Home » De Stad » Vluchten kan niet meer

Vluchten kan niet meer


Ik woon nu ruim 20 jaar in Den Haag, die mooie stad achter de duinuh, zoals Harrie Jekkers ooit zong. Vanaf december 1992 leef ik in mijn huidige woning – een appartement op de bovenste (2e) etage in een smalle straat met huizen aan beide kanten en veel geparkeerde auto’s.

Mijn huis is gebouwd in de jaren ’20 van de vorige eeuw, tussen Wereldoorlog I en de crisistijd. Een andere era, een andere manier van bouwen. Beton bestond al wel, maar werd vermoedelijk nog nauwelijks gebruikt. Hout meneer, houten constructies, zoals de vloer van mijn appartement, die bestaat uit een draagconstructie van balken, met planken overdwars als ligvloer.

Hout isoleert warmte slecht, hout isoleert geluid niet of nauwelijks. Zolang als er een weduwnaar van 75 beneden je woont die in zijn ouderwetse armfauteuil ’s avonds de krant leest en vroeg naar bed gaat, is er niets aan de hand. Maar als er iemand leeft die radio of tv redelijk hard aan heeft staan, regelmatig klust, met stemverheffing praat of op een andere manier bijdraagt aan een substantiële verhoging van het aantal decibellen, is er een probleem.

Neem nu bijvoorbeeld mijn benedenbuurman: een veertiger van Surinaamse afkomst, inmiddels behoorlijk gesetteld in de Lage Landen. Gebruikt de weekeinden om zijn huis op te knappen, wat met het nodige lawaai gepaard gaat. Het gevolg: sterk oplopende irritatie bij mij. En dat is nog niet alles: ’s avonds ná het klussen gaat de tv aan en wordt er soms behoorlijk hard gepraat tussen hem en zijn huisgenoten – en ik mag van dat alles meegenieten. Ik ben al aan zijn deur geweest om te klagen over het klussen en discussieer ook via e-mail met hem over dit gevoelige onderwerp, maar een echte oplossing is er niet. De klus moet af en die gehorige vloer ligt er nu eenmaal, als een voldongen feit.

Verhuizen dan maar? Maar waar naar toe? Het is overal wel wat: buren die nooit uitgeklust raken, bewoners die zo gauw de buitentemperatuur maar even boven de 20 graden komt, de barbecue aansteken en daarmee een ander in de walmen zetten, een saxofoon- of piano spelende straatgenoot, de jeugd die uitgerekend voor jouw deur samenschoolt en meer, veel meer.
Overal wat en nergens rust. Blijven zitten dan maar en de stress voor lief nemen?

Advertenties

3 thoughts on “Vluchten kan niet meer

  1. Ik zou blijven zitten en me proberen af te sluiten voor wat je hoort (behalve als je er niet van kan slapen). Er is inderdaad overal wat en zeker in oude huizen. Daar weet ik van mee te praten van onze tijd in Den Haag. Of je moet natuurlijk op zoek naar een woonboot! Hier horen we alleen het voortdurende gekraak van de boot en het terras, maar dan alleen als het waait. Verder geen last van buren. Kan het je van harte aanbevelen.

  2. Pff ja kan een hoop stres geven zulke geluiden. Als ik me bij dingen neerleg kan ik het beter handelen als wanneer ik me ga opvreten. Maarja, das makkelijker gezegd dan gedaan…
    Geluidsisolerende vloer dan maar?

  3. Pingback: Verhuizing « DE WERELD VAN JAN JAAP

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s