Schapen achter mijn huis

Op de slaperdijk achter mijn woning is gisteren de schaapskudde neergestreken die hier in de buurt het gras kort houdt op taluds, graslandjes en andere publieke terreinen.

De kudde is behoorlijk uitgebreid dit voorjaar met jonge aanwas. De overheersende kleur bij de lammeren is grijswit, maar bruin, gevlekt en – in één geval – pikzwart komen ook voor. De laatste wordt natuurlijk het zwarte schaap als-ie later groot is…..

Het is trouwens een alleraardigst gezicht zo’n kudde achter je huis, net alsof je middenin een natuurgebied woont.
En ’s avonds in bed hoor ik door het ventilatierooster van het raam de jonkies blaten. Ik ken slechtere manieren om in slaap te vallen….

Het toekomstige zwarte schaap…

Een zachtjes zingende nachtegaal

Nachtegaal, copyright: Birdimage.nl

Vanochtend een ‘Rondje ’s Gravenzande’ gedaan, d.w.z. over het fietspad van Ter Heijde naar de strandslag Arendsduin bij ’s Gravenzande, daar het strand op en langs de vloedlijn terug naar de thuisbasis. Het was schitterend weer, de zee zag eruit om in te lijsten, een plaatje gewoon!

In het duin dicht bij Ter Heijde hoorde ik een nachtegaal. Verscholen in het duindoornstruweel bracht hij zijn liedje ten gehore, enigszins ingetogen nog. Alsof ie zijn stem aan het oefenen was, pas terug uit zijn overwinteringsgebied.

Hieronder het filmpje dat ik ervan gemaakt heb. Helaas kon ik weinig doen aan het volume, je moet dus goed luisteren…..

Buienlucht

Een buienlucht hangt boven het Westland, terwijl ik op de Zandmotor naar fossielen en overblijfselen van prehistorische dieren zoek.

De Zandmotor (tussen Ter Heijde en Kijkduin) bestaat uit opgespoten zand, afkomstig uit de Noordzee. Hierin bevinden zich overblijfselen uit de tijd dat de Doggersbank nog droog lag en bewoond werd door mensen en dieren. Het is een archeologische hotspot.

Ik heb helaas niets gevonden maar ben ook gespaard gebleven voor de regen. En ik was lekker buiten, da’s ook wat waard!

Klimaatverandering en mijn kustdorp

Zeewolfsmelk in de duinen bij Ter Heijde, naast de strandopgang Strandweg

Bovenstaande plant trof ik vandaag aan langs de opgang naar het strand in Ter Heijde. Ik dacht eerst dat het zeepostelein was, maar nee, het is zeewolfsmelk, een plant die vroeger vrij zeldzaam was maar die je nu steeds meer aantreft in het kale zand vlakbij zee.

En dat laatste feit heeft vermoedelijk met klimaatverandering te maken. De plant rukt op naar het noorden, met dank aan stijgende temperaturen.

Zeewolfsmelk heeft dikke, vlezige bladeren die goed bestand zijn tegen de uitdrogende werking van zeewind.
Hij hoort bij de Euphorbiafamilie, een plantengeslacht waar ook zulke uiteenlopende soorten als de kerstster en de Braziliaanse rubberboom toe behoren. Ze zijn bijna allemaal behoorlijk giftig…..

Vuurwerk en verveling

Vuurwerk gisteren, regen vandaag.

Het was gisteren onrustig in Ter Heijde: de jongelui waren vrij van school, hadden blijkbaar weinig anders te doen dan de straten onveilig maken en bezaten nog wat knalvuurwerk van de vorige jaarwisseling. Of ze hadden het nieuw aangeschaft op het world wide web. Hoe dan ook: een flink deel van de middag en avond was het raak.

Dus zaten we met twee gestreste honden in huis die niet meer wisten waar ze het zoeken moesten. Trillend van angst onder een stoel. Of bij het baasje op schoot op zoek naar bescherming. Met grote angstogen naar buiten kijkend, in afwachting van de volgende knal. En toen het bedtijd was mee naar de slaapkamer, zo dicht mogelijk bij ons.

Maar vandaag is het gelukkig rustig, want het regent al de hele middag. Dus de belhamels van gisteren zitten vandaag droog binnen achter hun spelcomputer. En de honden kunnen een beetje bijkomen van de schrik. Alleen verveelt het baasje zich stierlijk nu het geen wandelweer is. En duurt de zondag hem eigenlijk veel te lang. Ja, het is altijd wat…..

