Tussen de bloemen

Tussen de bloemen op een stralende zaterdag ergens in de buurt van Nieuw-Vennep. Richting Lisse en Hillegom liep het helemaal vast met toeristen en dagjesmensen, maar wij vonden gelukkig een bollenveld dat nog wel zonder fileleed bereikbaar was.

Behalve wij tweeën liepen er de nodige Japanners/Chinezen, Polen en ander nationaliteiten tussen de bloemen. Waarin een klein land groot kan zijn…..

bollen6
Moeder en kind
bollen7.jpg
Een drone, een dame en bloemen
bollen8.jpg
Bloemen en mensen

 

bollen4.jpg
Zover het oog reikt….
bollen5.jpg
Moeder en kind (2)
Advertenties

Muizenissen

We hadden een vetbol laten liggen in het vogelhuisje in onze tuin en daar is een muis heel blij mee….we zagen hem vanochtend door het woonkamerraam aan het ontbijt, ruim binnen bereik van mijn camera. Zolang hij in de tuin blijft en niet in huis komt, mag hij van mij zijn gang gaan!

muis1
Muis aan de maaltijd…
muis2
Iets verder ingezoomd: gespitste oren en een waakzame blik, voor even. Daarna ging hij verder met de vetbol.

Een heel goed boek

TijlOver Tijl Uilenspiegel, de nar die mensen een spiegel voorhoudt met zijn vaak gewaagde grappen, is vorig jaar een uiterst boeiende roman verschenen. Hij is van de hand van de Duitse schrijver Daniel Kehlmann en speelt zich af in het Europa van rond 1700, de tijd van de Dertigjarige Oorlog. Katholieken vechten met protestanten, de Duitse keizer met de koning van Bohemen, Nederland steunt de protestantse factie, Spanje de katholieke, Frankrijk wil meer macht in Europa er voert een eigen agenda, de Denen delven het onderspit, maar de Zweedse keizer Gustaaf Adolf weet de keizerlijke bevelhebber Wallenstein verschillende malen te verslaan.

Het strijdtoneel is Duitsland, waar de verschillende strijdende partijen de bevolking terroriseren, beroven en doden. In dit Duitsland van de Dertigjarige Oorlog wordt Tijl geboren als zoon van een molenaar die op een kwaad moment veroordeeld wordt voor hekserij en opgehangen. Zijn zoon gaat er vandoor met een vriendin en een goochelaar die hem onderweg zijn vak leert, waarna Tijl zijn eigen weg gaat en onbedoeld een belangrijke rol speelt in het verloop van de oorlog.

De schrijver vertelt het verhaal niet chronologisch maar springt heen en weer in de tijd – als een goochelaar, een nar die een loopje neemt met zijn toeschouwers. Dit stelt de lezer voor de opgave om telkens weer de draad van het verhaal op te pakken op een ander moment, iets dat niet altijd makkelijk is. Maar het boek is zo supergoed geschreven dat je dit graag voor lief neemt. Wat mij betreft is dit een van de beste boeken van de laatste paar jaar!

TIJL – Daniel Kehlmann, Uitgeverij Querido, 2017.
352 bladzijden, paperback.

 

Het begin

volkstuin1

Vanmiddag op mijn volkstuin sla en zomerwortel gezaaid, als eerste dit jaar in de volle grond. Het ging in beide gevallen om zaadlinten van 7,5 meter lang, waarvan ik ongeveer 1/3 deel heb gezaaid. De rest zaai ik later met tussenpozen van een maand, zodat hopelijk ook de oogst straks met tussenpozen beschikbaar komt.

Thuis heb ik op de vensterbank binnen pompoenen en prei gezaaid. En buiten staat op een terrastafel onder plastic ook het een en ander te ontkiemen. Alles moet over een tijdje naar de volkstuin, dus ik denk dat ik straks ruimte tekort kom, want hij is maar 100 m2 groot….

Regenliedje

Regen

Het regent harder dan ik hebben kan, dat liedje van een Zeeuwse band van een aantal jaren geleden,  zat net in mijn hoofd (of beter: kwam er net uit) vanwege die aanhoudende, gekmakende, deprimerende, strontvervelende, troosteloze en niet-aflatende regen van vandaag.
En voor de rest van de week voorspellen ze veel van hetzelfde….zullen we met z’n allen dan maar verkassen naar de Algarve??
Je moet tevreden zijn met wat je krijgt, het is allemaal genade, hoor ik iemand zeggen. Da’s misschien wel waar, maar moeilijk te accepteren! En dat geldt niet alleen voor een regenachtige dag….

