Jeugdherinneringen


kaartjekerkenaagtekerke

Ik ben geboren in Rijssen, orthodox-protestantse enclave in een verder katholiek Twente. Toen ik een jaar of vier was verhuisden we naar de andere kant van ons land, naar Aagtekerke op Walcheren. Jawel, je zegt volgens mij óp Walcheren, want hoewel Walcheren geen eiland in de strikte zin des woords is, was er volgens mij wel degelijk sprake van een eilandgevoel in Aagtekerke en andere dorpen. Tenminste als je een eilandgevoel definieert in termen als ‘isolement’, ‘een tamelijk gesloten gemeenschap’, of ‘afstand’.

Een door de zeewind en andere elementen geteisterde vlakte, zo herinner ik mij Walcheren. Ooit werd het ‘De tuin van Europa’ genoemd vanwege zijn vele heggen, struwelen en boomgaarden, maar dat veranderde toen in ’45 en ’53 het zeewater zijn verwoestende werk deed en alle begroeiing sneuvelde.
Het was ook een landschap van kleiakkers, waarop suikerbieten groot en dik groeiden. Tijdens de bietencampagne in het najaar lag de weg waarlangs wij woonden bezaaid met bonken klei en kapotgereden bieten, het resultaat van de af en aan rijdende trekkers die karren volgeladen met bieten naar de suikerfabriek reden.

Schuin tegenover ons huis stond de kerk van de Gereformeerde Gemeente waar wij des zondags twee keer aangingen. Naast ons huis stond de basisschool van de Gereformeerde Gemeente waarvan mijn vader hoofd was en waar wij kinderen lezen en schrijven leerden. Onze predikant was een lieve man die op zijn verjaardag alle leerlingen van de school op negerzoenen trakteerde. Tegenwoordig heten die dingen uit politiek-correcte overwegingen anders, en tegenwoordig zou ik die weeïg-zoete smaak ook niet meer verdragen, maar toen was alles anders. Toen was een negerzoen een echte traktatie, en die kreeg je in die tijd niet zo vaak.

De kerk was oud en verouderd en werd op een gegeven moment gesloopt. Om de nieuwbouw te financieren moest er geld geleend worden bij de bank en dat stuitte sommige gelovigen tegen de borst. Want een Zeeuw leent niet, een Zeeuw legt geld opzij, net zolang totdat hij de voorgenomen uitgaaf zelf betalen kan. Een van de kerkleden weigerde daarom te gaan zitten in het nieuwe kerkgebouw, zolang de hypotheek niet afgelost was. Hij bleef elke zondag staan, iedere kerkdienst, enigszins verdekt opgesteld achter een pilaar –  en dat jaren lang. Een man met principes….

De vader van een vriendje huurde een tv-toestel om de prestaties van Ard Schenk en ‘Keessie’ Verkerk te kunnen volgen op het W.K. schaatsen. Het was mijn eerste kennismaking met dit medium, dat in onze kringen door sommigen wel ‘Het kastje van de duivel’ genoemd werd.

Wij, de kinderen, moesten op zwemles van onze ouders. Logisch natuurlijk, met die Noordzee zo dichtbij. Binnenbaden had je in die tijd nog niet of nauwelijks, dus de eerste beginselen van de zwemkunst werden ons bijgebracht in een buitenbad. En dat was koud, heel koud, want uitgerekend in dat jaar hadden we een kil voorjaar en een koele zomer. Een traumatische ervaring: ik zie mezelf nog rillend op de rand van het zwembad staan in mijn zwembroekje, moed verzamelend om dat koude water in te gaan. Dat zwemdiploma A kwam er dus de eerste jaren niet en ik ben nog steeds bepaald geen fanatieke zwemmer….

(Wordt vervolgd)

Advertenties

3 gedachtes over “Jeugdherinneringen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s