Vakantie

Op huwelijksreis in Zeeuws-Vlaanderen. Een week in een dijkhuisje met weids uitzicht over omliggend boerenland enkele kilometers buiten Oostburg.

uitzicht vakantiehuisje zeeuws vlaanderen2.JPG
Het uitzicht vanuit ons huisje vanochtend vroeg
vogels groote gat zeeuws vlaanderen.jpg
Vogels in natuurgebied Groote Gat vlakbij Oostburg, een gebied met veel open water, slikken en rietkragen
koeien groote gat zeeuws vlaanderen.jpg
Koeien in en bij het water in natuurgebied Groote Gat
Advertenties

Just married

trouwdag1

Gisteren getrouwd met Astrid. Een onvergetelijke dag met mooi weer en heel veel liefde en hartelijkheid van een grote schare mensen. En een mooie vrouw op de koop toe…:-)

De Jaguar van 1965 werd bestuurd door een extraverte dame. Het noodgedwongen moeten keren op bovenstaande smalle weg gaf aanleiding tot heel wat zweetdruppeltjes vanwege het ontbreken van stuurbekrachtiging, maar ook veel hilariteit.

Uitverkiezing

uitverkiezing

Ik ging naar de website van het Reformatorisch Dagblad omdat ik nieuwsgierig was naar berichten aangaande het overlijden van Harry Kuitert en werd daar toen onverbiddelijk met de neus op de bevindelijk-gereformeerde feiten gedrukt:

Vraag: voor wie is Christus gestorven?
Antwoord: voor de uitverkorenen

Vraag en antwoord kwamen uit het ‘Vragenboekje van Hellenbroek‘, een catechesatiemethode die sinds jaar en dag gebruikt wordt in de rechterflank van de gereformeerde gezindte. Ik ben zelf vroeger ook onderwezen uit dit boekje en ik vond het toen moeilijk en saai. Maar de GBS zag er geen been in om anno 2017 een herdruk van ‘Hellenbroek’ te verzorgen en het Reformatorisch Dagblad deed daar verslag van. En zo was ik in een klap terug bij een stukje van de geloofsleer uit mijn jeugd, het hypercalvinisme zoals dat in delen van de (Oud) Gereformeerde Gemeenten (in Nederland) gepraktiseerd wordt.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hierbij met name om de predestinatieleer, oftewel het idee dat God voorbeschikt heeft wie er in de hemel komen en wie in de hel. Volgens deze leer kun je daar zelf als mens niets meer aan veranderen, een wetenschap die kan leiden tot een verlammend fatalisme enerzijds en/of depressieve gevoelens en angsten anderzijds.

Hieronder een citaat uit de Wikipediapagina over predestinatie:

De positieve opvatting van de predestinatie kan ten diepste alleen plaatsvinden bij degenen, die van Godswege verzekerd zijn van hun verkiezing. Negatieve opvattingen over de predestinatie kunnen resulteren in fatalisme of lijdelijkheid, ook wel hypercalvinisme genoemd. Men kan immers niets meer doen dat enige relevantie voor het eigen heil heeft als alles al is vastgelegd in de verkiezing of verwerping. Ook vandaag de dag is deze lijdelijke houding in de bevindelijk gereformeerdegezindte bij veel mensen verankerd in hun manier van denken.

Die eerste zin van het citaat hierboven is maar al te waar: iemand die ‘het’ heeft, die ‘bekeerd’ is, vindt die uitverkiezing makkelijk te verteren, want hij is ‘binnen’. Voor de grote massa die (in eigen beleving) nog ‘buiten’ staat wordt het een stuk moeilijker, want zij vrezen niet uitverkoren te zijn en naar de hel te moeten.

Wat een onderwerp is dit eigenlijk! En waar blijft de goede God in zo’n geloofsleer?? Die lijkt zich te verbergen achter tegenstrijdige bijbelteksten, waarvan sommige de uitverkiezing benadrukken en anderen juist de genade van God. Zie er maar eens uit te komen als eenvoudig mens….

(Ja maar, zegt men dan in bevindelijke kring: als God je bekeert is het niet moeilijk meer, want dan ga je zien dat God niet onredelijk is. Dat jij dit onderwerp moeilijk en onverteerbaar vindt, ligt aan jezelf, aan je eigen door de zonde verduisterde hart en verstand. En dat je hart en verstand zo zijn is je eigen schuld, want in onze voorvader Adam hebben we als mens zelf gekozen voor de zonde en we maken die schuld elke dag nog groter….
En zo wordt je terug geworpen op je zelf, op je eigen ik….).

Aanvulling dd. 14-9-2017: gelukkig klinken er ook andere geluiden binnen de Gereformeerde Gemeenten, getuige dit artikel in de krant van gisteren.

Anders

vooroordelen

Mijn Surinaams-Nederlandse tandarts heeft altijd Surinaams-Nederlandse assistentes. Altijd of bijna altijd. Voor zover ik het zie, natuurlijk.

Of misschien moet ik zeggen: assistentes-met-een-kleurtje, want je weet hun afkomst natuurlijk nooit zeker (‘Pardon mevrouw, bent u toevallig van Surinaams-Nederlandse afkomst?’). Het is een aanname, gebaseerd op wat je weet van de tandarts zelf. Een overhaaste conclusie misschien, maar waarschijnlijk wel een juiste.