Toen ik op internet ging zoeken naar andere regenliedjes kwam ik uit bij een top 100 met Tom Waits’ Rains on me op plek nummer zoveel. En die vond ik mooi, dus die staat hieronder. Een vreemde man die zijn stem op een hele aparte manier gebruikt.

 

Over fysiek werk en een luie hond

Soms zijn de machines uitgeleend en moet op de kwekerij waar ik werk alles weer op de ouderwetse handmatige wijze, met menskracht in plaats van paardenkracht.

kruiwagen.jpg

De heesters die ik gisteren moest verplaatsen en verplanten waren soms loodzwaar, al zie je er dat op de foto niet zo van af. Het is de wortelkluit die het gewicht bepaald, de ondergrondse massa, die draderige maar deels verhoute klont vochtige aarde omgeven door wortels. Het gaat hier om Prunus laurocerasus ‘Novita’, een laurierkers met een opgaande groeiwijze.
Ja en dat doen je dan maar met een kruiwagen, het is niet anders. Na zo’n klus heb je de fitnesstraining voor die dag al gehad, dat is dan weer een voordeel…

Ondertussen, aan het thuisfront:

Torre

 

Een zeer luie hond, die de stoel van het baasje verkozen heeft als hangplek. Mijn vrouw maakte de foto. Geen beter leven dan een hondenleven….

Zondag

Stervenskoud buiten vanochtend, de wind striemde mijn gezicht toen ik na het uitlaten van de honden terugliep naar huis.
Op het water van de vijver bij het park dobberden slobeenden, ik keek ernaar en kreeg het nóg kouder. Je hele leven doorbrengen op water, kil als de dood, hoe voelt dat?

aan het strand.jpg

’s Middags een wandeling op het Wassenaarse strand. We hoopten op luwte, maar kreeg in plaats daarvan een venijnige noordoostenwind voor de kiezen. De vrouwen op de foto zijn trouwens voorbijgangers, het hondje hoort bij ons en had geen last van de kou….

 

strandlopers

Bovenstaande strandlopertjes stonden – klein en nietig – wel een beetje te kleumen op de grens van zee en strand. Elke keer als een golf iets te dichtbij kwam schoven ze een klein stukje op richting het droge, maar verder bleven ze waar ze waren.

Vergankelijkheid bij de kringloop

kringloop

Kringloopwinkels ademen met hun spullen van vroeger de geest van vroeger, van mensen die overleden zijn en huishoudens die niet meer bestaan. Van schrijvers die in de mist van de tijd verdwenen zijn en artiesten die hun gitaar allang aan de wilgen gehangen hebben omdat de reuma in hun handen het bespelen ervan fysiek onmogelijk maakt.
Van ‘Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’ – de eindigheid van alles, de vergankelijkheid, het holle van al onze druktemakerij, van al het werken en zwoegen, van het streven naar naam en faam.

Mijn vrouw en ik hadden een vrije middag, een periode zonder werk en andere verplichtingen, iets dat betrekkelijk zeldzaam is. Zullen we wat gaan doen vanmiddag, vroeg ze en ik stemde toe. Het werd een kringloopwinkel bij ons in de buurt, we waren er al eens eerder geweest. De toegang is gratis, het kijken kost niets en je bent er toch even uit.

Maar ik had beter níet kunnen gaan. Ik dwaalde door die winkel en voelde me ontheemd en leeg. Ik trof elpees met vergeelde hoezen aan, cd’s van lang vergeten eendagsvliegen, vermoeid ogende boeken, een fauteuil waarop iemand anders zijn dagen gesleten had, rommelig glaswerk, huishoudelijke apparaten die eigenlijk nergens meer toe dienden, computers die draaiden op Windows XP, oude radio’s, oud speelgoed.

Wat ben je stil, zei ze op de terugweg in de auto, is er iets? Maar over sommige dingen kun je niet praten, ze zijn te persoonlijk of te moeilijk uit te leggen, dus ik beperkte me tot een ontkennend antwoord. Maar zo’n ervaring tekent wél je dag. En raakt aan je bestaan. Ashes to ashes, dust to dust.
We zijn stof, allemaal.

 

ashes to ashes
Een beetje hoop, want hoop doet leven….

Een les uit vroeger tijd

Onderstaande afbeelding, gevat in een wissellijst, trof ik vanochtend aan in de kantine op mijn werkplek. De collega’s van de hoveniersafdeling hadden hem cadeau gekregen van een klant.

