Home » Bang voor mensen » ‘Verlegen…’

‘Verlegen…’


Je kunt het een sociale fobie noemen of gewoon verlegenheid. Geremdheid misschien, een beetje mensenschuw of introvert, sociaal angstig en het liefst op jezelf zijn…

Ik draag het met me mee, ik ben het en ik heb het. Ik lijd er niet aan want het is geen ziekte – meer een mentale beperking die mijn leven bemoeilijkt.

Wat houdt het precies in? Wel, ik ben over het algemeen liever alleen dan in het gezelschap van anderen. Een bepaald soort tegenzin, afkeer soms zelfs tegen bepaalde vormen van menselijk contact. Bijvoorbeeld buiten op straat de overbuurman groeten, of zomaar een praatje maken met iemand, of naar een verjaardag of een bruiloft ‘moeten’. Gespannen als ik niet onder een sociale activiteit uit kan en daar dan als een berg tegen opzien.
Bang om iets verkeerds te zeggen tegen anderen in een groep, een hekel aan die verplichte conversatie die vaak nergens over gaat, maar me aan de andere kant ook schuldig voelen als ik zwijgend in een hoekje zit. Bang zijn voor het binnenkomen bij een gezelschap mensen, omdat dan verwacht wordt dat je jezelf voorstelt, dat je handen drukt. Het liefst bij binnenkomst in een hoekje weg willen kruipen.

— Cursussen in klassikaal verband zijn aan mij totaal niet besteed. Voel me zeer ongemakkelijk in zo’n gezelschap vreemden. Een kat in een vreemd pakhuis. Durf vaak nauwelijks iets te zeggen omdat ik  bang ben dat er iets verkeerds uit mijn mond komt. Ik voel me bevrijd als ik na zo’n cursus weer alleen kan zijn.

— Groepsreizen: een identiek verhaal – ik voel me niet thuis in de groep en ben blij als ik me terug kan trekken op mijn hotelkamer.

— En dan dat werk. De eerste dag bij een nieuwe werkgever: als een berg opzien tegen het contact met die nieuwe collega’s die je beoordelen. Een compleet nieuwe wereld met eigen omgangsvormen en geen idee hoe de bedrijfscultuur is, wat wel en wat niet kan. Voortdurend dingen moeten vragen aan je collega’s, niet jezelf kunnen zijn, onzekerheid.
En na die eerste dag wordt het weinig beter – altijd een beetje gespannen wanneer er anderen op de werkplek zijn, enkel op mijn gemak als ik alleen kan werken, ver bij de anderen vandaan. Zwijgen tijdens de pauzes in de kantine, bang (opnieuw) om iets verkeerd te zeggen of gewoon geen gespreksstof hebben, ongemakkelijke stiltes naar eigen gevoel, altijd een eenling.

Waar komt het vandaan en wanneer is het begonnen? Ik heb eigenlijk niet zoveel zin om in mijn verleden te gaan graven om daar achter te komen. Ik laat dat liever achter me en kijk vooruit. Geen trek in diepgravende analyses van vroegere gebeurtenissen.
De genen zullen ongetwijfeld een rol spelen. Ervaringen van vroeger ook. De puberteit is een belangrijk keerpunt in een mensenleven, je persoonlijkheid wordt juist dan gevormd.

Verder niet zoveel meer te zeggen over dit onderwerp op dit moment. Ik ga door met leven, probeer er wat van te maken en soms lukt dan nog ook!

Hieronder nog drie links, voor de geïnteresseerde lezer:

Gezondheidsplein over sociale fobie

Wikipedia over sociale fobie

Vereniging van verlegen mensen

Advertenties

5 thoughts on “‘Verlegen…’

  1. Hoi Jan Jaap.

    Bijna alles wat je opnoemt herken ik. Gelukkig maar een heel klein beetje. Maar het is allemaal wel aanwezig. Misschien is ieder mens wel een beetje verlegen, onzeker en faalangstig. Bij de een valt het mee en is het soms vervelend. Bij de ander gaat het een grens over en belemmert het en wordt allesbepalend. Ik kan me voorstellen dat het enorm zwaar kan zijn om ermee te leven.

    Gr. Henk

  2. Voel je je ook zo in familieverband? Misschien een steuntje in de rug als je weet dat we blij zijn als je er bent en we “compleet”zijn als kinderen. Je wordt echt gemist als je er niet bent en we kennen je toch wel in zoverre dat je bij ons gemakkelijk kunt praten of zwijgen.
    groetjes
    Wies.

    • Zo’n familiebijeenkomst als die verjaardag van Ma een paar weken geleden, vraagt enorm veel energie van me en moet eigenlijk niet te lang duren.
      Vandaar dat ik dan ook direct na de maaltijd vertrokken was….
      Wat ik hierboven schrijf in mijn stuk, geldt ook voor familie, maar het is niet altijd even sterk aanwezig. De ene keer zit je beter in je vel dan de andere….

  3. Hallo,

    Alles wat je schrijft, had net zo door mezelf kunnen geschreven worden. Vreemd dat ik zowat lachte, toen ik mezelf zo heerlijk kerkende in je woorden. Want ik vind het niet zo leuk voor mezelf. Mij mij is het zo langzaam aan in mijn leven geslopen. Het is begonnen met uitgaan, voelde me meer en meer ongemakkelijk zo tussen menigte.Jaar na jaar viel er zo langzaam iets anders weg, omdat ik me er niet meer goed bij voelde. Mijn wereld werd kleiner en kleiner, gevangen zitten in het doolhof van mijn eigen gedachtegang is het voor mezelf. Als ik zo met collega’s had over plannen voor het week-end, gingen de mijne altijd over “gezellig thuis, rustig alleen” . Geen idee waarom mensen altijd mekaar willen opzoeken. Ik hou het nu op het feit dat ik hooggevoelig ben en minder op een sociale fobie, al lijkt het wel veel op elkaar. Misschien ben jij dat ook wel ?

    • Ik vind het moeilijk om te zeggen wat ik nu precies ben. ‘Gewoon’ verlegen? Beetje mensenschuw? Introvert? Ontwijkende persoonlijkheid? Hooggevoelig?
      Ik heb ook de diagnose PDD-NOS (autisme), dat loopt er ook nog eens doorheen…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s