Je bent nergens veilig

Ik zag een tijdje terug een natuurfilm op tv waarin te zien was hoe een boommarter twee eekhoorns te grazen nam. Het was lente, het paartje eekhoorns had de liefde in hun koppie en ze dachten waarschijnlijk veilig te zijn op het uiteinde van een tak hoog in de boom. Maar dat viel dus tegen.

Ik weet dat de natuur soms wreed is, dat wil zeggen: in mijn beleving, naar mijn beperkte menselijke maatstaf. Maar toch wordt ik telkens weer geschokt door dit soort opnamen van roofdier en prooi. Toen ik het zag, dacht ik: je bent als dier echt nergens veilig, zelfs niet in een boom hoog boven de grond. Overal loert gevaar, waar je ook bent, overal zijn roofdieren, kleine en grote – van de buizerd hoog in de lucht tot de sluipwesp beneden op de grond.

En dit geldt niet alleen voor de dieren, maar ook voor de mensen. Ook in ons bestaan is veiligheid een zeer betrekkelijk iets, een ‘state of being’ die zomaar, op het alleronverwachts, kan worden weggenomen door een roofdier in menselijke gedaante.
Zoals in het geval van Anne Faber die een eindje ging fietsen op een kwade dag. Ze stuurde onderweg nog een selfie naar haar vriend waarop ze een v-teken maakte. De regen deerde haar weinig, maar tegen een man met kwade bedoelingen kon ze niet op. De afloop is bekend, het leven van een jonge vrouw bruut beëindigd.
Vrouwen zijn nergens veilig voor mannen, want mannen hebben meer fysieke kracht, kracht die ze kunnen misbruiken op ieder door hen gewenst moment. Vrouwen zijn weerloos daartegen, tenzij ze een wapen bij zich dragen of een training fysieke weerbaarheid hebben gevolgd.

Het enige wat resteert is een petitie op internet, een eis om meer wettelijke bescherming tegen roofdieren als de moordenaar van Anne Faber. Ik heb hem meteen getekend.

Waar is God in dit soort dingen?? Een (wellicht) goed stuk over de afwezigheid/aanwezigheid van God hieronder, overgenomen van CIP.nl:

God is vaak meer afwezig dan aanwezig

 

Advertenties

De week

de week

De week na huwelijk en huwelijksreis moet ik weer in het ritme komen van werk en andere verplichtingen. Er zijn weer allerhande dingen die aandacht vragen: afspraken, telefoontjes, mailtjes die beantwoord dienen te worden, rekeningen die om betaling vragen.

De jaarnota van het energiebedrijf valt onverwacht hoog uit en we spreken af om de verwarming elke avond een uur voor bedtijd al op de nachtstand te zetten. Nadere bestudering van de factuur leert trouwens dat energiebelasting en btw bij elkaar opgeteld meer geld vragen dan het energieverbruik an sich. Ik ben een melkkoe van de overheid…

Mijn vaste klanten willen de tuin gedaan hebben. De maand oktober is inmiddels al volgeboekt; ik moet oppassen niet teveel hooi op mijn vork te nemen, mijn energievoorraad is beperkt. Maandag, dinsdag en donderdag zijn voor de baas en dan resteert alleen de vrijdag nog voor dit soort klussen, want de woensdag is om bij te tanken.

De volkstuin levert weinig meer op, de aardbeienplanten zijn bijna afgedragen, de spruitkool geeft vooralsnog alleen blad en geen spruitjes. De herfstasters staan mooi te bloeien, dat dan weer wel….

herfstasters
Herfstasters

Vakantie

Op huwelijksreis in Zeeuws-Vlaanderen. Een week in een dijkhuisje met weids uitzicht over omliggend boerenland enkele kilometers buiten Oostburg.

