Home » Bang voor mensen » Impressie van een wandeling

Impressie van een wandeling


Op vrijdagmiddag gaan we wandelen met z’n drieën – Mitella, Miss Rijswijk en ik. Eerst de duinen bij Scheveningen in, richting de watertoren. Het is glorieus nazomerweer, de zon is warm en de jassen kunnen uit. Er bloeit tijm langs de kant van het pad en de bessen aan de duindoorns kleuren al. Mitella spot een vos in de verte en even later zien we een ree in de bosrand. Konijntjes dartelen soms maar een paar meter bij ons vandaan, zonder schrik of vrees – alsof er geen Zondeval tussen zit, alsof de mens nog steeds te vertrouwen is.

Mitella beent vaak vooruit met lange passen, de gekwetste arm als een trofee voor de borst. Ik heb weinig energie en merk dat het me soms moeite kost om het tempo bij te houden. Vaak lopen we achter elkaar, als ganzen of schapen; Ik zie voorbijgangers soms een beetje vreemd of verbaasd naar ons kijken, alsof we een wandelende curiositeit zijn.

Een pad zit roerloos langs de kant. Als ik hem aanraak beweegt hij iets, maar komt niet van zijn plaats. Volgens Mitella bestaat er een insect dat een eitje legt in de oogkas van padden. De larve die uit het eitje komt, vreet zich via de oogholte een weg naar de hersenen, waarna de pad het loodje legt. Weinig paradijselijk allemaal, weer die Zondeval….

De drie musketiers verlaten het duingebied door een drukke weg over te steken en marcheren richting het Westbroekpark. Laatstgenoemde is vermaard vanwege zijn mooie rosarium en we willen weleens nagaan of die roem terecht is. Onderweg passeren we de gevangenis waar Slobodan Milosevic zijn einde vond. ‘Penitentiaire Inrichting Scheveningen’, staat er in moderne letters op de gevel, maar ik weet wel beter: het blijft een gevangenis, een plek waar mensen vaak voor jaren opgesloten worden; de bajes, de nor, de lik. Ik zou er alles aan doen om te ontsnappen, mocht ik onverhoopt daar terecht komen.

In de theetuin bij het rosarium trakteert Miss Rijswijk op chocomel. De rozen staan er nog aardig bij, al is de uitbundigste bloei er wel af. Daarna lopen we via een woonwijk met dure huizen terug naar de flat van Mitella aan de duinrand, begin- en eindpunt van de wandeling.

We doen dit zo eens per vier tot zes weken. Na afloop eten we meestal samen en dit keer kiezen we voor een ‘vette bek’ van MacDonald’s. Het bedienend personeel van de Mac wordt volgens Miss Rijswijk onderbetaald en ik geloof het graag, met zulke lage prijzen. De winst moet tenslotte ergens vandaan komen.

Altijd weer spannend dat wandelen met de dames, maar ook waardevol, absoluut. We nemen afscheid van elkaar met de verzekering dat het gezellig was. De volgende keer een strandwandeling misschien?

Advertenties

2 thoughts on “Impressie van een wandeling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s