Home » Mijn werk » Dinsdag

Dinsdag


 Dinsdag 6 augustus 2013

Geen zin om te werken vanochtend. Op het eerste gezicht zonder duidelijk aanwijsbare reden, maar redenen zijn er natuurlijk altijd. Zoals het gegeven dat het werk eentonig is en identiek aan gisteren. En de dag lijkt eindeloos en uitzichtloos als het pas half acht is en de lucht grijs van kleur.
De autoradio meldde vreselijk nieuws om zeven uur: twee kinderen zijn gewurgd door een ontsnapte python terwijl ze lagen te slapen. Het gebeurde ergens in Canada, de nieuwslezer meldt het onbewogen professioneel. Wat een nachtmerrie voor die kinderen en voor hun ouders. Ik zou waarschijnlijk gek van verdriet worden als het mijn kind was.

It’s a long road out of Eden, zingen de Eagles op hun gelijknamige cd. Wat ze daar precies mee bedoelen, weet ik nog niet, al heb ik wel een idee. Binnenkort de tekst maar eens nalezen. Muziek van voor en na het nieuwsbulletin.

Buiten Eden is er wel schoonheid. Zoals een aaneengesloten rij planten van dezelfde soort die nu staan te bloeien op de kwekerij. Die schoonheid vangen op een foto valt nog niet mee:

P1010436

Bloeiende persicaria’s

Als de baas arriveert is het even gedaan met de rust. Ik mag vijfentwintig planten voor hem rooien en krijg werkopdrachten.

De slakkenkorrels die ik gistermiddag gestrooid heb rond enkele aangevreten planten, sorteren effect. Het krioelt inmiddels van de naaktslakken op de plek. Sommigen bewegen nog als ik ze aanraak, anderen zijn al te ver heen. Een slachting is het, de dood regeert. Je moet wel eens hard zijn, zegt men dan.

Slakken en slakkenslijm, geconcentreerd rond de door mijn gestrooide korrels

Slakken en slakkenslijm bij de door mij gestrooide korrels

In de krant staat een artikel over werken in een mortuarium. Citaat: ‘Floortje trekt de deur van de koelruimte open. Een winterse koelte van drie graden waait haar tegemoet. In het flikkerende tl-licht staan zeven brancards met een toegedekt lichaam. Floortje gaat alle brancards af en slaat het laken terug om het gezicht van de overledenen te zien.(…) Elk laken geeft zijn geheim prijs. Een oudere heer met een monumentale kop en een paar brandvlekjes op de borst van de reanimatie die hem niet meer heeft kunnen redden. Een klein stokoud dametje met maagsonde. Een mevrouw met geloof, hoop en liefde aan een kettinkje.’

En zo gaan we allemaal. Een schrijver zei op zijn sterfbed: ‘We gaan allemaal dood, maar ik altijd geloofd dat er voor mij wel een uitzondering kon worden gemaakt.’ En van dat geloof hebben we waarschijnlijk allemaal wel wat meegekregen. Doodgaan? Ja, maar nu nog niet. Ik niet, ik ben nog te jong.

Sometimes the chains that prevent us from being free are more mental then fysical – het staat op een A4-tje dat in onze kantine hangt. Ik heb het zelf opgehangen. Maar er hangt meer:

Ze kijkt naar me met vrouwenogen. Ze staat met haar rug naar me toe en kijkt over haar linkerschouder. Ze draagt een witte bikini en staat in ondiep water. Aan een touwtje in haar hand bungelen twee vissen.
Het is de pin-up van augustus 2013 op de kalender in de kantine. Mijn collega bracht hem mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s