Kleur zoekt kleur, afkomst bij afkomst. Autochtoon bij autochtoon, allochtoon idem dito. Zo werkt het. En de autochtone meerderheid drijft dat vaak nog het verste door. En blijkt vaak vol te zitten met vooroordelen:

‘Kijk, hunnie zijn niet slecht hoor, helemaal niet, maar hunnie zijn anders hè, gewoon anders. Hoe zal ik dat nou zeggen, ze zijn niet echt lui hoor, dat niet, maar wel makkelijker. Want heb jij wel eens een Surinamer net zo hard zien werken als een Nederlander? Nee dus. En dan nog die etensluchtjes van ze….maar verder zijn ze niet slecht hoor, helemaal niet, alleen anders.’

En ondertussen zijn we driftig aan het stigmatiseren. En zetten we die anderen in een hoek. En dat kan zomaar de hoek worden waar de klappen vallen. Want zo begon het ook in Duitsland, jaren ’30 vorige eeuw, met de joden. En die joden waren gewoon mensen met de Duitse nationaliteit, perfect geïntegreerd in de toenmalige samenleving. Maar ja: ze waren anders in de ogen van bepaalde lieden…..

Maar om terug te komen op die tandarts en zijn assistente: ook bij hen leven misschien vooroordelen tegen die anderen, in dit geval de blanke, autochtone Nederlanders. Maar ik vermoed ook pijn, de pijn van een minderheidsgroep in de samenleving. Want minderheden moeten altijd opboksen tegen de vooroordelen van de (vaak luidruchtige) meerderheid. Of het nu om huidskleur, seksuele identiteit, godsdienst of wat dan ook gaat. Want ze zijn anders. En ‘anders’ betekent in dit verband maar al te vaak: vreemd, minder, slechter. Helaas.

 

 

Het oog van de storm

orkaan irma
Het oog van orkaan Irma hangt op deze satellietfoto boven Sint Maarten. Dit was enkele uren geleden, inmiddels schuift de achterste helft van het stormgebied over het eiland.

 

In het oog van de storm is alles rustig en bijna windstil. Maar als je naar buiten kijkt zie je de schade die de storm al heeft aangericht, als een trieste waarschuwing voor dat wat nog komt….

Het is een onontkoombare natuurwet: na het windstille oog komt de orkaan in alle hevigheid terug. De storm is geen straf van God, maar een gevolg van de natuurlijke omstandigheden ter plaatse, met de opwarming van zeewater in de zomer als voornaamste katalysator. Oorzaak en gevolg, meer niet, waarschijnlijk. Volgens mij althans.

Het laatste nieuws over Irma op Twitter

 

Een autistische collega

De afgelopen week heb ik met een autistische jongen gewerkt die door bemiddeling van de GGZ drie dagen bij ons op de kwekerij mocht proeven aan de routine van onkruid wieden/onkruid schoffelen en plantjes uitplanten.

Een lotgenoot dus, iemand met dezelfde rugzak als ik. Ik voelde enige empathie voor hem, iets wat ik normaal gesproken niet ervaar als er ineens een vreemd iemand de kwekerij opkomt met wie ik moet werken. Dan voel ik alleen maar weerzin en angst voor het onbekende en verzet tegen deze onverwachte verstoring van mijn werkritme en werkdag.
Dit neemt overigens niet weg dat het werken met hem me behoorlijk wat energie kostte, dat merkte ik aan mezelf. Maar dat is ook niet zo vreemd natuurlijk voor een autistisch iemand als ik die anders altijd in zijn eentje werkt…

T. zal een jaar of twintig geweest zijn, ik heb niet naar zijn leeftijd gevraagd. Zijn werktempo lag laag, maar hij werkte wel netjes. Samen hebben we zo’n 800 pennisetum-stekken uitgeplant, waarbij ik telkens een gaatje groef en hij het plantje erin zette.
Toen ik een praatje met hem begon over zijn achtergrond bleek hij nogal wat verhalen te hebben over de GGZ en de Leo Kannerschool waarop hij gezeten had. Verhalen van een vrijwel uitsluitend negatieve strekking – over onbegrip, onwetendheid en menselijk falen aan de zijde van onderwijzend personeel en andere begeleiders.
Hij kwam intelligent over bij mij, misschien wel té intelligent voor dit eenvoudige handwerk, maar dat geldt voor mijzelf wellicht ook. En zo zullen er heel wat autisten zijn, vermoed ik, die beneden hun niveau werken.

Volgende week gaat hij op een andere werkplek kijken, bij een andere baas. Hopelijk vindt hij werk wat bij hem past en eindigt hij niet thuis op de bank met een bijstandsuitkering.

Take your burden tot the Lord and leave it there

Wat een feest om naar te luisteren: Take your burden to the Lord and leave it there van The Blind Boys of Alabama.

Je moet overigens wel Spotify hebben om het te kunnen beluisteren, want ik heb het liedje gekopieerd van mijn Spotify-playlist. Ik wist niet dat het zo gemakkelijk ging van Spotify naar WordPress, maar het is echt een fluitje van een cent.

 

Het is overigens niet alleen een goed liedje, maar ook een heel goed advies, voor wie het geloven kan en mag. Al is het misschien gemakkelijker gezegd dan gedaan, vooral dat laatste – het bij Jezus achterlaten van je zorgen en problemen. Maar wel de moeite van het proberen waard.