Reeën langs de weg

Als ik ’s ochtends naar mijn werk in Wassenaar rijd, kom ik langs een paar weilanden waar vaak reeën lopen. Vanochtend liepen er ook weer twee. Ik ben via een parallel lopende weg terug gekeerd en heb zonder ze te verstoren foto’s gemaakt met de zoom van mijn camera:

P1080009.JPG
Twee mannetjes…..
P1080008
Mooi, met dat gewei.
P1080006.JPG
Ree en kraaien. Een schaap kijkt mee….

 

Advertenties

Tijgerspin

P1030946
Tijger- of wespspin, Wassenaar 16/9/14

Ik vond gisteren een tijgerspin op de kwekerij in Wassenaar waar ik werk. Ze had een web gemaakt dat tussen twee coniferen hing.

De tijger- of wespspin is eigenlijk een exoot. Deze soort komt namelijk oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied en is begin jaren tachtig van de vorige eeuw voor het eerst in Nederland waargenomen.
Een en ander is vermoedelijk een gevolg van de klimaatverandering.

Zijn naam heeft hij te danken aan het opvallende geel en zwarte kleurpatroon op zijn lijf. Deze soort lust graag een sprinkhaan of ander insect, maar is verder voor mensen ongevaarlijk.

P1030926

Dit vrouwtje had schuin onder haar wielweb een cocon met eitjes gehangen: haar nakomelingen voor volgend jaar. Als ze de winter overleven, tenminste.

Cocon met eitjes van de tijgerspin
Cocon met eitjes van de tijgerspin

 

Rommelig doorkijkje

P1000428Deze foto is genomen vanaf de kwekerij is Wassenaar waar ik werk.
Een typisch Nederlands doorkijkje : het paard staat op het eerste gezicht onbedreigd in zijn weiland naast dat mooie slootje, maar op de achtergrond rukt de nieuwbouw op.

Zo’n foto kan overal in Nederland genomen zijn, want bebouwing en verstedelijking rukken overal op, helaas.

De werkweek

Maandag – regen en nog eens regen. Het regenpak en de laarzen gaan ’s ochtends vroeg aan en pas in de loop van de middag weer uit. Ik ruim aldus gewapend tegen het vocht op de kwekerij een paar honderd dode Hibiscusplanten op We hebben ze vorig jaar opgepot, in februari van dit jaar zijn ze massaal doodgevroren. Veel werk voor niets – wat resteert is de potgrond die op een braakliggend stuk grond gestort wordt en daarna ondergefreesd als bemesting. De potten kunnen we misschien nog eens gebruiken, de planten gaan op de storthoop. Niet meer aan denken, wat gebeurd is, is gebeurd.

Dinsdag – zon en nog eens zon. Lekker onkruid schoffelen, je ziet het afsterven als het eenmaal losgeschoffeld is.

Woensdag – Who’ll stop the rain? Op woensdag werk ik altijd in de tuin van Stoephout, een luxe appartementencomplex voor senioren in Wassenaar.
Ik verzorg de bloemenborder en dat betekent vandaag dat ik met mijn regenpak aan op mijn knieën onkruid wied. Wat een monnikenwerk, ik wil naar huis. Als de border klaar is, mag ik het blad van uitgebloeide narcissen weg gaan knippen op andere plekken in de tuin en daar ben ik zoet mee tot in de middag.
Onderweg naar Stoephout zag ik vanuit de auto vanochtend vijf ooievaars in een weiland, vier op een kluitje en de laatste in zijn eentje een eind verderop. Dar zou je bijna vrolijk van worden, ondanks het slechte weer.

Donderdag – half- tot zwaarbewolkt, af en toe zon. Met mijn collega duizend buxusstruikjes geplant op de kwekerij. Opnieuw op mijn knieën, gewapend met een plantschopje en een beetje doorzettingsvermogen. De aanwezigheid van mijn collega en de wetenschap dat dit alweer mijn laatste werkdag is, vormen een extra stimulans.
Ik hoor fitissen om mij heen en jonge mezen die volgens mij net uitgevlogen zijn. Soms is het gewoon fijn om buiten te werken, als het niet regent tenminste…….

Mijn werkplek (1) : http://www.oud-clingendaal.nl/

Mijn werkplek (2): de tuin van Stoephout met op de voorgrond de bloemenborder

Geen bloemen meer

Ik werk op een boomkwekerij in Wassenaar, Schuin tegenover ons bedrijf aan de andere kant van de weg bevindt zich een bloemenkwekerij met woonhuis. In het voorjaar en in de zomer staat er aan de weg bij de oprit naar het woonhuis een stalletje met bloemen. Voor twee euro mag je er zelf een bosje tulpen of rozen pakken en het geld in het busje doen dat er naast staat.

Een paar weken geleden hoorde ik op een middag vanaf de boomkwekerij sirenes van hulpverleningsdiensten in de buurt. Toen ik later naar huis ging en langs het bedrijf aan de overkant reed, zag ik daar een ambulance staan. De volgende dag vertelde mijn collega dat de kweker plotseling was overleden. De doodsoorzaak wist hij niet. De man laat een vrouw en drie jonge kinderen na.

Het stalletje bleef daarna aan de weg staan maar leeg en afgesloten, als wachtend op wat er zou komen.

Vorige week hoorde ik de rest van het verhaal. Het bleek een waar drama te zijn: de kweker heeft zelfmoord gepleegd door zich op te hangen in de schuur naast het bedrijf. Toen zijn kinderen uit school kwamen en hun fiets binnen wilden zetten, vonden ze hun vader….

Vanmiddag reed ik opnieuw langs het bedrijf. Het stalletje was weg, de plek waar het gestaan had keurig opgeruimd – niets dat nog aan vroeger herinnerde, aan een andere en betere tijd.
Geen bloemen meer.