Regenboog boven de kerk

foto: Dinie Storm

Een regenboog boven de kerk in Ter Heijde.
De onderkant eindigt in de kerkzaal, zo lijkt het, de plek waar een handvol gelovigen op zondag samenkomt om na te denken over God en gebod, over geloof en hoop en liefde.

Die liefde verbindt de regenboog met de kerk: God is liefde en de regenboog is het teken daarvan.
Meer informatie over dit onderwerp vindt u HIER.

‘Zoals de regenboog de aarde omspant, zo omspant God met zijn oeverloze liefde en ontferming de wereld’ (citaat uit de link hierboven). 

En daar heb ik verder niks meer aan toe te voegen….

De andere kant van het Westland

Op zaterdagmiddag reden we met onze hybride Honda naar de andere kant van het Westland, om aan te leggen in achtereenvolgens De Lier en ’t Woudt.

De Lier is een middelgroot dorp met zo’n 13.000 inwoners. De oude kerk stamt uit de vijftiende eeuw, is mooi van buiten maar was helaas van binnen gesloten. De stompe toren heeft geen spits meer sinds deze eeuwen geleden afbrandde en nooit meer hersteld werd.
Achter de kerk loopt de Lee, een voormalige getijdenkreek die ooit in verbinding stond met de Maas maar sedert lang bedijkt is om overstromingen te voorkomen.

Het centrum van De Lier is één straat groot, met winkels en eetgelegenheden aan beide zijden. De laatsten waren bij ons bezoek, u raadde het misschien al, wegens corona gesloten. Er was verder een klein museum halverwege de straat, Museum de Timmerwerf, gevestigd in een pand waar sinds 1642 onafgebroken een timmermanswerkplaats is gevestigd. Het was geopend maar timmeren is niet echt ons ding, dus besloten wij genoeg gezien te hebben van De Lier en keerden terug naar onze auto.

Uitzicht op de Lee in De Lier, met de stompe toren op de achtergrond. De twee schaatsers op het kunstwerk rechtsvoor dragen mondkapjes, helemaal volgens corona protocol…..

Van De Lier was het niet ver meer naar ’t Woudt, een schilderachtig dorpje tussen de weilanden dat reeds in 1277 genoemd werd. Het bestaat uit een laatgotische kerk, een paar boerderijen, enkele huizen, een herberg/café, een pastorie en een kosterswoning. In 2006 woonden er 36 mensen. Het is een beschermd dorpsgezicht.

Bovenstaande omschrijving van ’t Woudt komt trouwens van Wikipedia, uw blogger is soms knap gemakzuchtig…..
Maar eerlijk is eerlijk: ’t Woudt is werkelijk een oase! De rust overheerste er, de drukte van het Westland leek even ver weg. Boerderijen en huizen waren vrijwel allemaal oud en monumentaal, je waande je er terug in de tijd. Bij één van de boerderijen stond een kistje stoofperen voor aan de weg, om gratis uit mee te nemen. Wij lieten ons deze kans niet ontnemen, komende week eten we stoofperen uit ’t Woudt….

Ook de kerk in ’t Woudt was gesloten en dat was jammer, ik had graag even binnen gekeken. Eigenlijk horen kerken als Huis van God tenminste overdag geopend te zijn, is mijn bescheiden mening. Als tijdelijk toevluchtsoord voor dolende zielen, spiritualiteitszoekers en anderen die méér zoeken dan het hedendaagse consumentisme. Hang camera’s op voor het toezicht, zet waardevolle spullen in een kluis, zoiets moet toch mogelijk zijn??

De hierboven al genoemde herberg/café was uiteraard ook gesloten. Dus geen cappuccino onderweg, maar een alledaags bakkie leut thuis in Ter Heijde. Maar we komen zeker nog een keer terug hier!

Kerkdorp ’t Woudt, met kerk en groentetuintjes
Oude hooiberg en oude fiets, een mooie combinatie….

In de luwte


De schapen die in het gras bij de slaperdijk grazen, hebben voor het merendeel de luwte van de tuinschuurtjes achter de Kortenaerstraat opgezocht.

Ja, want die wind hier aan de kust weet van wanten! Hij velde laatst het boompje dat aan het eind van onze straat stond, hij wierp de onrijpe vruchten van de perenboom in mijn tuin op de grond en bedekt autoruiten met een laagje zout.