De Hovenier.
De rechte Gaarde, Is niet op aarde.

illustratie

Het Hof is van de Mens bemind,
Die daar syn lust en uitvlucht vind;
Doch in het fleurtie moet hy scheiden:
Hy is dan welbedacht en wys,
Die saaid en plandt in’t Paradys,
Daar’t leeven eeuwich sal vermyden

 

De plaat komt oorspronkelijk uit het boek ‘Spiegel van ’t menschelyk bedryf’ van Jan en Kasper Luiken, ontdekte ik op internet. De uitgave die ik daar vond dateerde uit 1767,  alhoewel het boek oorspronkelijk al uit 1694 stamt. De complete titel luidt:

SPIEGEL VAN ‘T MENSCHELYK BEDRYF

Vertoonende Honderd verscheiden ambachten konstig afgebeeld En met GODLYKE SPREUKEN EN STICHTELIJKE VERZEN Verrykt DOOR
JAN en KASPER LUIKEN

Da’s een hele mond vol….In modern Nederlands vertaald: een boek met 100 prenten van even zovele (oud-Hollandse) beroepen, elk voorzien van een spreuk (erboven) en een gedichtje (eronder). En dat met een stichtelijke bedoeling, d.w.z.: men wil de lezer een (christelijke) boodschap mee geven, of zoals de titel vermeldt, een spiegel voorhouden.

Hieronder de link naar het boek op internet, voor geïnteresseerden:

http://www.dbnl.org/tekst/luyk001mens01_01/luyk001mens01_01_0049.php

Terug naar de prent uit het boek. De rechte gaarde is niet op aarde, staat er boven.
We zijn als mensen verdreven uit de Paradijstuin van weleer, uit een oerbestaan waarin alles goed was, zonder ziekte, honger en geweld. Maar we verlangen nog steeds terug naar die idyllische toestand en gaan op zoek naar plekken die ons iets van dat paradijsgevoel terug moeten geven. En dat kan, bijvoorbeeld, een mooi aangelegde tuin zijn, met bloeiende planten, een zitje in de zon en een fontein.

Maar pas op!, waarschuwt de tekst bij de prent, zo’n tuin is niet het ware paradijs, die komt pas ná ons leven, als we toegelaten worden tot de hemel en het zorgeloze bestaan met God .
Dus verspil je energie niet teveel met aardse paradijzen, maar wees gericht op dat hémelse paradijs – ziehier kort samengevat de boodschap van deze prent, volgens mijn interpretatie. Wie het vatte kan, die vatte het…..

Hieronder nóg een prent uit het boek van Jan en Kasper Luiken

 De Waagemaaker

Syt ghy belust op soet gemack,
Laad op den Heer uw lastig pack.

illustratie

d’Uitvinding van het Waagenwiel,
Kan swaare Lasten licht vervoeren:
Wat torst en sleept’er meenig Ziel,
In’t stof van kommer en remoeren;
Daar’s heemels Waagen staat gereed,
Om op te neemen, al zyn leed.

 

 

Afgezaagd

liguster
Afgezaagde ligusters…

ik hoop niet dat u het afgezaagd vindt klinken als ik zeg dat dit een nogal zagerig verhaaltje wordt…..

…..want het is nu eenmaal niet anders. Ik wilde u doorzagen over mijn werk van vandaag: het afzagen van ligusters op de kwekerij waar ik werk. Het gaat om ligusters met de Latijnse naam Ligustrum ovalifolium – een naamgeving trouwens die oorspronkelijk gebaseerd is op het werk van de beroemde Zweedse botanist Carolus Linnaeus.

Maar goed, daar wil ik verder niet over zagen en zeuren….

….het gaat me alleen maar om het zagen van die ligusters. Dat was nog een hoop werk, want alles moest met de hand en ik was in mijn eentje…je zou er blaren op je handen van krijgen! En waarom? Wel om mooie (haag)planten te krijgen die na al dat werk van onderen uitlopen met nieuw fris groen. En daarna met winst verkocht kunnen worden, het finale doel van al het werk op de kwekerij.

Ik ben met al dat zagen de hele dag druk geweest, maar ben gelukkig nu uitgezaagd. Ik hoop wel dat de afgezaagde ligusters de vorst van komend weekend doorstaan.

Eigenlijk niet zo bijdehand om dit werk nu te doen, zo vlak voor een vorstperiode, maar het was ook niet mijn idee….net zomin als het mijn idee is om de hele dag voorover gebogen te staan met een zaag in je hand om struiken te kortwieken – héél slecht voor je rug allemaal….