Sneeuw in Ter Heijde

Sneeuw in Ter Heijde alhier, afgelopen zaterdag, halverwege de middag. We kwamen net terug van familiebezoek in het oosten des lands, tweeënhalf uur heen, tweeënhalf uur terug.
Een dun laagje sneeuw, meer was het niet, maar toch, een mooi gezicht…

Ter Heijde zaterdagmiddag met besneeuwde daken

Het was acht jaar geleden, die sneeuw. Ik werd er deze week nog aan herinnerd op Facebook, via een foto die ik toen maakte van mijn hond in het Westerpark in Zoetermeer. Tot zijn buik erin, sneeuw rond zijn snoet….
Die hond heb ik inmiddels moeten laten inslapen een paar maanden geleden, dat steekt dan weer even flink bij zo’n foto.

Acht jaar geleden….

Alles vertrekt uiteindelijk, alles wordt afgebroken en gaat dood. Het heengaan van mijn hond deed me meer dan de corona-epidemie, want het stond dichter bij me. Een gemis, een leegte.

Nog zo’n mooi liedje

Nog zo’n mooi liedje, ontdekt via Spotify: Blue Moon Drive van Tom Wilson en Iskwe.

Het zijn twee Canadese singer/songwriters, allebei van Indiaanse afkomst, die hier samenwerken. De trompettist maakt het nummer helemaal af.

Muziek verbroedert (2)

In het kader van Playing for Change nog zo’n fijn liedje: Listen to the music, een nummer oorspronkelijk van de Doobie Brothers. Een heel toepasselijke titel overigens, want daar draait natuurlijk alles om bij Playing for Change, om dat luisteren naar mooie muziek….

Vrijdag: Mantingerveld en Meppen

We zijn op nieuwjaarsdag in de ochtend even naar het Mantingerveld geweest, een natuurgebied met stuifzand, heide en jeneverbessen een kilometer of zes bij Meppen vandaan. Het was er prachtig met veel grote, karakteristieke jeneverbesstruiken, afgewisseld door open stukken. Maar de paden bestonden uit rul zand en dat liep te moeilijk voor vrouwlief met haar versleten knie. Dus we zijn niet zo ver gegaan dit keer, maar we hopen hier zeker nog eens terug te komen.

Mantingerveld

’s Middags heb ik het dorp Meppen, onze thuisbasis, verkend. Meppen is een heel oud brinkdorp dat al in 1335 genoemd wordt. Gelukkig is veel van die geschiedenis bewaard gebleven in de vorm van de oude boerderijen die het hart van het dorp vormen en de oude brink met eikenbomen. Je haalt je hart er aan op als je er rondwandelt!

Het oudste huis van Meppen, uit 1699
Een mooie boerderij. Van de boomstammen die voor de schuurdeur liggen maakt men ter plekken hekken en palen
Oude eikenbomen, een authentiek hekwerk en een voormalige boerderij, thans in gebruik als woonhuis.

Donderdag: een jeneverbesveldje in de buurt

De Palms is een natuurgebied op loopafstand van ons vakantiehuis. Het hart van het gebied bestaat uit een jeneverbesveld, waar op de open stukken tussen de struiken Drentse heideschapen grazen.

Dit soort gebiedjes zijn vrij zeldzaam in Nederland. Ze ontstaan als door overbegrazing van schapen het zand gaat stuiven. Jeneverbeszaden kiemen in het zand en vormen op den duur dichte struwelen.

Woensdag: een heel oud kerkje

kerkje van Zweeloo

In Zweeloo, een mooi Drents dorpje dichtbij ons vakantiehuis, staat een kerkje uit de 13e eeuw. In de dakruiter (het kleine torentje op de nok) hangt een luidklok uit de 14e eeuw.

Uit de dertiende en veertiende eeuw – dat is bijna onvoorstelbaar lang geleden. Gebouwd in de Middeleeuwen – toen er nog geen spoor van mechanisatie of moderniteit was, behalve misschien een primitieve ploeg voortgetrokken door os of paard over de akkers op de es van het dorp waar de eeuwige rogge werd verbouwd. Veel ongeneeslijke ziektes, het leven moet een slijtageslag geweest zijn door de zware lichamelijk arbeid, de gemiddelde leeftijd lag misschien rond de 50.

Kerk van Zweeloo geschetst door Vincent van Gogh

In 1883 verbleef een zekere Vincent van Gogh enkele maanden in Noord-Nederland. Hij bezocht tijdens zijn verblijf het dorp Zweeloo en schreef over zijn bezoek in een brief aan zijn broer Theo:

Ik kwam voorbij een oud kerkje, net precies ‘l’Eglise de Greville’ van het schilderijtje van Millet van Luxembourg: hier kwamen in plaats van het boertje met de spade van het schilderij, een herder met een koppel schapens langs de hegge… Ploegers zag ik nu heel druk, een zandkar, herders, wegwerkers, mestkarren. tekende in een herbergje aan de weg een oud wijf aan ’t spinnewiel, donker silhouetje als uit een toversprookje – donker silhouetje tegen een licht raam, waardoor men de lichte lucht zag en een wegje door ’t fijn groen en een paar ganzen die gras pikten.

Het ‘oude kerkje’ was de kerk van Zweeloo. Hij maakte er later een schetstekening van met de in zijn brief genoemde schaapskudde ervoor.

