Lente

Een lauwe regen buiten. Het voelt gauw warm in je dikke trui met winterjas er overheen, zeker op de fiets. Ik hoor een roffelende specht in het park bij het uitlaten van de honden; op een andere dag in een ander deel van het park het ‘Hoe-hoe-hoe-hoe’ van de holenduif, voor het eerst dit jaar. En de meidoorns onder de bomen lopen al weer uit.

De narcissen komen nu snel boven de grond in mijn tuintje. Ik heb een klimroos geplant tegen de zijmuur van de buurwoning. Insecten vliegen op de laatste bloemen van de Viburnum ‘Tinus’, het lijken net wespen van een afstandje, maar het zullen wel zweefvliegen zijn.

Lente in Nederland: bloeiende narcissen onder een regenlucht. Maar zo’n dubbele regenboog is mooi!

 

Advertenties

Vergankelijkheid bij de kringloop

kringloop

Kringloopwinkels ademen met hun spullen van vroeger de geest van vroeger, van mensen die overleden zijn en huishoudens die niet meer bestaan. Van schrijvers die in de mist van de tijd verdwenen zijn en artiesten die hun gitaar allang aan de wilgen gehangen hebben omdat de reuma in hun handen het bespelen ervan fysiek onmogelijk maakt.
Van ‘Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’ – de eindigheid van alles, de vergankelijkheid, het holle van al onze druktemakerij, van al het werken en zwoegen, van het streven naar naam en faam.

Mijn vrouw en ik hadden een vrije middag, een periode zonder werk en andere verplichtingen, iets dat betrekkelijk zeldzaam is. Zullen we wat gaan doen vanmiddag, vroeg ze en ik stemde toe. Het werd een kringloopwinkel bij ons in de buurt, we waren er al eens eerder geweest. De toegang is gratis, het kijken kost niets en je bent er toch even uit.

Maar ik had beter níet kunnen gaan. Ik dwaalde door die winkel en voelde me ontheemd en leeg. Ik trof elpees met vergeelde hoezen aan, cd’s van lang vergeten eendagsvliegen, vermoeid ogende boeken, een fauteuil waarop iemand anders zijn dagen gesleten had, rommelig glaswerk, huishoudelijke apparaten die eigenlijk nergens meer toe dienden, computers die draaiden op Windows XP, oude radio’s, oud speelgoed.

Wat ben je stil, zei ze op de terugweg in de auto, is er iets? Maar over sommige dingen kun je niet praten, ze zijn te persoonlijk of te moeilijk uit te leggen, dus ik beperkte me tot een ontkennend antwoord. Maar zo’n ervaring tekent wél je dag. En raakt aan je bestaan. Ashes to ashes, dust to dust.
We zijn stof, allemaal.

 

ashes to ashes
Een beetje hoop, want hoop doet leven….

Een les uit vroeger tijd

Onderstaande afbeelding, gevat in een wissellijst, trof ik vanochtend aan in de kantine op mijn werkplek. De collega’s van de hoveniersafdeling hadden hem cadeau gekregen van een klant.

De Hovenier.
De rechte Gaarde, Is niet op aarde.

illustratie

Het Hof is van de Mens bemind,
Die daar syn lust en uitvlucht vind;
Doch in het fleurtie moet hy scheiden:
Hy is dan welbedacht en wys,
Die saaid en plandt in’t Paradys,
Daar’t leeven eeuwich sal vermyden

 

De plaat komt oorspronkelijk uit het boek ‘Spiegel van ’t menschelyk bedryf’ van Jan en Kasper Luiken, ontdekte ik op internet. De uitgave die ik daar vond dateerde uit 1767,  alhoewel het boek oorspronkelijk al uit 1694 stamt. De complete titel luidt:

SPIEGEL VAN ‘T MENSCHELYK BEDRYF

Vertoonende Honderd verscheiden ambachten konstig afgebeeld En met GODLYKE SPREUKEN EN STICHTELIJKE VERZEN Verrykt DOOR
JAN en KASPER LUIKEN

Da’s een hele mond vol….In modern Nederlands vertaald: een boek met 100 prenten van even zovele (oud-Hollandse) beroepen, elk voorzien van een spreuk (erboven) en een gedichtje (eronder). En dat met een stichtelijke bedoeling, d.w.z.: men wil de lezer een (christelijke) boodschap mee geven, of zoals de titel vermeldt, een spiegel voorhouden.

