Nog lang geen lente


10januari2011 012
Foto: myday-ingrid.blogspot.nl

Ik schrijf dit stukje op zaterdagmiddag, bij Astrid op de bank. Sky Radio staat aan, een dreinend achtergrondkoor dat mijn gedachtegangen verstrooid, als bladeren op de wind.

Gedachtegangen: alsof het wegen zijn, paden, gemarkeerde routes die je kunnen leiden of misleiden – een weg naar je bestemming of een dwaalspoor dat eindigt in het niets.

Nog lang geen lente. Grauw buiten en grauwe alledaagsheid binnen, koud buiten, koud van binnen. Een pijnlijk bewustzijn van eigen geremdheid en dodigheid. Misschien moet ik leren om mijn zegeningen te tellen.

Ik leg mijn schrijfgerei aan de kant en begin aan een nieuw boek. Het is ‘De Welwillenden’ van Jonathan Littell. De hoofdpersoon klaagt al gelijk op de eerste bladzijde over de stilstand in zijn leven, het gebrek aan vooruitgang:

Een hele tijd kruip je als een rups over de aarde rond, in afwachting van de prachtige, doorschijnende vlinder die je in je draagt. Maar de tijd verstrijkt, de verpopping blijft uit, nog steeds ben je een larf, en wat doe je met die droevige constatering?

Ja, wat doe je daarmee? Misschien valt er niet zoveel mee te doen, want therapie of zelfhulpcursussen helpen hier volgens mij niet. En afleiding zoeken in werk, een hobby, drank of drugs is niets anders dan een vluchtpoging. Een vlucht die nergens toe leidt, als op een loopband lopen – de loopband draait rond en uiteindelijk kom je geen stap vooruit.

Terwijl ik het boek even aan de kant leg om dit op te schrijven, speelt de radio ‘I want to break free’ van Queen. De zanger leeft al lang niet meer want aids velde hem – de prijs voor een losbandig seksueel leven met wisselende partners. De vrijheid die hij zocht in zijn leven brak hem na een aantal jaren definitief op.

Stilte overheerst als we tegenover elkaar aan de eettafel zitten, af en toe onderbroken door een losse opmerking van mijn kant of een hardop uitgesproken gedachte, een vraag van Astrids zijde.
Samen maar toch alleen, al ben ik de enigste van ons beiden die dit zo voelt, heb ik inmiddels geleerd. Astrid accepteert de dingen, is gelukkig met mij – pratend of zwijgend – en wil zo verder.
Als het niet makkelijk kan, moeilijk gaat het ook, schreef iemand in een reactie op deze blog. Hij had misschien gelijk, maar moeilijk blijft het!

Nog lang geen lente, nog steeds vroeg donker buiten. De komende week gaat het vriezen, meldt het weerbericht.
Maar de sneeuwklokjes bloeien buiten in de kou en als ik de honden uitlaat ’s ochtends, hoor ik merels en zanglijsters zingen. Dat dan weer wel….

Advertenties

2 gedachtes over “Nog lang geen lente

  1. Wies de Bruin

    Ook in een relatie kun je je alleen voelen, dat overkomt iedereen. Samenzijn betekent niet altijd verbonden zijn. We blijven individuen. Het gaat dan om de momenten dat je wel verbondenheid voelt en weet: zonder die ander is alleen echt alleen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s