het blijkt het werk te zijn van een behangersbij.

Het vrouwtje van deze solitaire bijensoort knipt met haar sterke kaken stukken uit het blad van de roos en transporteert die naar haar nest. Daar rolt ze het blad op tot een kokertje en schuift het naar binnen, tot de wanden van de nestholte volledig bedekt zijn. Dan vult ze de holte op met nectar en stuifmeel en legt er eitjes in.

Je kunt de nesten van behangersbijen vinden in bamboe of hout, maar het kan ook een tien centimeter diep gat in de grond zijn. Ik heb het nest van ‘mijn’ behangersbij nog niet gevonden….

Beestjes op mijn werkplek: veenmol en boevenrups

Ik zag een veenmol deze week. Hij stak het hoofdpad over op mijn werkplek. Ik heb hem voorzichtig opgepakt, bekeken en gefotografeerd. En daarna weer teruggezet natuurlijk.

Veenmol

Een veenmol is een insect, hij behoort bij de krekelfamilie. Het diertje is ongeveer 5 centimeter lang. Hij leeft onder de grond in gebieden met zachte, ‘venige’ aarde waarin hij gangen graaft, op zoek naar larven van andere insecten en sappige plantenwortels.
Op de foto hierboven zijn de twee graafpoten die hij aan de voorkant van zijn lichaam heeft, goed zichtbaar. Ze lijken een beetje op de poten van een mol, vandaar ook de naam. Hij heeft ook nog twee paar vleugels, merkwaardig voor een dier dat ondergronds leeft!

In de paartijd maakt het mannetje veenmol een hol met een opening naar boven. Hij gaat dan in de opening zitten en probeert een vrouwtje te lokken met een snorrend geluid dat doet denken aan het geluid van een krekel.

Wellicht was de veenmol die ik zag een vrouwtje onderweg naar een mannetje. Ik weet het niet zeker.

De rupsen van de jakobsvlinder zijn echte boefjes, niet alleen omdat ze hun waardplanten kaalvreten maar ook vanwege het geel-zwart gestreepte pakkie dat ze dragen. Net de Daltonbroers uit de strip Lucky Luke, maar dan veel kleiner…. 🙂 . Misschien is de opvallende kleur een waarschuwing voor rupsenetende vogels: pas op, laat mij met rust, want ik ben giftig! Want zo werkt het vaak in de natuur met felle kleuren.

Rups van jakobsvlinder