Hieronder de link naar het boek op internet, voor geïnteresseerden:

http://www.dbnl.org/tekst/luyk001mens01_01/luyk001mens01_01_0049.php

Terug naar de prent uit het boek. De rechte gaarde is niet op aarde, staat er boven.
We zijn als mensen verdreven uit de Paradijstuin van weleer, uit een oerbestaan waarin alles goed was, zonder ziekte, honger en geweld. Maar we verlangen nog steeds terug naar die idyllische toestand en gaan op zoek naar plekken die ons iets van dat paradijsgevoel terug moeten geven. En dat kan, bijvoorbeeld, een mooi aangelegde tuin zijn, met bloeiende planten, een zitje in de zon en een fontein.

Maar pas op!, waarschuwt de tekst bij de prent, zo’n tuin is niet het ware paradijs, die komt pas ná ons leven, als we toegelaten worden tot de hemel en het zorgeloze bestaan met God .
Dus verspil je energie niet teveel met aardse paradijzen, maar wees gericht op dat hémelse paradijs – ziehier kort samengevat de boodschap van deze prent, volgens mijn interpretatie. Wie het vatte kan, die vatte het…..

Hieronder nóg een prent uit het boek van Jan en Kasper Luiken

 De Waagemaaker

Syt ghy belust op soet gemack,
Laad op den Heer uw lastig pack.

illustratie

d’Uitvinding van het Waagenwiel,
Kan swaare Lasten licht vervoeren:
Wat torst en sleept’er meenig Ziel,
In’t stof van kommer en remoeren;
Daar’s heemels Waagen staat gereed,
Om op te neemen, al zyn leed.

 

 

Billy Graham (1918 – 2018) – Just as I am

Just as I am was het lijflied van de afgelopen week overleden Amerikaanse evangelist Billy GrahamHet werd altijd gezongen tijdens de grote crusades van deze man, als het publiek gevraagd werd om naar voren te komen en hun hart aan Christus te geven.
Hieronder een mooie uitvoering van dit lied, met bijpassende beelden.

Billy Graham is zeer oud geworden en is altijd staande gebleven in het geloof, zonder te versagen of in zonden te vallen, zoals andere evangelisten. Dat spreekt aan, dat doet je iets. Mij wel tenminste….

 

 

 

Het hart

 

MagicGatewayWallpaper

 

Het hart is een eenzame jager. De weg die je gaat, ga je alleen. En niemand kent die eenzame weg dan jijzelf alleen.

Er leeft een wereld in je hoofd die zichtbaar is voor jou maar onzichtbaar voor alle anderen. Een soort binnenmens’ die in niets lijkt op de voor iedereen zichtbare ‘buitenmens’.
Een wereld van verschil, een binnenwereld als een soort parallel universum, fragmentarisch opgebouwd uit allerlei fantasieën en droombeelden. Een onstoffelijke wereld, maar voor jou levensecht in heel veel opzichten – in de dingen van het hart en van de emotie en van de met niemand gedeelde hartstochten….

Reizen in je hoofd

Wanneer ik weer eens een reisboek lees zoals Naar de rivier van Olivia Laing, het boek waar ik momenteel in bezig ben, krijg ik altijd zin om zelf op pad te gaan. Om net als Laing een rivier met een verleden uit te zoeken, een rugzak met spullen in te pakken, mijn wandelschoenen aan te trekken en te gaan, langs de rivier, het water volgend, van de bron naar de plek waar de rivier in zee stroomt of zich verliest in een andere rivier, van begin- naar eindpunt, helemaal te voet.

En dan later tegen jezelf of een ander te kunnen zeggen: ik ben de rivier gevolgd, helemaal, en ik heb een journaal bijgehouden van de tocht – hier is het, kijk maar! – een bijna-dagelijkse beschrijving van al mijn wederwaardigheden langs het water: de planten die ik zie, vogels die opvliegen bij mijn nadering, allerlei gedachten en associaties, het weer, de nachten buiten in mijn tentje met de geluiden en het geritsel om me heen van allerlei nachtelijke wezens die op pad gaan als de mens slaapt, en meer.

