Dood


Toen ik vanochtend de voordeur opendeed, lag er een dode vlinder buiten op de mat. Een mooie vlinder: donkerbruin gekleurd van boven, maar met een oranje tekening op de ondervleugels. Mooi, maar wel dood. Ik heb hem opgepakt en op mijn balkon neergelegd, in de irreële hoop dat hij alsnog uit zijn slaap zou ontwaken en die fraai getekende vleugels uitspreiden en wegvliegen – maar nee.

Ik ging vanmiddag met de hond naar mijn volkstuin. Langs het pad naar mijn tuin zaten eenden op een open plek in de groenstrook en mijn hond was niet aangelijnd. In no time was hij erbij en had een van de eenden te pakken. Ik kwam snel in actie, maar voor het slachtoffer was het al te laat. Het dier probeerde eerst nog overeind te krabbelen, maar legde even later het loodje. En zo snel als dat ging! Geen strijd, ogenschijnlijk geen pijn, geen protest. Overgave, daar leek het op. Te gemakkelijk bijna. Geen bloed, alleen een op het oog kleine wond aan de borstzijde. Was het de schrik misschien?

Een dode eend in de kofferbak van mijn auto. Ik heb hem thuis in een plastic zak op het balkon gelegd, vlakbij die vlinder. Maandag begraaf ik hem op de kwekerij waar ik werk. Die vlinder laat ik maar liggen, zo’n klein diertje begraaf je niet.

Ik voel me schuldig over die eend, want het was mijn hond en ik had hem natuurlijk moeten aanlijnen. Was die vlinder vanochtend soms een waarschuwing, een voorteken?
En zou er een hemel voor dieren bestaan of is dat alleen maar wishful thinking?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s