Wij kuierden vanochtend langs het kerkje in het kader van de wandelroute ‘In de voetsporen van Van Gogh’, een tocht van enkele kilometers door Zweeloo en naburig Aalden. Een wandeling door verleden en heden, want naast de oude boerderijen staan moderne auto’s en het graan op de akkers is veelal vervangen door maïs. Alles verandert, alles stroomt, zei een filosoof uit de Oudheid ooit….
Wat helaas weinig verandert is de knie-artrose van mijn vrouw, waardoor we de route drastisch moesten inkorten. Zo gaan de dingen soms.

Over Vincent Van Gogh in Zweeloo en de brief aan zijn broer vindt u hier! meer informatie.

Puttertjes

Op een regenachtige, sombere dinsdagwintermiddag zag ik een troepje putters langs een akkerrand in de omgeving van ons vakantiehuis. Ze waren vermoedelijk uit op de zaden die nog overgebleven waren in de dode plantenstengels langs de akkerrand. Soms vlogen ze naar de bosrand aan de andere kant van het pad dat akker en bos van elkaar scheidde en zag je ze tussen de naalden van de grove dennen die daar stonden.

Het was eigenlijk te donker om de zoom van mijn camera te gebruiken. Toch maar wat geprobeerd, met bovenstaande resultaten.

Dinsdag: hunebedden kiek’n

Hunebed ‘De Papeloze Kerk

Vanochtend drie hunebedden bekeken in de omgeving van ons vakantiehuis. Per slot van rekening zijn we in Drenthe, de provincie die een groot aantal van deze grafmonumenten uit de Oudheid herbergt. Ze hebben allen een nummer, D1 tot en met D54, waarbij de hoofdletter D staat voor Drenthe. Wij bezochten op deze koude en mistige ochtend D49, D50 en D51.

D49 ligt in het bos ten westen van de weg Schoonoord-Sleen en is het enige hunebed met een naam: De Papeloze Kerk. ‘Papeloos’ staat voor: ‘zonder katholiek’ en slaat op de geheime kerkdiensten die hier door protestanten in de zestiende eeuw gehouden werden. Het hunebed is deels een reconstructie: men heeft van elders stenen aangevoerd en een deklaag aangebracht om te laten zien hoe het er ooit, in de oorspronkelijke staat, uitzag.

Opnieuw ‘De Papeloze Kerk’, van de andere kant, met zijingang

D50 en D51 liggen aan weerszijden van de Hunebeddenweg vlakbij Noord-Sleen. D50 is een fraai exemplaar, grotendeels intact zo te zien, al moet je de deklaag die het hunebed ooit completeerde, er bij denken.

Hunebed D50
Idem, dichterbij
Idem

D51 is meer een verzameling losse stenen dan een fatsoenlijk hunebed. Waarschijnlijk in het verleden geplunderd door mensen die de stenen wel konden gebruiken voor andere doeleinden….

D51
Idem, die kale en knoestige eiken passen er mooi bij!

Voor meer info: klik op de linkjes die onder de nummers van de hunebedden zitten.

Maandag: stad en bos

Eerst naar Coevorden vanochtend, vestingstad in Zuid-Drenthe van bescheiden afmetingen. Vroeger veel betwist vanwege de strategische ligging en de daaraan verbonden tolrechten, tegenwoordig rustig en provinciaals.

Het is waterkoud, brrrr…..
En de maandagmorgenmarkt is nergens te bekennen, corona zal daar debet aan zijn. Alleen de drogist in het centrum is open en de Albert Heijn iets verderop. Ik wacht in de auto tot vrouwlief uitgewinkeld is.

Naast het centrum is een mooi klein haventje zonder boten, want het is winter. De bomen aan weerskanten zien zichzelf weerspiegeld in het stille water. Onder het ophaalbruggetje nadert een klein vaartuig, alles is in het kleine hier.

Haventje

Ook het kasteel van Coevorden, een meer dan duizend jaar oude versterking, oogt niet groot. Na een restauratie in de vorige eeuw is het uiteindelijk een hotel-restaurant geworden.

Kasteel

We zijn gauw klaar hier, corona houdt alles gesloten. En het is koud, waterkoud.

Na de lunch maken we een wandeling in de Boswachterij Gieten, enkele kilometers slechts van ons vakantiehuis. Ik hoor boven mij boomklevers, een boomkruiper, een specht en iets waarvan ik denk dat het een kuifmees is.

Beneden me trekt het kleine mijn aandacht: een geel zwammetje op een boomstronk, bekermos op de grond en sterremos ernaast.

koraalzwam of geweizwam, ik weet het niet zeker
Sterremos met sporenkapsels
Bekermos

Kerk en hulst

Vanochtend, zaterdag 26 december, naar Meppen in Drenthe vertrokken voor een week vakantie.

Dit is de kerk in Oosterhesselen dichtbij Meppen. De toren staat er los achter. Iets met de tachtigjarige oorlog geloof ik, toen kerk en toren in het krijgsgewoel van elkaar werden gescheiden. Die beshulst op de voorgrond kleurt er mooi bij!
Kerk en toren van de andere kant, met een oorlogsmonumentje (‘Voor hen die vielen’) op de voorgrond. Nee, niet de slachtoffers van de tachtigjarige oorlog natuurlijk, maar van 40/45….