Buienlucht

Een buienlucht hangt boven het Westland, terwijl ik op de Zandmotor naar fossielen en overblijfselen van prehistorische dieren zoek.

De Zandmotor (tussen Ter Heijde en Kijkduin) bestaat uit opgespoten zand, afkomstig uit de Noordzee. Hierin bevinden zich overblijfselen uit de tijd dat de Doggersbank nog droog lag en bewoond werd door mensen en dieren. Het is een archeologische hotspot.

Ik heb helaas niets gevonden maar ben ook gespaard gebleven voor de regen. En ik was lekker buiten, da’s ook wat waard!

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..

Wind aan zee

De rookpluim van de Maasvlaktecentrale waait naar het zuiden, gezien vanaf het strand bij Ter Heijde. Het is een kolencentrale, dus wat er uit die pijp komt is niet zo fris voor het milieu…..

Er staat nog een kolencentrale op de Maasvlakte, maar die is al een tijdje stuk en wordt waarschijnlijk niet meer opgestart. Dat scheelt in ieder geval de helft van de vervuiling!

Als ik mijn honden uitlaat en ik loop omhoog richting de slaperdijk achter Ter Heijde, zie ik die pluim ook vrijwel altijd. Want ja, hier aan de kust is het eigenlijk nooit windstil…
Het is wel een mooi ‘landmark’ in dit opzicht, een herkenningspunt en een weerbericht – niet op papier, maar buiten in de open lucht. Want de windrichting zegt natuurlijk veel over het weer.

Pierewaaien

Het zonnetje scheen hier in Ter Heijde vanmiddag, mooi weer om er even op uit te gaan. Met de auto naar Hoek van Holland gereden, geparkeerd dichtbij het strand en daarna te voet langs de beachvilla’s richting Noorderpier gelopen.

De honden genoten en wij ook. De zon schitterde mooi op het water van de Nieuwe Waterweg.

Nieuwe waterweg

Op de basaltblokken langs de pier zaten enkele tientallen strandlopertjes, dicht bij elkaar. Ze hadden gele poten en een gele snavel: dat moesten haast wel paarse strandlopers zijn, een soort die vooral in de winter op met name basaltblokken en andere stenige plekken te vinden is.

Paarse strandlopers

Er waren veel andere wandelaars op de pier en het strand, de meesten hielden enige afstand en de zeewind blies de eventueel aanwezige ziektekiemen weg.

Dode visjes en spreeuwenzwermen

Na de lunch met de honden naar het strand op een moment dat het even droog is.

De wind in de rug richting Kijkduin, dat loopt lekker. Vrijwel geen andere mensen, dat loopt nóg beter….
Dode visjes bij de vloedlijn, allemaal van dezelfde soort en hetzelfde kleine formaat. Misschien bijvangst van een vissersschip??

Ik zie een spreeuwenzwerm boven de zeereep, zwierend en zwaaiend. Het ene moment verdwenen in de kom van een duin en dan weer omhoog de lucht in. Voortdurend veranderend: van langgerekt tot bol, krimpend en uitdijend.

Wat is de functie van dergelijk gedrag eigenlijk? Social bonding misschien, samen je vleugelspieren sterk houden? Of is het gewoon een soort speelsheid?
Eten spreeuwen trouwend duindoornbessen?? Want die zijn er genoeg momenteel, dus dat zou een verklaring kunnen zijn voor hun aanwezigheid in de duinen.

Ik zie voetstappen voor me uit in het zand. Niets zo vluchtig als dat – het water en de wind wissen ze spoedig.
Even een spoor, een blijk van aanwezigheid en dan is het weg, foetsie.
Een metafoor misschien voor ons vluchtige bestaan op deze aarde??

Een wandeling in de buurt

Je hoeft hier in Ter Heijde niet ver te reizen om een mooie wandeling te maken: de duinen en het strand liggen letterlijk om de hoek.

Een leuk ommetje van ongeveer een uur is via het fietspad over de slaperdijk achter ons huis richting ’s Gravenzande tot de strandslag Arendsduin. En vervolgens via het strand terug naar Ter Heijde.

Op zondagmiddag loop ik dit rondje, met een vriendelijk zonnetje boven me en een matige noordwestenwind, eerst in de rug, later op het strand van voren. De zee verbergt zich achter de laatste duinenrij, maar is wel continu hoorbaar.
Aan mijn linkerhand duikt soms ineens de kerktoren van Monster tussen de duinen op, als een baken voor een reiziger.

De toren van Monster

Een zwerm kleine vogeltjes zwiert en dwarrelt met ijle, hoge geluidjes over het duin. Misschien zijn het graspiepers, ik ga het thuis opzoeken, want ik ben nieuwsgierig.
Een paar gehoornde schapen staan in een graslandje. Duindoorns kleuren hele stukken oranje met hun bessen. Sommige struiken dragen geen enkele vrucht terwijl andere vol hangen. Mannelijke en vrouwelijke exemplaren misschien?

Race- en toerfietsers passeren me, een meisje op een bankje langs de kant groet vriendelijk.

Bij de slag ga ik rechtsaf het strand op. Het gele bord met de inmiddels overbekende tekst – ‘Vermijd drukte’, ‘Blijf niet te lang’, ‘Houd 1,5 meter afstand‘ – vertoont lacunes, er zijn letters weggevallen.

