De zwerver


Als ik – op weg naar plicht en werk – ’s ochtends met de auto langs het Jozef Israëlsplein kom, zie ik hem daar altijd zitten in het bushokje. Duidelijk een vertegenwoordiger van het dak- en thuislozen gilde, getuige zijn voddige kleding, lange onverzorgde baard en de twee plastic tassen met spullen tussen zijn benen op de grond. Hij zit daar in dat bushokje en hij rookt, vrijwel altijd zie ik hem met een sigaret tussen de vingers of in de mond. Zitten en roken, een beetje voorover gebogen als om de boze en vreemde buitenwereld af te weren.

De afgelopen week was het koud, erg koud. Geen weer voor een zwerver om buiten te zijn. Maar toen ik op maandagochtend de bushalte passeerde, zat hij gewoon op zijn vaste plek. Het leek er vanuit de auto op alsof hij geen handschoenen aanhad en vergeefs probeerde zijn verkleumde handen te warmen door ze langs elkaar te wrijven. En toen begon het te schuren en te steken bij mij: ik in mijn comfortabele, verwarmde wagen en hij daar, in dat bushokje…..

De andere ochtend parkeerde ik mijn Suzuki Alto om de hoek en liep naar de bushalte toe. Mijn eigen – best wel dure – lederen handschoenen bij me: een gift voor een dakloze. Maar het bushokje was leeg, zo leeg als een leeg bushokje maar kan zijn. Was de man gezwicht voor de kou en gevlucht naar één van de opvangcentra die Den Haag rijk is? Merkwaardig genoeg voelde ik me opgelucht – alsof ik geslaagd was voor een examen dat achteraf alles bleek mee te vallen, zo’n gevoel was het.

Een dag later was het echter wél raak: de zwerver zat op zijn vertrouwde stek met de onvermijdelijke sigaret en verdere toebehoren. Intussen was bij mij de lust om contact te maken eerlijk gezegd een beetje weggeëbt, dus besloot ik tot een soort halfslachtig compromis: niet uitstappen, maar alleen met de auto langsrijden en kijken hoe de vlag er bij stond. Dat (b)leek mee te vallen – de man droeg inmiddels handschoenen, zag ik en leek ook verder goed op de kou gekleed te zijn. Dus reed ik door en ging naar mijn werk. Maar wel met een ongemakkelijk gevoel: had ik toch niet moeten stoppen en contact maken – vragen naar zijn welstand, gewoon even een praatje maken?  Zo’n praatje kan hartverwarmend zijn voor een mens die niemand anders heeft. Maar ik deed het niet, ik liet hem zitten daar in dat bushokje.

Maar de volgende keer als ik hem zie zitten….

Misschien spreek ik hen dan wél aan….

Misschien….

Ooit….

De barmhartige Samaritaan - Vincent van Gogh
Advertenties

Een gedachte over “De zwerver

  1. Mooi als je dat zou doen…denk ik..
    In het verleden (toen ik net in de stad woonde) gaf ik ook wel eens wat, maar inmiddels is mijn hart verhard. Als ze om geld vragen zeg ik ‘nee’ en loop door. Ijskoud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s