Herkent u zich in bovenstaand bericht?? Heeft u ook huisdieren die bang voor vuurwerk zijn? Of vindt u het ook moeilijk om de zondag door te komen? Klik op de ‘komma’ naast de titel van dit bericht en laat een reactie achter. Alvast bedankt!

In de luwte


De schapen die in het gras bij de slaperdijk grazen, hebben voor het merendeel de luwte van de tuinschuurtjes achter de Kortenaerstraat opgezocht.

Ja, want die wind hier aan de kust weet van wanten! Hij velde laatst het boompje dat aan het eind van onze straat stond, hij wierp de onrijpe vruchten van de perenboom in mijn tuin op de grond en bedekt autoruiten met een laagje zout.

Op dit moment waait-ie ook flink, hoor ik door de ventilatieroosters van mijn raamkozijnen. Als ik straks naar het strand ga voor een frisse neus en een beetje beweging, zorg ik ervoor dat ik hem in de rug heb. En dan ga ik via de duinen terug, daar loop je nog een beetje in de luwte. Soms ben ik net een schaap…

Paarden in het duin

Er grazen konikpaarden in het duin tussen Ter Heijde en Den Haag. Ze moeten ervoor zorgen dat het open duin ook metterdaad open blijft en niet dichtgroeit met opslag van allerhande bomen en struiken.

Toen ik van de week uit mijn werk naar huis reed, zag ik er twee staan, dichtbij de weg. Ik ben gestopt en heb er een paar foto’s van gemaakt. Want ik vind het mooi, die levende have. Net als de schapen die soms op de dijk achter ons huis lopen.

Windkracht 9

Er ligt een zoute waas op de voorruit en op de buitenspiegels van de auto als we naar Monster rijden voor de wekelijkse boodschappen. ‘Kon je er wel doorheen komen?’ vraagt een vrouw in de Hoogvliet aan een oudere man. Na zijn bevestigende antwoord vervolgt ze met een opgewekt ‘Nou, straks terug naar huis hebben we in ieder geval de wind mee, dat scheelt alweer’.

De luchtroosters in de ramen thuis klapperen. De kleipeer in de tuin moet zijn nog onrijpe peertjes noodgedwongen loslaten; ik ga proberen om ze binnenshuis versneld af te laten rijpen met behulp van een overrijpe banaan.

Hier aan de kust beleef je sommige dingen intenser. Zoals de wind….

Reddingboot

De voormalige reddingsboot Prinses Margriet van het reddingsstation Ter Heijde heeft een definitieve rustplaats gevonden aan de rand van ons mooie dorp.

De Prinses Margriet deed dienst van 1950 tot 1982. Een van de wapenfeiten van deze reddingsboot is de evacuatie van de opvarenden van het vrachtschip Ping An. Dit vrachtschip werd tijdens een vliegende storm in november 1965 in de Nieuwe Waterweg van zijn ankers geslagen en belandde uiteindelijk voor de kust van Ter Heijde. Alle bemanningsleden konden met de reddingsboot in veiligheid worden gebracht.

In 1982 werd de boot vervangen door een moderner exemplaar en verhuisde de prinses naar Hoek van Holland, waar ze jarenlang dienst deed als blikvanger op een bunker voor het Reddingsmuseum aldaar.

Omdat dit museum echter opgeheven wordt, verloor het schip zijn functie. De plaatselijke dorpsvereniging van Ter Heijde kwam dit ter ore en slaagde erin de Prinses Margriet terug te halen naar het dorp. Na het nodige gesteggel met de gemeente over een definitieve locatie pronkt de mensenredder nu langs de Karel Doormanweg bij de entree van ons dorp. Eind goed, al goed!

De Ping An voor de kust van Ter Heijde. Foto: Anefo – Nationaal Archief

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ping_An_(schip,_1946)

Oogst uit de achtertuin

Onze tuin in Ter Heijde was een jaar geleden nog een zandvlakte en nu eten we ervan!

Aardbeien, elke dag een handje.
De trostomaten beginnen een beetje te kleuren. De vleestomaten zijn nog niet zover.
Aan onze Kleipeer hangen zo’n 15 stoofpeertjes. In weerwil van zijn naam doe hij het ook goed bij ons in Ter Heijde, op schrale zandgrond.
Broccoli van bovenaf. We hebben er al een paar keer van gegeten en het smaakte goed! Je moet ze wel op tijd oogsten, anders gaat-ie bloeien en dat is funest voor de smaak! Je eet dus eigenlijk de bloemknoppen van een koolplant.