Op dit moment waait-ie ook flink, hoor ik door de ventilatieroosters van mijn raamkozijnen. Als ik straks naar het strand ga voor een frisse neus en een beetje beweging, zorg ik ervoor dat ik hem in de rug heb. En dan ga ik via de duinen terug, daar loop je nog een beetje in de luwte. Soms ben ik net een schaap…

Een wandeling in de buurt

Je hoeft hier in Ter Heijde niet ver te reizen om een mooie wandeling te maken: de duinen en het strand liggen letterlijk om de hoek.

Een leuk ommetje van ongeveer een uur is via het fietspad over de slaperdijk achter ons huis richting ’s Gravenzande tot de strandslag Arendsduin. En vervolgens via het strand terug naar Ter Heijde.

Op zondagmiddag loop ik dit rondje, met een vriendelijk zonnetje boven me en een matige noordwestenwind, eerst in de rug, later op het strand van voren. De zee verbergt zich achter de laatste duinenrij, maar is wel continu hoorbaar.
Aan mijn linkerhand duikt soms ineens de kerktoren van Monster tussen de duinen op, als een baken voor een reiziger.

De toren van Monster

Een zwerm kleine vogeltjes zwiert en dwarrelt met ijle, hoge geluidjes over het duin. Misschien zijn het graspiepers, ik ga het thuis opzoeken, want ik ben nieuwsgierig.
Een paar gehoornde schapen staan in een graslandje. Duindoorns kleuren hele stukken oranje met hun bessen. Sommige struiken dragen geen enkele vrucht terwijl andere vol hangen. Mannelijke en vrouwelijke exemplaren misschien?

Race- en toerfietsers passeren me, een meisje op een bankje langs de kant groet vriendelijk.

Bij de slag ga ik rechtsaf het strand op. Het gele bord met de inmiddels overbekende tekst – ‘Vermijd drukte’, ‘Blijf niet te lang’, ‘Houd 1,5 meter afstand‘ – vertoont lacunes, er zijn letters weggevallen.

Het strand is smal, want de vloed komt op.
Er liggen strengen wier op het zand, in losse hoopjes verspreid. Het gaat om riemwier, een eetbare soort, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Het spul wordt ook wel zeespaghetti genoemd, vanwege de vorm.
Riemwier komt in Nederland niet voor. Het groeit van nature aan de kusten van Normandië, Bretagne en Zuid-Engeland. Losgeslagen door de golven drijft het mee met de stroming en spoelt dan ergens anders weer aan.

Verder weinig te zien op het strand, of het moet het uitzicht op zee zijn, dat verveelt eigenlijk nooit.
Mensen met honden, mensen zonder honden, een paar meeuwen, that’s all. De wind in het gezicht.
Langs de keet van de zeilclub en bij strandtent Bugaloe Beach, waar de muziek altijd te hard staat, omhoog richting Ter Heijde, richting huis.

Wat is dat toch dat in eetgelegenheden tegenwoordig de muziek vrijwel altijd zo hard aanstaat?? Iemand die slecht tegen prikkels kan zoals ik moet oordopjes meenemen als hij ergens uit eten gaat. Of van arrenmoede thuisblijven…

Duindoornbessen

Lessen op de levensweg

On the road to find out is een heel mooi liedje van Cat Stevens. Je vindt het in de video hier onder.

Het gaat over de levensweg die een mens moet gaan, een weg die vaak door de eenzaamheid voert.
Want de lessen die je leert op je weg en de inzichten die je daarbij krijgt openbaren zich vooral als je alleen bent en teruggeworpen op je zelf.

De zanger koos op zijn levensweg voor de islam, een voor mij onbegrijpelijke keuze. Maar als hij zingt over a good book vul ík daar voor mezelf het woord ‘bijbel’ in en niet ‘koran’.
En daarmee wordt het als het ware mijn eigen persoonlijke liedje.


Kou

Als de temperatuur binnen een paar dagen tien graden keldert zoals in de afgelopen week en regenwolken het overnemen van de zon, voel ik me beroerd. Katterig, rillerig, moe en futloos, totaal geen energie om de dingen te doen die ik moet doen.

Misschien heeft het met mijn autisme te maken, misschien ook niet. Misschien is het simpelweg dat magere lijf van me dat die kilte en regen niet zo snel kan verwerken, zelfs niet met een dikke trui aan.

En het is pas september, dat wordt nog wat….

Lekker liedje

Hieronder een lekker liedje van mijn Spotifyplaylist: This forgotten town van de Jayhawks.
Het zijn voor mij ‘Arbeidsvitaminen’, de liedjes die ik via Spotify op het spoor kom – lekker luisteren als je aan het werk bent, dan gaat de klus net ietsje makkelijker…

Onderstaand filmpje is trouwens live opgenomen tijdens een sessie buiten. De studioversie is wat steviger en staat ook op YouTube…