De blues

Ik had de blues gisterochtend. Zó donker buiten toen ik op weg ging, het licht leek niet te willen komen. Alsof de jongste dag was aangebroken. Regen die tegen mijn voorruit spatte, nul-komma-nul procent zin om naar mijn werk te gaan. Is de blues een geldige reden voor ziekmelding??

Bij aanvang van de werkzaamheden gelijk wat muziek opgezocht, als een Saul die snarenspel verlangt om zijn demonen te verdrijven. Meer bluesy dan Chris Smither kan bijna niet en Spotify heeft gelukkig verschillende albums van deze Amerikaanse zanger klaar staan voor me. Het weer bleef slecht, de stemming verbeterde enigszins.

Hieronder zingt Chris Smither een liedje van Bob Dylan: It takes a lot to laugh it takes a train to cry.

Tuinklus

Ik moest vanochtend een heg knippen bij een oudere dame in het oude dorp van Zoetermeer. De huizen in deze straat zijn van 1959, da’s alweer een tijd geleden…op een luchtfoto van vlak na de oorlog die ik een tijdje terug zag, is te zien hoe klein Zoetermeer toen nog was. Direct achter de dorpskern begonnen de weilanden; in de verte zie je  rijksweg 12 als een strakke lijn door het landschap lopen. Nadat Zoetermeer aangewezen werd als groeikern, veranderde het dorp snel in een stad. We zitten nu zo rond de 130.000 inwoners…

De vrouw heeft samen met haar echtgenoot het huis nieuw gekocht. Ze is nu weduwe, 86 jaar oud en ‘versleten’ zoals ze zelf zei. Reumatische klachten zorgen voor ongemak en de dokter wil maar steeds bloed laten prikken en doorsturen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek, alsof zo’n oude machine nog op te lappen valt…
Haar woning én de straat ogen ook versleten. De Nutricia-fabriek vlakbij zorgt soms voor geluidsoverlast en in de achtertuin stinkt het naar katten en/of kippen – een onaangename geur.

De ligusterheg is in anderhalf uur geknipt. Takjes en blad gaan in de groene bak, opgeruimd staat netjes. De dame is tevreden over mijn werk, hetgeen mij ook tevreden stemt. Want een mens zijn zelfrespect hangt in belangrijke mate samen met wat anderen van hem en zijn prestaties vinden, zo is het gewoon. Het is lastig om je zelfrespect te bewaren als anderen geen respect tonen.

van goghstraat zoetermeer
Mijn ‘tuinklusbuurtje’ van vanochtend. De Nutriciafabriek ligt hier direct achter.

Het achterste bankje

 

kerkbankIk zat vanochtend in de kerk op het achterste bankje met vriendin. Als ik achterover leunde kon ik mijn hoofd laten rusten tegen het stucwerk van de muur, hetgeen me wel een goed gevoel gaf. Iets van comfort in een verder van ieder gemak verstoken 18e- eeuws kerkgebouw.

In onze bank zat verder niemand en ook de banken voor ons waren vrijwel leeg en dat gaf me rust. Geen afleiding van mensen, niet het gevoel dat anderen op je letten en dat je daarom op jezelf moet letten. Een eiland in een binnenzee, met de aanliggende kusten duidelijk zichtbaar maar wel op enige (veilige) afstand.

Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn geest zal het geschieden. De dominee had een gevaarlijke tekst gekozen, eentje die makkelijk misbruikt kan worden door luie, passieve mensen en pacifisten.
En wat die laatste categorie betreft: het geweld van de nazi’s in W.O. II kon alleen met tegengeweld tot stoppen gebracht worden. En het is ook maar goed dat na de oorlog de vrije wereld kracht tentoonspreidde tegenover de Sovjet-Unie en andere communistische landen, anders hadden we nu misschien gezucht onder een totalitair regime…eat that, you bloody pacifists! 🙂

Maar dit gezegd zijnde kan de tekst nuttig en zegenrijk zijn als je je bewust bent van de gevaren. Ik probeer hem te onthouden en – zo mogelijk – in de komende week toe te passen.

Dansje-in-de-kerk-Marius-van-Dokkum-Giclee
Marius van Dokkum – Dansje in de kerk. Copyright: Stips.nl

 

Teken of toeval?

toevallig

Op mijn Spotify-playlist staan 115 liedjes die door de app op mijn telefoon in willekeurige volgorde afgespeeld worden op ieder door mij gewenste moment.

Ik was afgelopen maandag buiten aan het werk en Spotify zorgde voor de nodige arbeidsvitaminen. Ik zat redelijk in mijn vel en had er best zin in, ondanks het matige weer. Maar op het ogenblik dat Drag Queens in Limousines van Mary Gauthier langskwam verdween de animo en voelde ik me opeens ingehaald door de tijd. De tekst van dit liedje gaat namelijk over een meisje die alles achterlaat om een nieuw leven te beginnen, weg van conventies en plichten, te midden van hippies, drank en drugs. En ik, ik verlang al heel lang naar zo’n ander leven, ver weg van werk en sleur, in vrijheid en onafhankelijkheid, los van alles.

Maar het is er helaas nooit van gekomen en ik realiseerde me nu ineens dat ik veel te laat ben voor zoiets: ik ben 55 en naar verwachting ver over de helft van mijn leven. Ik kan me wat dat betreft beter met het naderende levenseinde bezig houden in plaats van te dromen over een ander bestaan, want hoeveel tijd zou ik überhaupt nog krijgen voor dat andere leven? Vadertje Tijd heeft me ingehaald, dromen over verandering heeft weinig zin meer.

Terwijl ik dit overdacht, kwam Spotify met Amazing Grace van Don Edwards op de proppen en daarna zong Jessi Colter haar bewerking van Psalm 136: His loving kindness endures forever. Wat een combinatie! Het eerste nummer gaat over de genade van Jezus voor een verstokt zondaar, waarna de daarop volgende psalm de ‘liefdevolle vriendelijkheid’ van God noemt en roemt.

Ik vroeg me meteen af of dit een teken van Hogerhand was of alleen maar toeval. Ik heb de liedjes zelf uitgekozen en Spotify selecteert willekeurig, dus het ligt niet voor de hand om daar een betekenis aan te hechten. Maar toch….het is haast té toevallig om nog toeval te zijn! Dat moment, na die gedachten van mij; de combinatie van liedjes – het voelt als een teken van God. Als een vingerwijzing: zoek iets anders, iets beters, zoek God – in plaats van te te vluchten voor je huidige leven.

Maar een atheïst zou hier hoe dan ook wel raad mee weten, vermoed ik, net als een statisticus met kennis van toevalsfactoren, correlaties en dergelijke. ‘Een klassiek geval van wishful thinking,’ hoor ik de scepticus al opmerken, ‘een mens op zoek naar zingeving en een stem van Boven.’.
En toch, en toch….

Groot wild

Een weekendje weg geweest naar Beekbergen. Een vakantiepark met eenvoudige huisjes – middenin het bos.
Op de avond van de eerste dag gelijk al een troepje wilde zwijnen gespot dichtbij de camping. Mijn weekend kon niet meer stuk!

P1080058.JPG
Een onverwachte ontmoeting…wat een geluk dat ik de camera bij me had!
P1080059.JPG
Met maximale zoom. Even later zagen ze me en stoven ze het bos in.