Maar ik heb verplichtingen jegens een werkgever en jegens een levenspartner die de verwezenlijking van bovenvermelde droom in de weg staan. Dus het blijft waarschijnlijk bij leunstoelreizen, wegdromen bij een boek naast de centrale verwarming. Reizen in je hoofd als surrogaat voor een échte reis.

olivia laing.jpg

Vroege bloei

kornoelje4
Bloeiende gele kornoelje langs de Meerzichtlaan in Zoetermeer

Deze gele kornoelje (Cornus mas) staat nu te bloeien in mijn wijk hier in Zoetermeer. Voor het maken van deze foto heb ik vanmiddag niet alleen de kou getrotseerd, maar ook de weigerachtigheid van mijn camera die moeite had met het scherpe winterlicht. Afijn, hij staat er toch op….

En binnenkort gaan de forsythia’s bloeien en dan is het écht lente!

 

kornoelje3
Close-up van de kornoeljebloemen

Afgezaagd

liguster
Afgezaagde ligusters…

ik hoop niet dat u het afgezaagd vindt klinken als ik zeg dat dit een nogal zagerig verhaaltje wordt…..

…..want het is nu eenmaal niet anders. Ik wilde u doorzagen over mijn werk van vandaag: het afzagen van ligusters op de kwekerij waar ik werk. Het gaat om ligusters met de Latijnse naam Ligustrum ovalifolium – een naamgeving trouwens die oorspronkelijk gebaseerd is op het werk van de beroemde Zweedse botanist Carolus Linnaeus.

Maar goed, daar wil ik verder niet over zagen en zeuren….

….het gaat me alleen maar om het zagen van die ligusters. Dat was nog een hoop werk, want alles moest met de hand en ik was in mijn eentje…je zou er blaren op je handen van krijgen! En waarom? Wel om mooie (haag)planten te krijgen die na al dat werk van onderen uitlopen met nieuw fris groen. En daarna met winst verkocht kunnen worden, het finale doel van al het werk op de kwekerij.

Ik ben met al dat zagen de hele dag druk geweest, maar ben gelukkig nu uitgezaagd. Ik hoop wel dat de afgezaagde ligusters de vorst van komend weekend doorstaan.

Eigenlijk niet zo bijdehand om dit werk nu te doen, zo vlak voor een vorstperiode, maar het was ook niet mijn idee….net zomin als het mijn idee is om de hele dag voorover gebogen te staan met een zaag in je hand om struiken te kortwieken – héél slecht voor je rug allemaal….

Druk in mijn hoofd

druk

Vanochtend had ik eerst een afspraak met een klusser over enkele uit te voeren werkzaamheden bij ons thuis. De klusser was een drukke prater, op het ADHD-achtige af, en da’s eigenlijk helemaal niks voor mij. Want drukte buiten zorgt voor drukte in mijn hoofd, zeg maar.

Daarna arriveerde mijn schoonmoeder voor een dagvullende visite  met haar eigen verhaal en haar eigen drukte…..met woorden die als projectielen werden afgevuurd op mijn hoofd.

schoonmoeder

In de middag moest ik naar het ziekenhuis voor een onderzoek. De onderzoekend arts stelde een paar vragen, vulde een aantal formulieren in en stuurde me weer naar huis met:

  • een vervolgafspraak bij haarzelf,
  • een afspraak bij de afdeling Röntgen voor een echo,
  • een opdracht om bloed te laten prikken en
  • een opdracht om urine na te laten kijken.

En dát gaf nog de meeste drukte in mijn hoofd. En een portie onrust en een flinke dosis stress er bovenop.

Ik kan beter een dag hard werken dan een dag vrij zijn met dit soort dingen…..dat wordt vanavond een oxazepammetje voor het slapen gaan!

mallemolen

 

Een psalm op zondag

Voor wie Spotify heeft geïnstalleerd op zijn computer, hieronder een track van Jessi Colters album ‘The Psalms’. Een vrije en eigentijdse vertolking van een aantal psalmen uit de Bijbel, zonder al te veel opsmuk en een ‘singer/songwriters melodie’: meer praten dan zingen soms.

Ik heb gekozen voor Colters vertolking van psalm 23. Het begint en eindigt met de woorden And I will dwell in the house of the Lord forever. Toepasselijk op zondag, dat ‘verblijven in het huis van de Heer….’