Schapen achter mijn huis

Op de slaperdijk achter mijn woning is gisteren de schaapskudde neergestreken die hier in de buurt het gras kort houdt op taluds, graslandjes en andere publieke terreinen.

De kudde is behoorlijk uitgebreid dit voorjaar met jonge aanwas. De overheersende kleur bij de lammeren is grijswit, maar bruin, gevlekt en – in één geval – pikzwart komen ook voor. De laatste wordt natuurlijk het zwarte schaap als-ie later groot is…..

Het is trouwens een alleraardigst gezicht zo’n kudde achter je huis, net alsof je middenin een natuurgebied woont.
En ’s avonds in bed hoor ik door het ventilatierooster van het raam de jonkies blaten. Ik ken slechtere manieren om in slaap te vallen….

Het toekomstige zwarte schaap…

Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Zaterdag

Echtgenote verblijft vandaag en morgen bij haar moeder, ik blijf alleen achter met mijn gedachten, een stapeltje boeken en de tv.

Wat die tv betreft: het programma Roderick zoekt Licht ging vanmiddag over een Nederlandse pastoor, Theo van Osch, die tegenwoordig als kluizenaar in Zuid-Frankrijk leeft en werkt. Een oude kapel met een lekkend dak en kapotte ramen is de plek waar hij dagelijks de mis opdraagt en de eucharistie viert – het liefst zonder publiek, want die verstoren nogal eens de heiligheid van het gebeuren.

Als protestant komt zoiets mij vreemd voor, want het zijn nu juist de mensen voor wie de kerkdienst bedoeld is, zo lijkt me.
Nee, het gaat om God, zal een katholiek waarschijnlijk zeggen, maar ja, die is alleen in geestelijke zin aanwezig in de kerk en dat oogt toch een beetje kaal…..

Pastoor Theo van Osch, foto: Kro/Ncrv

Vorige week hadden we nog sneeuw en vorst, nu al lente en een beetje zon. Ik hoorde deze week voor het eerst heggenmussen zingen, dan weet je dat de lente er aan komt maar dat het nog vroeg in het jaar is, heel vroeg.

In onderstaand filmpje hoor je niet alleen de zang van dit vogeltje, maar kun je hem ook goed zien. Vrij opvallend is de blauwgrijze kop en schouders, waarmee hij zich onderscheidt van een ‘gewone’ mus.

Ik heb even in de tuin gezeten vanmiddag, zonder heggenmus en met een stevig windje. De groentebakken liggen overdag bloot, zodat de zon ze kan verwarmen. Dan kan ik volgende week proberen om wat te zaaien onder een plastic tunneltje, tegen de regen en de kou die ongetwijfeld nog komt.

Mijn achtertuin vanochtend

Stuifsneeuw, ijzige kou, bevroren violen en vogels op zoek naar voedsel, dankbaar profiterend van het gestrooide voer.

Roodborstje bij de voederplaats
Turkse tortel en huismus, idem
Besneeuwd appelboompje
Bevroren violen

Klein landje

Vanaf het duin in Ter Heijde kun je bij helder weer de haven van Rotterdam zien. Ja precies, daar rechts van die kerktoren, daar zie je de havenkranen de lucht in steken.

En je kijkt daarmee het hele Westland over, van west naar zuidwest, een gebied waar zo’n 100.000 mensen wonen en miljarden omgaan in de export van tuinbouwproducten. Het illustreert een beetje hoe klein, druk en dichtbevolkt dit landje is, al maakt het natuurlijk verschil of je in West-Nederland of Oost-Groningen woont….

Vijftien miljoen mensen Zeventien miljoen mensen, op dat hele kleine stukje aarde…..het liedje van Fluitsma en Van Thijn uit 1996 behoeft aanpassing, want we zijn gegroeid en blijven groeien. En we groeien dicht met bedrijfsterreinen, wegen, woningbouwlocaties, recreatieterreinen en meer.

En voor een stiltezoeker als ik komen er steeds minder plekken. Want zelfs in de meeste natuurgebieden is het niet echt stil, maar hoor je het verkeer op een nabijgelegen weg. Of wordt je bijna van je sokken gereden door mountainbikers. Of zit je net onder een aanvliegroute van Schiphol. Het is de prijs van overbevolking en welvaart in dit kleine landje.

