Alledaagse filosofie

Toen ik maandagochtend op mijn werk een stuk gereedschap wilde slijpen, schoot mijn duim uit en belandde op de scherpe rand van het gereedschap. Het gevolg: een diepe snee, veel bloed, pijn en een bezoek aan de huisartsenpost om het zaakje te laten hechten.

Om toch te kunnen werken met de blessure had ik hem afgeplakt met een pleister en veel leukoplast. Maar toen ik dit vanochtend verwijderde na een nacht van zeurende pijn op en af, voelde ik me gelijk beter: de druk van de pleister op de wond bleek het meeste ongemak veroorzaakt te hebben, niet de wond op zich zelf.

Hier zit een wijsheid in, een metafoor, dacht ik even later onder de douche: De pleisters waarmee we de wonden in ons leven bedekken, veroorzaken soms meer pijn dan de wonden op zich.

Alledaagse filosofie, doe er uw voordeel mee! šŸ™‚

(Ik hoop overigens wel dat de wond snel geneest, want het blijft lastig, met zo’n geblesseerde rechterduim een spitschop vasthouden en gebruiken….)

Advertenties

Weary kind/Vermoeide soort

The weary kind van Ryan Bingham: heb ik dat liedje niet al eens eerder op deze blog gezet?? Enfin, dan staat-ie er mooi twee keer op…

Hoe vertaal je ‘The weary kind’? Een online-woordenboek geeft ‘De vermoeide soort’, maar dat klinkt op de een of andere manier gekunsteld. Maar ook zonder vertaling is het liedje goed genoeg.

Op het werk

Het is wat mij betreft een goed begin van de werkdag als je vlak voor de werkplek twee ooievaars zie foerageren:

Koppel ooievaars bij de werkplek. Foto genomen met mobieltje.

De twee verblijven voorlopig op een nestpaal vlak achter de kwekerij. Het zou aardig zijn als ze hier een nest jongen gingen grootbrengen, ik houd het in de gaten voor u…

Overigens worden jonge ooievaars groot op een dieet van dierlijke eiwitten en zo’n oudervogel is niet kieskeurig: kikkers, mollen, jonge vogels – alles gaat mee naar het nest. Het nieuwe (ooievaars) leven gaat ten koste van ander leven, en dat is een wetmatigheid op onze planeet Aarde, wij mensen doen daar even hard aan mee.

Een gebroken werkelijkheid, jagen of gejaagd worden, een andere optie lijkt niet te bestaan. Het lieveheersbeestje eet bladluizen maar valt op zijn beurt ten prooi aan parasieten die een eitje leggen in het lijf van het diertje. De larve die daaruit komt, eet het lieveheersbeestje van binnenuit op.
Tot zover de serieuze toon in dit stukje, hieronder een vrolijker noot, verzorgd door een collega:

Ja, ik lig best weleens wakker van dat werk, zeker als het druk is geweest. Ik krijg dan teveel prikkels en dat wreekt zich ’s nachts.

Zondagochtend

Vanochtend hier in Zoetermeer, een uur of acht: de zon komt al op, ik hoor overal om me heen merels zingen.
Hieronder een paar foto’s, genomen in scherp ochtendlicht:

Zingende merel

Staartmees, snel genomen


Ontluikende bloemen van fluitenkruid


Bloeiende krentenstruik
Bloeiende witte Clematis
Schoorsteen in zwart-wit. Rook van een cv-ketel kringelt voorlangs

Werkstress

Werken, werken, werken.
Gisteren, vrijdag 5 april moest ik mijn werkplek, de kwekerij in Wassenaar vrijwel helemaal alleen runnen. En het is momenteel planttijd, de drukste tijd van het jaar.
Ik moest drie nieuwe medewerkers die in verband met de drukte aangetrokken waren, begeleiden/aan het werk zetten en houden/zelf uiteraard meewerken om het goede voorbeeld te geven/vragen beantwoorden van de nieuwelingen/steekschoppen scherp houden/de pauzes in het oog houden –
– en ondertussen ook nog tussen de bedrijven door particuliere klanten helpen en de mannen van de hoveniersafdeling bedienen als die planten nodig hebben voor hun klussen.

Want het is druk, druk, druk. En ik maar schakelen, schakelen, schakelen. Tussen het een en het ander. Terwijl mijn autistische geest moeilijk schakelt en zich liever op een ding concentreert en dat afmaakt. Het resultaat: stress, stress, stress. Ik dacht dat ik gek werd.
En in de lunchpauze kwam er een vrachtauto het terrein op rijden met 1500 coniferen die ook allemaal zo snel mogelijk de grond in moeten. Maar dat wordt dan volgende week, want in het weekend werk ik niet.

Salamander(tje)

Gespot door mijn collega Nico op de werkplek: bovenstaand salamandertje. Hij/zij is afgaand op de grootte volgens mij een jonkie, misschien wel net uit het ei gekomen, wie zal het zeggen. We waren op onze boomkwekerij een leegliggend perceel aan het bemesten met verse stalmest, misschien kwam-ie daar uit.

Hoe het ook zij, zoiets is gewoon mooi! We hebben het kleintje na het maken van de foto onder een struik gezet in de schaduw en hem een lang en gelukkig leven toegewenst.