Home » Ik lees » Wat lees ik?

Wat lees ik?


Wat lees ik op dit moment? Een kort overzicht:

1. de bijbel, altijd ’s avonds na het eten, soms ook des ochtends na het ontbijt. Een boek uit een tijd en een wereld die meer dan 20 eeuwen achter ons ligt. Mede daarom vaak moeilijk te begrijpen en/of te accepteren.
God beveelt Abraham zijn zoon te offeren op een altaar – als een dier. En net als de afgoden die van hun aanbidders mensenoffers eisten. Onbegrijpelijk en in mijn ogen verwerpelijk. ‘Gij zult niet doden’ luidt een belangrijk voorschrift van die zelfde God en een mensenoffer brengen is al helemaal streng verboden. Is dit wel de God waarin ik wil geloven of is het iemand anders? En zo is er meer.
Maar er is ook troost. En een ‘andere’ God die recht doet aan diegenen die onrecht ervaren en opkomt voor de zwakken.

2. In de ban van de ring van Tolkien. Zo eens in de zoveel jaar herlees ik dit boek en het is eigenlijk altijd weer boeiend. De queeste van de eenvoudige hobbit Frodo, zwak in zichzelf maar ook vastbesloten om zijn taak te volbrengen. Hulp komt bijna altijd op het juiste moment en al lezend krijg je soms de indruk dat een hogere hand de loop der dingen bestuurd. Wat dat laatste betreft: de schrijver was weliswaar christen maar heeft altijd ontkend dat er in het boek christelijke elementen zaten.

3. De geschiedenis van het christendom van Diarmaid MacCullogh. Een Engelse professor schrijft een boek van ruim 1000 bladzijden over de geschiedenis van het geloof. Een bonte stoet van koningen, pausen, theologen, hervormers, monniken, pinksterpredikers en meer kerkvolk trekt in chronologische volgorde langs.
Ik lees het als studieboek maar sla wel gedeeltes over, want 1000 beschreven pagina’s op groot formaat is simpelweg teveel van het goede. Ik ben inmiddels aangekomen bij de Reformatie in de 16e eeuw. Nog zo’n vijf eeuwen te gaan…

4. Buitengewesten van Simon Winchester. ‘Reizen naar de overblijfselen van het Britse wereldrijk’, luidt de ondertitel en dat is een vlag die de lading aardig dekt. Brittania rules the waves is een behoorlijk gedateerde uitspraak, maar er zijn nog steeds een aantal eilanden verspreid over de wereldzeeën waarvan de bewoners zich Brits mogen noemen.
Zoals Pitcairn in de Stille Zuidzee (toevluchtsoord voor de muiters van de Bounty en heden ten dage bewoond door hun nazaten), Sint-Helena (waar Napoleon zijn laatste dagen sleet), Bermuda, de Maagdeneilanden, Tristan da Cunha, Montserrat, het ‘British Indian Ocean Territory’ (een verzameling van zo’n 20 eilandjes en atollen in de Indische Oceaan) en meer.
Een aantal van deze ‘buitengewesten’ werden door de schrijver in de tachtiger jaren van de vorige eeuw bezocht en dit boek is er de weerslag van. Een origineel boek, al ben ik wel benieuwd of er sinds de visitatie van Winchester nog dingen veranderd zijn, want we zijn inmiddels drie decennia verder.

Van Montserrat weet ik dat de sluimerende vulkaan die in het boek beschreven wordt, in de negentiger jaren vernietigend uitbarstte en de zuidelijke helft van het eiland bedolf onder een laag as en stenen. Een groot deel van de bevolking (8000 mensen) werd geëvacueerd en keerde voor het merendeel nooit terug. Heden ten dage wonen er op de noordelijke helft  van het eiland nog ruim 4000 mensen.
De website van de Tourist Board van Montserrat maakt reclame voor boottochten waarbij men vanaf zee de verwoestingen die de vulkaan aanrichtte kan bekijken…. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s