Om een praatje verlegen


supermarkt

Ik werd vanochtend in het plaatselijke filiaal van ’s lands grootste kruidenier staande gehouden door een man die duidelijk om een praatje verlegen zat. Hij was weduwnaar, vertelde hij me en dat verklaarde misschien niet alles, maar wel veel. Hij was ouder dan ik, maar verder kon ik zijn leeftijd moeilijk schatten. Hij was ouderwets gekleed en droeg het soort pantalon dat mijn vader vroeger altijd aanhad.

Ik stond bij het koekjesschap met zijn overvloedige keuze aan versnaperingen, toen hij mij aansprak. Hij zag mij twijfelen over de aanschaf van stroopwafels en twijfelde zelf geen moment. Hij begon over vroeger, over die ene pennywafel die je wel eens op school kreeg en hoe lekker dat smaakte, net als die beboterde plak ontbijtkoek die je thuis kreeg.

Daarna moest ik ongeveer tien minuten lang een verhaal aanhoren over vroeger en nu en over de haast die de mensen tegenwoordig hadden (‘Als je met de auto ergens naar toe gaat, zitten ze bijna bovenop je bumper, omdat je niet hard genoeg rijdt’), over de oorzaak daarvan (‘Vroeger had je alleen de voetbal en dat was het, vandaag de dag kun je overal naar toe en willen de mensen ook steeds meer’) en over het feit dat de auto’s tegenwoordig steeds groter en luxer worden. Hij reed zelf in een Mazda, maar zat te denken aan een Volkswagen Up, maar hij rekende aanschafprijzen nog steeds terug naar guldens en het bedrag dat zo’n auto dan moest kosten, verbijsterde hem (‘Dertigduizend gulden voor zo’n klein autootje!’).
En Zoetermeer werd steeds groter en drukker, hij had de tijd nog meegemaakt dat….

De monoloog – want dat was het in feite – deed me denken aan de columns van wijlen Simon Carmiggelt en de karakters die hierin aan het woord komen. Nu ben ik geen Simon Carmiggelt, dus mijn vertaling van het gesprek met de man is vermoedelijk weinig literair, maar ik vond het toch de moeite waard om hier even te vermelden.

En ik moet niet vergeten om vanavond voor hem te bidden. Da’s wel het minste dat je kan doen voor zo’n man die onverwacht je weg kruist.

Advertenties

4 gedachtes over “Om een praatje verlegen

    1. Ik ben erg introvert en kan inderdaad goed luisteren, maar ben ook geremd en een beetje mensenschuw. En als iemand zomaar tegen me begint te praten, voel ik me ereg ongemakkelijk.

      1. Het verbaast mij soms ook hoe makkelijk vreemden hele verhalen vertellen. Ik vermoed dat ze op zulke momenten meer met hun eigen gevoelens bezig zijn, dan met die van de toehoorder.

        1. Dat is zeker waar, maar iemand die eenzaam is en weinig contacten heeft, moet zijn verhaal kwijt, net als die weduwnaar in de winkel.
          Maar inderdaad. de meeste mensen zijn beter in praten dan in luisteren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s