Schrijvers over God (1)

Honderd meter van mijn kamer bloeien ‘bamies’, een peulvormige groente, familie van de malva’s. De bloemen zijn geel met een purperkleurig honingmerk. Zo’n merk is een natuurwonder waarop ik nooit raak uitgekeken. Het wijst met kleurige kringen en strepen in allerlei vormen insecten de weg naar het hart van de bloem. Bij de malva zijn de strepen dieper roze dan het roze van de bloemkroon. Het vlasleeuwenbekje heeft een oranje vlekje, het vergeetmijnietje een heldergeel kransje, een juweel op het blauw van de bloem. Wie heeft dit allemaal uitgevonden en geregeld? Menselijk gesproken moet de Schepper een onvoorstelbaar inventief brein hebben. Wie of wat zit erachter? Een vindingrijke intelligentie? Een spelende artiest? Ondoorgrondelijk toeval? Is een zakelijk manager voor deze harde schepping verantwoordelijk? Of een amorele verspiller van levensenergie? In elk geval houdt hij zich verborgen.

Herman Hissink

 

Uit: Herman Hissink – Natuurlijk bestaat God. Dagboeken en brieven. Gekozen door Gerard Koolschijn;
Uitgeverij Van Oorschot, 2016

Advertenties

Kwetsbaar

*** Mijn vrouw kreeg vorige week een lichte tia. Het liep gelukkig goed af, maar het is wel een waarschuwing….

*** Mijn buurman van 93 is een dag of tien geleden met de ambulance opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Hij was ernstig in de war. Hoe het nu met hem gaat weet ik niet.

*** De vrouw die aan de overkant van de straat woonde, kreeg drie weken geleden een hartstilstand bij het uitlaten van haar hondje. Ze is ter plekke gereanimeerd, maar overleed twee dagen later in het ziekenhuis. Ze was een eindje in de zeventig.
Haar huis is nu leeg, het hondje keft niet meer als ik met mijn eigen honden passeer – en dat raakt me telkens even.

*** Mijn schoonmoeder is oud en zwak. Morfinepleisters moeten de lichaamspijn draaglijk houden, maar zorgen ook voor sufheid.

We zijn kwetsbaar, hoe dan ook.
En de regen valt en valt; de bladeren zijn al gevallen, de natuur is kaal en doods. Zwarte stammen en grijze luchten, we wachten op de terugkeer van het licht, maar voorlopig heerst het duister.

November

 

november.jpg

November

Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is alengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem

Herfst: tijd om mens te worden

De onderstaande column heb ik overgenomen van de website wereldgeschiedenis.com. De auteur is Dr. K. D. Goverts

Herfst: tijd om mens te worden

herfstMisschien is de herfst wel de mooiste tijd om stil te zijn. De mooiste tijd om te bidden. En dan is het goed te bedenken: bidden doet eigenlijk ieder mens. Want dat is gewoon de ademhaling van je ziel. Je innerlijk gesprek. Al zou je het niet hardop zeggen; al is het alleen maar de fluistering van je hart.

Het is goed af en toe te luisteren naar je innerlijke stem. Het kan zijn dat je die stem van binnen bent kwijt geraakt. Zo vaak ben je geneigd je toch weer zorgen te maken. Het is net of de herfst een eigen taal spreekt. De taal van de storm en de stilte. De taal van inkeer en bezin­ning. Laat nu de hitte van de dag maar achter je. En kom tot het we­zenlijke. Zoals die oude dominee Doornenbal, toen hij in Katwijk aan Zee logeerde — het was oktober — en hij ervoer: de zee zong onzichtbaar in de duisternis. Het was een eindeloos ruisen in de nacht. Vanuit mijn kamer kon ik het horen. 0 dat ruisen van de wind en de zee in de nacht; wie heeft ooit de stem ervan verstaan? Een andere keer zegt hij: in deze najaarsdagen, vol stilheid en schoonheid, is er toch een ogenblik van vrede. Een zondagmorgen, als de zon opgaat en door de nevels breekt, de eerste stralen glijden langs de herfstdraden en schitteren in de dauw­droppels, en heel de schepping nieuw schijnt, zonder gerucht van men­sen en motoren; of een avond in de bossen, en dan even het contact met de bodem waaruit we zijn voortgekomen. En dan: het weer is vanavond zo stil en zacht, dat iedereen er stil van wordt. De bomen staan roer­loos, de wolken hangen laag , elk gerucht is verstild. Dan is het geen tijd om zich druk te maken of lange stukken te schrijven. Zo kom je weer tot jezelf en ook weer wat dichter tot de natuur en de gewone stille dingen van het leven. De dagen worden korter, vroeger valt de avond, uit de ramen van de hofsteden straalt zacht licht, aan alles merk je dat het najaar komt.

Het leven kan een mens zo voortjagen. Dan word je steeds maar ver­scheurd door angst en twijfel, spijt en pijn. Het is net of je niet meer bij jezelf kunt komen. Je wordt een vreemde voor jezelf. Je woont buiten je eigen hart. Dan is het zo heilzaam, eens even te gaan zitten, in de stilte van de herfst, even te zitten bij het weefgetouw en te zien hoe de draden lopen. De oude wijzen wisten ervan; het leven is niet een fabriek, niet een product, het leven is een weefwerk, een kleed dat in alle rust gewe­ven wordt. Herfst, tijd om te wandelen door het bos van je bestaan, om te luisteren naar wind in de bladeren, om het hout van je ziel bij elkaar te sprokke­len. Tijd om één te worden van binnen. Tijd om te horen naar de stem van je hart.

 

Herfst: tijd om mens te worden.

 

In het park

Op zaterdagmiddag een rondje gelopen door het park hier vlakbij met mijn nieuwe camera onder handbereik. De combinatie ‘vogel en water’ levert al gauw interessante foto’s op, merkte ik. Net als een reiger bovenin een boom trouwens. Of de stam van een knotwilg, van dichtbij gefotografeerd.

aalscholver.jpg
Een aalscholver laat zijn vleugels drogen op een tak in de vijver
fuut.jpg
Een fuut spiegelt zichzelf in het water
poetsende reiger.jpg
Een poetsende reiger bovenin een treurwilg langs de vijver
bonte specht.jpg
In tegenlicht en sterk ingezoomd: een bonte specht verstopt zich achter een boom

 

knotwilg
Ook mooi: het binnenste van een knotwilg. De gedeeltelijk weggerotte stam biedt voedsel aan andere organismen

De herfst in enkele foto’s

paddestoel focuszoom
Paddestoelen nabij het Westerpark in Zoetermeer
vinca focuszoom.jpg
De kleine maagdenpalm (Vinca minor) bloeit nog…..
viburnum.jpg
…..terwijl Viburnum tinus (Sneeuwbal) net begint te bloeien. Deze heester is een winterbloeier.
hedera bloem.jpg
Klimop bloeit nu of is net uitgebloeid. De bloemen trekken late insecten aan, die dankbaar profiteren van deze laatste kans om voor de winter voedsel te verzamelen
dood blad.jpg
Niks bijzonders: dood blad op de straat. Maar het vertelt me dat alles verandert en niets hetzelfde blijft. En die verandering komt snel: de zomer is zo voorbij, net als een mensenleven
parthenocissus.jpg
De wilde wingerd tegen mijn schutting kleurt langzaam rood.