Home » Autisme-PDD/NOS » Doodgepest

Doodgepest


Dit is David Isarin. Of misschien moet je zeggen: dit was David Isarin. David maakte namelijk in de nacht van 13 op 14 maart van dit jaar een eind aan zijn leven. Omdat hij er niet meer tegen kon. Tegen het pesten, het uitgescholden worden, het staren, de smalende opmerkingen. Het genegeerd worden door klasgenoten, nooit gevraagd voor verjaardagfeestjes, uitgestoten uit de groep, een eenling.

Kort voor zijn zestiende verjaardag schreef David een afscheidsbrief aan zijn familie, ging daarna naar het Amsterdamse Bos en hing zich op aan een boom. Voorbijgangers vonden hem daar vroeg in de ochtend, op die 14e maart. ‘David kon zijn Goliath niet verslaan, zijn kwelgeesten doodden hém’, schreef iemand naderhand.

David werd geboren met een schisis, een spleet in bovenlip en gehemelte. Verschillende moeizame operaties volgden, maar het zou altijd een zichtbare plek blijven – een hazenlip. Ook hield hij aan de schisis een slecht gehoor over. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek hij op een gegeven moment ook autistisch te zijn.

Zijn ouders waren gescheiden, hij leefde bij zijn moeder die alles voor hem over had. Zijn vader wilde echter niks meer met hem te maken hebben. Op school werd hij erg gepest vanwege zijn hazenlip; kinderen wilden niet naast hem zitten in de klas en in de pauzes was hij meestal alleen, omdat niemand contact met hem wilde. Op een gegeven moment werd het zo erg dat zijn moeder hem van school haalde. Op straat werd hij nagewezen, nagestaard en soms uitgescholden. ‘Rot op met je hazenlip!’, riepen jongens tegen hem. Door zijn autisme was contacten leggen niet zijn sterkste kant, al had hij enkele vrienden die hem erg waardeerden, getuige het filmpje onderaan dit bericht. Het was blijkbaar niet genoeg. De wanhoop en het gevoel van machteloosheid werden te groot.

Ik leerde David Isarin kennen door het tv-programma Netwerk, dat vorige week in de miniserie ‘Een eenzame dood’ aandacht gaf aan David en zijn overlijden. Het verhaal van deze jongen die niet ouder werd dan 15, trof me.

Iemand afwijzen vanwege zijn uiterlijk of zijn gedrag. Jij hoort niet bij ons, want jij bent anders. Het staren naar je, de opmerkingen, de vijandschap. De pijn die dit veroorzaakt, de vernedering, de eenzaamheid, het gevoel bijna geen mens te zijn – hebben degenen die zich schuldig maken aan dit gedrag enig idee wat ze aanrichten? Of kan het ze gewoon niets schelen? Ik ben bang dat het inderdaad vaak dat laatste is. Mensen zijn soms keihard in hun afwijzing van anderen. Keihard en meedogen-loos.

Dit stukje heb ik geschreven voor David Isarin. En voor al die anderen die afgewezen worden door hun medemensen, om wat voor reden dan ook. En die vaak met de moed van de wanhoop verder gaan. Omdat ze niet zover willen gaan als David. Omdat ze misschien hoop hebben dat het eens beter, anders zal worden. HELDEN zijn het, echte helden, al worden ze geminacht en gebrutaliseerd door de wereld. Helden.

Advertenties

3 thoughts on “Doodgepest

  1. neee togg, ik…ik snik van de schrik, zoietss doe je een persoon toch niet aan, ik bedoel, hij heeft er toch ook niet voor gekozen???, dat arme kind probeerde zijn jeugd te loeven , maar die had hij gewoon nooit gehad, hoe slecht kan je wel nit wezen, hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt, hij had een hele mooie toekomssstt voor zich, maar …ach, niet eens om over te praten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s