Over Jan Jaap

58 jaar jong, de tijd vliegt...vrouw en 3 honden.... autisme als beperking, tuinieren, lezen, bloggen en fotografie als hobby's....

Schapen achter mijn huis

Op de slaperdijk achter mijn woning is gisteren de schaapskudde neergestreken die hier in de buurt het gras kort houdt op taluds, graslandjes en andere publieke terreinen.

De kudde is behoorlijk uitgebreid dit voorjaar met jonge aanwas. De overheersende kleur bij de lammeren is grijswit, maar bruin, gevlekt en – in één geval – pikzwart komen ook voor. De laatste wordt natuurlijk het zwarte schaap als-ie later groot is…..

Het is trouwens een alleraardigst gezicht zo’n kudde achter je huis, net alsof je middenin een natuurgebied woont.
En ’s avonds in bed hoor ik door het ventilatierooster van het raam de jonkies blaten. Ik ken slechtere manieren om in slaap te vallen….

Het toekomstige zwarte schaap…

Natuurnieuwsbrief Mei

Hieronder een linkje naar de NATUURNIEUWSBRIEF van het ‘platform Groen! natuurlijk’ over de maand Mei, vol met leuke weetjes over de natuur in deze lentemaand en veel mooie foto’s.

Voor natuurfreaks en gewone liefhebbers!

https://www.groen-natuurlijk.nl/nnn_afbeeldingen_05_2021/index.html

Vrolijke gospel

Vrolijke gospel, uit Amerika (natuurlijk, waar anders vandaan??) hieronder, van een zanger die Forest Sun heet. Het is zijn voornaam, Forest Sun Schumacher is zijn volledige naam.

Het liedje heet ‘That other shore’, oftewel: de hemel, die ‘andere kust’ waar overleden dierbaren zich thans bevinden, dierbaren die de zanger ooit hoopt terug te zien.

Het liedje heeft een opgewekt ritme, blaasinstrumenten creëren een feestje – alsof een harmonieorkest langskomt op een zonnige Koningsdag….

Een zachtjes zingende nachtegaal

Nachtegaal, copyright: Birdimage.nl

Vanochtend een ‘Rondje ’s Gravenzande’ gedaan, d.w.z. over het fietspad van Ter Heijde naar de strandslag Arendsduin bij ’s Gravenzande, daar het strand op en langs de vloedlijn terug naar de thuisbasis. Het was schitterend weer, de zee zag eruit om in te lijsten, een plaatje gewoon!

In het duin dicht bij Ter Heijde hoorde ik een nachtegaal. Verscholen in het duindoornstruweel bracht hij zijn liedje ten gehore, enigszins ingetogen nog. Alsof ie zijn stem aan het oefenen was, pas terug uit zijn overwinteringsgebied.

Hieronder het filmpje dat ik ervan gemaakt heb. Helaas kon ik weinig doen aan het volume, je moet dus goed luisteren…..

Eenzaamheid op muziek gezet

** Eenzaamheid….
** Verdriet…..
** In jezelf opgesloten zitten….
** Geen uitweg vinden, in een kringetje ronddraaien…..
** Leegte, onvruchtbaarheid, doelloosheid…..

Zomaar een paar begrippen die in mij opkomen na het beluisteren van The Lonely Night van Moby, Mark Lanagan en Kris Kristofferson.

Het liedje is hieronder te beluisteren – voor wie het aangaat, voor wie zich erin herkent.

Buienlucht

Een buienlucht hangt boven het Westland, terwijl ik op de Zandmotor naar fossielen en overblijfselen van prehistorische dieren zoek.

De Zandmotor (tussen Ter Heijde en Kijkduin) bestaat uit opgespoten zand, afkomstig uit de Noordzee. Hierin bevinden zich overblijfselen uit de tijd dat de Doggersbank nog droog lag en bewoond werd door mensen en dieren. Het is een archeologische hotspot.

Ik heb helaas niets gevonden maar ben ook gespaard gebleven voor de regen. En ik was lekker buiten, da’s ook wat waard!

Woningnood en statushouders

Een bericht op de website Rijksoverheid.nl: het komend halfjaar worden er 11.000 huurwoningen geclaimd voor asielzoekers met een verblijfsvergunning. En dat terwijl de woningnood groter is dan ooit en mensen vaak jaren moeten wachten op een huis.

https://www.rijksoverheid.nl/actueel/nieuws/2021/03/29/komend-halfjaar-woningen-nodig-voor-11.000-vergunninghouders

Je zou er bijna PVV-stemmer van worden! Bijna zeg ik, niet helemaal.
Want ik gun een echte vluchteling een plaatsje in Nederland, mits hij/zij bereid is te integreren in onze samenleving door onze taal en gebruiken te leren.
Maar 11.000 is veel, teveel zou ik bijna zeggen. Want ik gun dat Nederlandse gezin dat jaren op een grotere woning moet wachten, net zo goed een plekkie. En 11.000 per halfjaar is 22.000 per heel jaar.
Maar ik heb de wijsheid ook niet in pacht, zeg ik er gelijk bij. Waarvan akte….

Zondagmiddagwandeling

Zondagmiddag: zwaar bewolkt en vrij kil. Winterjas hoog dichtgeknoopt, wandelschoenen aan. Even naar buiten, beweging en afleiding.

Ik volg het pad onderaan de slaperdijk die Ter Heijde en Monster van elkaar scheidt. Langs de kersenkas waar de kersenbomen in bloei staan. Fietsers bovenop de dijk rechts van me.
Veel kleine vogeltjes aan weerskanten van me, je hoort ze meer dan dat je ze ziet. Grasmussen of graspiepers, iets dergelijks volgens mij. Puttertjes hoor ik de laatste dagen ook veel. Alsof er ineens duizenden tegelijk vanuit het hoge noorden zijn afgezakt naar Nederland.

Bij het J.J.M. van den Burggemaal sla ik linksaf en via de nieuwe woonwijk Grote Geest aan de rand van Monster loop ik terug naar huis. Grote huizen, grote auto’s in de carport, een en al welvaart. Maar welvaart en welzijn zijn niet hetzelfde. Zijn deze mensen echt gelukkig in hun grote huizen?

Onderweg bij een vijver spot ik bovenstaande aalscholvers op de grens van woonwijk en duin. Even een foto, een stukje schoonheid, een ‘bewijs’ van mijn wandeling voor wie het niet gelooft. Kijk maar, ik was er echt….

Een koud landje, dat is Nederland. Je koestert de mooie, warme dagen. Ze zijn duidelijk in de minderheid. De winter duurt lang, het voorjaar niet op gang. Altijd die wolken, die kilte – je vlucht naar binnen maar ook daar vindt je het vaak niet.
Je zit de tijd uit en wacht op verandering: zon en warmte, een einde aan de corona-maatregelen zodat je de verveling thuis kunt ontvluchten.

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..