Vrolijke gospel

Vrolijke gospel, uit Amerika (natuurlijk, waar anders vandaan??) hieronder, van een zanger die Forest Sun heet. Het is zijn voornaam, Forest Sun Schumacher is zijn volledige naam.

Het liedje heet ‘That other shore’, oftewel: de hemel, die ‘andere kust’ waar overleden dierbaren zich thans bevinden, dierbaren die de zanger ooit hoopt terug te zien.

Het liedje heeft een opgewekt ritme, blaasinstrumenten creëren een feestje – alsof een harmonieorkest langskomt op een zonnige Koningsdag….

Eenzaamheid op muziek gezet

** Eenzaamheid….
** Verdriet…..
** In jezelf opgesloten zitten….
** Geen uitweg vinden, in een kringetje ronddraaien…..
** Leegte, onvruchtbaarheid, doelloosheid…..

Zomaar een paar begrippen die in mij opkomen na het beluisteren van The Lonely Night van Moby, Mark Lanagan en Kris Kristofferson.

Het liedje is hieronder te beluisteren – voor wie het aangaat, voor wie zich erin herkent.

Een mooi rustig Americana-liedje

Een mooi rustig liedje hierboven van Mary Chapin Carpenter,een zangeres die haar sporen verdiende in de countrymuziek, maar het nu wat kalmer aandoet.

Het heet Travelers Prayer. Jammer dat er geen filmpje bijzit, alleen de hoes van het album waar het op staat. Maar ik wilde hem u toch niet onthouden….

David Gray – Heart and soul

Een mooi, apart liedje: Heart and soul van David Gray. Hieronder op video met de tekst onderin het beeld.

Over de betekenis van die tekst moet ik trouwens nog eens diep nadenken…
Maar soms is een liedje gewoon mooi terwijl je de tekst nauwelijks begrijpt. Het gevoel, de emotie raakt je en de rest is niet zo belangrijk.

Woede over onrecht

Woede over het onrecht in de wereld: ik had deze emotie afgelopen weekend toen ik in de krant las over een massamoord in een Ethiopische stad. Een opstand in het noorden van Ethiopië tegen het federale gezag is daar uitgelopen op een bloedige strijd, waarbij militairen van het buurland Eritrea de reguliere Ethiopische troepen assisteren bij het neerslaan van de opstand.

Toen honderden burgers in de stad Aksum uit angst voor de Eritreeërs een kerk waren binnengevlucht, werden ze naar door de soldaten naar buiten gesleept en daar afgeslacht. De lijken liet men dagenlang op straat liggen….let wel: burgers, geen soldaten!

Je zou graag willen dat dit onrecht gewroken wordt, dat de daders gestraft worden en de slachtoffers gecompenseerd, maar dat zal wel nooit gebeuren. En zo gaat het meestal: onrecht regeert in deze wereld, het kwaad woekert voort en de de slachtoffers vinden geen troost, behalve misschien bij God.

En dat maakt je boos als mens.

Je zou bijna als Bruce Cockburn in onderstaand liedje geweld met geweld willen beantwoorden. If I had a rocket launcher – als ík toch een wapen had, een leger, de potentie om op te treden: ik zou er op af gaan en orde op zaken stellen. Machteloze woede is het, meer niet, want je hebt nu eenmaal de macht niet om op te treden.

De zanger schreef het liedje begin jaren tachtig na een bezoek aan een Guatemalteeks vluchtelingenkamp dat regelmatig vanuit de lucht bestookt werd door helikopters van het regeringsleger van Guatamala, een land dat indertijd bestuurd werd door een wrede dictator.
Als ik een raketwerper had, dan haalde ik die helikopters neer. Geweld met geweld beantwoorden.

De woede die de zanger voelt is legitiem. De manier waarop hij deze woede verwoord in een songtekst is misschien een ander verhaal.

Het roept wel een vraag op: hoe ver mag je gaan om het kwaad te bestrijden? Mag je geweld met tegengeweld bestrijden? Of is dat een heilloze weg omdat geweld alleen maar meer geweld oproept? Het is misschien een theoretische discussie omdat het nooit zover zal komen, maar toch, het zijn wel vragen die bij me opkomen….

Bij u misschien ook, lezer??

Van Morrison – Tupelo Honey

Ik zocht een liedje van Van Morrison – mooie, eigenzinnige zanger uit Noord-Ierland.
De kwaliteit van de liedjes op YouTube van deze man is wisselend, maar Tupelo Honey is goed genoeg. En het filmpje laat lentebeelden zien van bloemetjes en bijtjes, als een belofte voor straks.
Wat duurt die winter trouwens lang, vindt u ook niet??

Nog zo’n mooi liedje

Nog zo’n mooi liedje, ontdekt via Spotify: Blue Moon Drive van Tom Wilson en Iskwe.

Het zijn twee Canadese singer/songwriters, allebei van Indiaanse afkomst, die hier samenwerken. De trompettist maakt het nummer helemaal af.

Muziek verbroedert (2)

In het kader van Playing for Change nog zo’n fijn liedje: Listen to the music, een nummer oorspronkelijk van de Doobie Brothers. Een heel toepasselijke titel overigens, want daar draait natuurlijk alles om bij Playing for Change, om dat luisteren naar mooie muziek….

Muziek verbroedert (1)

Playing for Change is een project waarbij muzikanten from all over the world met elkaar musiceren onder het motto ‘Muziek verbroedert’. Het levert mooie staaltjes op, zoals onderstaande folkklassieker in een nieuw jasje: Cottonfields van de legendarisch blues- en folkzanger Leadbelly.

De zanger in de schommelstoel is blind en Amerikaans; verder spelen muzikanten uit Mexico, Japan, Brazilië, Hawaii en Argentinië mee. Plus nog een stuk of wat andere Amerikanen.
Het levert muziek op waar ik een beetje blij van wordt.

God zal je straffen

God zal je straffen!
Daar komt, kort gezegd, de tekst van onderstaand liedje op neer. God’s gonna cut you down‘ heet het en wijlen Johnny Cash nam het op in 2003, kort voor zijn dood.
De waarschuwing geldt voor een ieder mens die zijn eigen weg gaat en daarbij andere mensen beschadigd of bedriegt.

God’s gonna cut you down is van oorsprong een folksong, daterend uit 1946. Tallozen namen het op vóór Johnny Cash, maar ik houd het bij de uitvoering van de ‘Man in Black’.