Home » De Stad » Buren

Buren


Ik probeer al 18 jaar te overleven op een etagewoning in Den Haag. Tweehoog, een portiekwoning uit 1923; lekker licht en ruim, maar bar slecht geïsoleerd. De vloeren en muren lijken soms wel van papier: je hoort bijna alles van je (beneden) buren. Je hoort ze lopen door hun eigen territorium, je mag hun verjaardagsfeestjes – ongewenst en op zekere afstand – meevieren en je hoort hun muziek. Over dat laatste gesproken: beneden me woont een man die – hetzij beroepsmatig, hetzij als hobby, dat weet ik niet precies – regelmatig zijn appartement misbruikt voor het doen van stemoefeningen. Een zanger dus, die mij op onheuglijke tijden en altijd ongevraagd vergast op met veel nadruk gezongen fragmenten van allerlei soorten liedjes. Een verstoring van mijn kostbare rust die, behalve woede en stress, ook een bijna ontembaar verlangen oplevert om te verhuizen naar een hutje op de hei. Ik heb Boze Buurman eenmaal aangesproken op zijn in mijn ogen asociale gedrag, maar hij toonde helaas weinig begrip.

Vanochtend was het ook weer raak. Ik ben op een gegeven moment de deur uit gevlucht en met de hond gaan lopen, in de regen nota bene. De irritaties gepoogd er uit te lopen, als het ware. Toen ik terugkwam was het zingen voorbij, maar de overlast niet: er moest nodig weer wat verbouwd worden blijkbaar, want hij was aan het klussen geslagen. Dat is weer een ander soort geluidsoverlast, maar zeker net zo irritant. Zo’n klopboor dreunt dwars door je ziel en met die hamer die hij gebruikt om weet-ik-wat vast te timmeren, zou ik best weleens wat anders willen verbouwen….

En nu probeer ik alle frustratie daarover van mij af te schrijven door middel van deze blogpost. Beste lezer, denk nog eens aan mij en heb medelijden…..

Advertenties

5 thoughts on “Buren

  1. We hebben in Hengelo drie jaar soortgelijke buren gehad. Mensen die de kopjes bij ons in de kast lieten vibreren. Afschuwelijk!!! Ik voel met je mee Jan Jaap. En ik ben blij voor je dat je enkele fijne fysieke plekken van rust hebt. Zoals de duinen en je volkstuin.

    Gr. Henk

  2. Pfff ja vreselijk, ik kan ook zeer slecht tegen dat soort geluiden. Wel is mijn ervaring dat als je het accepteert en probeert te laten voor wat het is, het beter te dragen is.
    Maarja…. een hutje op de hei zal nog altijd prettiger zijn…

  3. Heel herkenbaar! Ook zo´n geweldig ruime lichte etagewoning uit 1920. M´n woonplezier heeft 8 maanden mogen duren totdat de oudere vrouw beneden me (weliswaar met een grote Golden Retriever, maar nooit een enkel geluid gehoord) verhuisde.
    Nu een echtpaar met een bakbeest van een TV pal onder mijn slaapkamer… Hoe kan je het zo treffen?! Nu is daar ´s avonds nog wel overheen te komen maar niet als ze ´m ´s ochtends om zeven uur ook weer aanzetten!
    Zelf ben ik iemand die altijd rekening houdt de TV en muziek niet te hard te zetten, alleen de wasmachine gebruikt op een redelijk tijdstip, etc.
    Wat nu? Noodgedwongen op dezelfde tijden naar bed gaan en opstaan als de benedenburen doen?! Of de hele boel verslepen en van de slaapkamer de woonkamer maken?! Maar verdorie, waarom moet IK altijd degene zijn die zich aan moet passen aan de grillen van een ander?!

    • Heel herkenbaar, jouw reactie!
      De vrijheid van de een is de onvrijheid van de ander, las ik laatst ergens. Praten kan soms helpen: die buurman van mij houdt zich de laatste tijd aardig rustig en ik heb toch het gevoel dat dat ook door mij komt, al kan ik dat nooit bewijzen natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s