Het strand is smal, want de vloed komt op.
Er liggen strengen wier op het zand, in losse hoopjes verspreid. Het gaat om riemwier, een eetbare soort, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Het spul wordt ook wel zeespaghetti genoemd, vanwege de vorm.
Riemwier komt in Nederland niet voor. Het groeit van nature aan de kusten van Normandië, Bretagne en Zuid-Engeland. Losgeslagen door de golven drijft het mee met de stroming en spoelt dan ergens anders weer aan.

Verder weinig te zien op het strand, of het moet het uitzicht op zee zijn, dat verveelt eigenlijk nooit.
Mensen met honden, mensen zonder honden, een paar meeuwen, that’s all. De wind in het gezicht.
Langs de keet van de zeilclub en bij strandtent Bugaloe Beach, waar de muziek altijd te hard staat, omhoog richting Ter Heijde, richting huis.

Wat is dat toch dat in eetgelegenheden tegenwoordig de muziek vrijwel altijd zo hard aanstaat?? Iemand die slecht tegen prikkels kan zoals ik moet oordopjes meenemen als hij ergens uit eten gaat. Of van arrenmoede thuisblijven…

Duindoornbessen

Reddingboot

De voormalige reddingsboot Prinses Margriet van het reddingsstation Ter Heijde heeft een definitieve rustplaats gevonden aan de rand van ons mooie dorp.

De Prinses Margriet deed dienst van 1950 tot 1982. Een van de wapenfeiten van deze reddingsboot is de evacuatie van de opvarenden van het vrachtschip Ping An. Dit vrachtschip werd tijdens een vliegende storm in november 1965 in de Nieuwe Waterweg van zijn ankers geslagen en belandde uiteindelijk voor de kust van Ter Heijde. Alle bemanningsleden konden met de reddingsboot in veiligheid worden gebracht.

In 1982 werd de boot vervangen door een moderner exemplaar en verhuisde de prinses naar Hoek van Holland, waar ze jarenlang dienst deed als blikvanger op een bunker voor het Reddingsmuseum aldaar.

Omdat dit museum echter opgeheven wordt, verloor het schip zijn functie. De plaatselijke dorpsvereniging van Ter Heijde kwam dit ter ore en slaagde erin de Prinses Margriet terug te halen naar het dorp. Na het nodige gesteggel met de gemeente over een definitieve locatie pronkt de mensenredder nu langs de Karel Doormanweg bij de entree van ons dorp. Eind goed, al goed!

De Ping An voor de kust van Ter Heijde. Foto: Anefo – Nationaal Archief

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ping_An_(schip,_1946)

Vermist/verdronken

Een vliegtuig van de Kustwacht trekt baantjes boven zee, op zoek naar de tiener uit Den Haag die sinds gisteren vermist wordt. De reddingsactie is inmiddels een bergingsactie geworden, las ik op internet. Geen hoop meer op leven, de sterke stroming heeft waarschijnlijk opnieuw een slachtoffer geëist, een kind dat de gevaren van in zee zwemmen onderschatte en zichzelf overschatte.

Vorig jaar om deze tijd was het een Poolse man die helemaal uit Duitsland naar de Nederlandse kust was gekomen voor een dagje zon, zee en strand. Zijn lichaam spoelde een paar dagen later aan bij Kijkduin….

De verdrinkingsdood is een pijnlijke dood, las ik eens in het boek De volmaakte storm (The Perfect Storm) van Sebastian Junger – de reconstructie van de ondergang van een Noord-Amerikaans vissersschip in een superstorm voor de Amerikaanse oostkust.

En dan zijn er de dag erna opnieuw mensen in het water, mensen op het strand….alsof er niets gebeurd is. Dat is eigenlijk ook pijnlijk, maar het overkomt ons allemaal na ons sterven: de levenden gaan door met hun eigen kleine levens, terwijl jij er niet meer bent. Onuitsprekelijk eigenlijk, grotesk bijna, de dood is een vreemd iets.

Naschrift: op zondag 2 augustus vonden wandelaars op het strand het aangespoelde lichaam van de jongen. Zekerheid voor de ouders, maar wat voor een zekerheid!

Koel en regenachtig

Koel en regenachtig. Van veel dingen in het leven kun je niet op aan, zoals een zomer met zonneschijn in Nederland…

Ik ging met de logeerhond van 9 maanden oud naar het strand. Windkracht vijf, weinig andere mensen, de catamarans van de zeilclub lagen hoog op het strand. Meeuwen hadden zich verzameld op een strekdam.
De hond vroeg voortdurend om aandacht, ik wilde liever een beetje om me heen kijken en een paar foto’s maken met de Fairphone 3.

Ja die meeuwen….je ziet alleen zilvermeeuwen en mantelmeeuwen op het strand, andere soorten vrijwel niet. De fauna verarmt, met dank aan onze welvaart. Biotopen worden volgebouwd met woningen en bedrijven. Overal auto’s, drukte, afval, vervuiling. Ter land, ter zee en in de lucht.

Langs de strandopgang bloeide blauwe zeedistel in mooi violet. Een beetje kleur in een verder eenvormig milieu, gedomineerd door helmgras.

Net na zonsondergang

Rond half elf ’s avonds, zo’n dertig minuten na zonsondergang.
De lucht gloeit nog na, terwijl een schip zijn weg zoekt op de horizon.
Avondwolken drijven boven een zee die donkerder en donkerder wordt.
Het was nog te vroeg om de komeet te zien, maar zo is het ook mooi! 🙂 .