Sneeuw in Ter Heijde

Sneeuw in Ter Heijde alhier, afgelopen zaterdag, halverwege de middag. We kwamen net terug van familiebezoek in het oosten des lands, tweeënhalf uur heen, tweeënhalf uur terug.
Een dun laagje sneeuw, meer was het niet, maar toch, een mooi gezicht…

Ter Heijde zaterdagmiddag met besneeuwde daken

Het was acht jaar geleden, die sneeuw. Ik werd er deze week nog aan herinnerd op Facebook, via een foto die ik toen maakte van mijn hond in het Westerpark in Zoetermeer. Tot zijn buik erin, sneeuw rond zijn snoet….
Die hond heb ik inmiddels moeten laten inslapen een paar maanden geleden, dat steekt dan weer even flink bij zo’n foto.

Acht jaar geleden….

Alles vertrekt uiteindelijk, alles wordt afgebroken en gaat dood. Het heengaan van mijn hond deed me meer dan de corona-epidemie, want het stond dichter bij me. Een gemis, een leegte.

Winter in Ter Heijde

Vanochtend vroeg, net na het uitlaten van de hond: donkerte en mist en weinig meer dan dat. Een grijze nevel die alles bedekt. Het zicht is beperkt, de kerktoren van Monster is niet te zien. Het is een kleine wereld binnen en buiten het dorp. Winter in Ter Heijde.

Het pad door de duinen in de nevel. De zee links en het dorp rechts vallen buiten het beeld, maar zijn in de mist ook nauwelijks zichtbaar.
De kerk van Ter Heijde doemt op tussen de huizen als een schaduw……
……maar neem je de moeite om naar beneden te lopen richting kerkplein, dan wordt je beloond met een verlichte kerstboom voor het Godshuis, dat dan weer wel.
Als ik doorwandel gaan even later de straatlantaarns uit. De meeuw bovenop de verlichting kijkt het allemaal nog even aan. Het blijft grijs vandaag.

Vuurwerk en verveling

Vuurwerk gisteren, regen vandaag.

Het was gisteren onrustig in Ter Heijde: de jongelui waren vrij van school, hadden blijkbaar weinig anders te doen dan de straten onveilig maken en bezaten nog wat knalvuurwerk van de vorige jaarwisseling. Of ze hadden het nieuw aangeschaft op het world wide web. Hoe dan ook: een flink deel van de middag en avond was het raak.

Dus zaten we met twee gestreste honden in huis die niet meer wisten waar ze het zoeken moesten. Trillend van angst onder een stoel. Of bij het baasje op schoot op zoek naar bescherming. Met grote angstogen naar buiten kijkend, in afwachting van de volgende knal. En toen het bedtijd was mee naar de slaapkamer, zo dicht mogelijk bij ons.

Maar vandaag is het gelukkig rustig, want het regent al de hele middag. Dus de belhamels van gisteren zitten vandaag droog binnen achter hun spelcomputer. En de honden kunnen een beetje bijkomen van de schrik. Alleen verveelt het baasje zich stierlijk nu het geen wandelweer is. En duurt de zondag hem eigenlijk veel te lang. Ja, het is altijd wat…..

Herkent u zich in bovenstaand bericht?? Heeft u ook huisdieren die bang voor vuurwerk zijn? Of vindt u het ook moeilijk om de zondag door te komen? Klik op de ‘komma’ naast de titel van dit bericht en laat een reactie achter. Alvast bedankt!

In de luwte


De schapen die in het gras bij de slaperdijk grazen, hebben voor het merendeel de luwte van de tuinschuurtjes achter de Kortenaerstraat opgezocht.

Ja, want die wind hier aan de kust weet van wanten! Hij velde laatst het boompje dat aan het eind van onze straat stond, hij wierp de onrijpe vruchten van de perenboom in mijn tuin op de grond en bedekt autoruiten met een laagje zout.

Op dit moment waait-ie ook flink, hoor ik door de ventilatieroosters van mijn raamkozijnen. Als ik straks naar het strand ga voor een frisse neus en een beetje beweging, zorg ik ervoor dat ik hem in de rug heb. En dan ga ik via de duinen terug, daar loop je nog een beetje in de luwte. Soms ben ik net een schaap…

Badderende mussen

Lunchtijd is blijkbaar baddertijd bij de huismussen hier in de tuin, want ze vlogen vanmiddag rond twaalf uur af en aan en verdrongen elkaar rond de waterbak.

Ik genoot ervan in mijn tuinstoel op enkele meters afstand en voelde me rijk met mijn tuin en de levende have daarin. Alleen jammer dat mijn smartphone geen scherpere foto’s maakt…