uitzicht vakantiehuisje zeeuws vlaanderen2.JPG
Het uitzicht vanuit ons huisje vanochtend vroeg
vogels groote gat zeeuws vlaanderen.jpg
Vogels in natuurgebied Groote Gat vlakbij Oostburg, een gebied met veel open water, slikken en rietkragen
koeien groote gat zeeuws vlaanderen.jpg
Koeien in en bij het water in natuurgebied Groote Gat

Just married

trouwdag1

Gisteren getrouwd met Astrid. Een onvergetelijke dag met mooi weer en heel veel liefde en hartelijkheid van een grote schare mensen. En een mooie vrouw op de koop toe…:-)

De Jaguar van 1965 werd bestuurd door een extraverte dame. Het noodgedwongen moeten keren op bovenstaande smalle weg gaf aanleiding tot heel wat zweetdruppeltjes vanwege het ontbreken van stuurbekrachtiging, maar ook veel hilariteit.

Anders

vooroordelen

Mijn Surinaams-Nederlandse tandarts heeft altijd Surinaams-Nederlandse assistentes. Altijd of bijna altijd. Voor zover ik het zie, natuurlijk.

Of misschien moet ik zeggen: assistentes-met-een-kleurtje, want je weet hun afkomst natuurlijk nooit zeker (‘Pardon mevrouw, bent u toevallig van Surinaams-Nederlandse afkomst?’). Het is een aanname, gebaseerd op wat je weet van de tandarts zelf. Een overhaaste conclusie misschien, maar waarschijnlijk wel een juiste.

Kleur zoekt kleur, afkomst bij afkomst. Autochtoon bij autochtoon, allochtoon idem dito. Zo werkt het. En de autochtone meerderheid drijft dat vaak nog het verste door. En blijkt vaak vol te zitten met vooroordelen:

‘Kijk, hunnie zijn niet slecht hoor, helemaal niet, maar hunnie zijn anders hè, gewoon anders. Hoe zal ik dat nou zeggen, ze zijn niet echt lui hoor, dat niet, maar wel makkelijker. Want heb jij wel eens een Surinamer net zo hard zien werken als een Nederlander? Nee dus. En dan nog die etensluchtjes van ze….maar verder zijn ze niet slecht hoor, helemaal niet, alleen anders.’

En ondertussen zijn we driftig aan het stigmatiseren. En zetten we die anderen in een hoek. En dat kan zomaar de hoek worden waar de klappen vallen. Want zo begon het ook in Duitsland, jaren ’30 vorige eeuw, met de joden. En die joden waren gewoon mensen met de Duitse nationaliteit, perfect geïntegreerd in de toenmalige samenleving. Maar ja: ze waren anders in de ogen van bepaalde lieden…..

Maar om terug te komen op die tandarts en zijn assistente: ook bij hen leven misschien vooroordelen tegen die anderen, in dit geval de blanke, autochtone Nederlanders. Maar ik vermoed ook pijn, de pijn van een minderheidsgroep in de samenleving. Want minderheden moeten altijd opboksen tegen de vooroordelen van de (vaak luidruchtige) meerderheid. Of het nu om huidskleur, seksuele identiteit, godsdienst of wat dan ook gaat. Want ze zijn anders. En ‘anders’ betekent in dit verband maar al te vaak: vreemd, minder, slechter. Helaas.

 

 

Het oog van de storm

orkaan irma
Het oog van orkaan Irma hangt op deze satellietfoto boven Sint Maarten. Dit was enkele uren geleden, inmiddels schuift de achterste helft van het stormgebied over het eiland.

 

In het oog van de storm is alles rustig en bijna windstil. Maar als je naar buiten kijkt zie je de schade die de storm al heeft aangericht, als een trieste waarschuwing voor dat wat nog komt….

Het is een onontkoombare natuurwet: na het windstille oog komt de orkaan in alle hevigheid terug. De storm is geen straf van God, maar een gevolg van de natuurlijke omstandigheden ter plaatse, met de opwarming van zeewater in de zomer als voornaamste katalysator. Oorzaak en gevolg, meer niet, waarschijnlijk. Volgens mij althans.

Het laatste nieuws over Irma op Twitter