Stof zijn we


Ik was vanochtend aan het werk in de tuin van een kennis. Er speelde een radio op een bouwplaats in de buurt. De radio was goed hoorbaar voor me, ik had de liedjes kunnen meezingen als ik dat gewild had.

Toen op een gegeven moment een nieuwe plaat startte, hoorde ik een voor mij bekend intro. Het was de akoestische gitaarsound van Dust in the wind, een nummer van de Amerikaanse band Kansas. Het liedje gaat over de tijdelijkheid van het menselijk leven en de vergankelijkheid van alles wat we tijdens ons leven vergaren aan geld en spullen.
Het nummer voerde me mee terug in de tijd, zo’n 20 jaar geleden, op een andere werkplek, een andere situatie:

ik werkte in die dagen in een tomatenkas in het Westland en had het daar totaal niet naar mijn zin. Op een gegeven dag toen ik na de koffiepauze ’s middags terugliep naar mijn werkplek – slecht gehumeurd en ontevreden – hoorde ik hetzelfde liedje van Kansas. Het klonk als een boodschap van God, een waarschuwing om me niet zo druk te maken om tijdelijke dingen die voorbij gaan, maar me te richten op andere, blijvende dingen.

Toen ik aan het eind van die dag thuiskwam uit mijn werk, ging de telefoon. Het was mijn zus die mij meedeelde dat onze oma van moederskant die middag overleden was. Toen ik mijn zus vroeg hoe laat oma was heengegaan, bleek dat vrijwel exact het tijdstip te zijn dat ik op mijn werk Dust in the wind van Kansas had gehoord….bijna te toevallig om nog langer toeval te heten, een bijzondere samenloop van gebeurtenissen, als een aanwijzing van hogerhand.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s