Home » Ik lees » Henk de Velde: Een reiziger in tussentijd

Henk de Velde: Een reiziger in tussentijd


Ik heb hem net uit: het boek ‘Een reiziger in tussentijd‘ van solozeiler, avonturier en ras-individualist Henk de Velde. Het is een beschrijving van een van zijn reizen – een tocht die van de westkust van Zuid-Amerika via Paaseiland naar Hawaii voerde.

In 2001 vertrekt De Velde met zijn boot de Campina uit Nederland met als doel het noorden van Siberië te bezeilen, maar dit plan mislukt omdat de Russen zijn schip geen doorgang willen verlenen. Hij bezit niet de juiste papieren en de Russische bureaucratie is traag en onwillig. Uiteindelijk besluit hij om dan maar de steven te keren en naar het zuiden te varen, helemaal tot aan Kaap Hoorn. Na de ronding hiervan zeilt hij door Patagonische wateren aan de andere kant van Zuid-Amerika omhoog en ongeveer op dat punt begint het boek. Een fragment:

‘Hoge, donkere hellingen begeleiden mij door de nacht. Het blijft windstil. De regen daalt in constante stromen neer. Ik passeer contouren van onbekende eilanden en diepe baaien in geruis van neervallend water. De nacht kost een pak koffie en een baal shag. Het morgenlicht is intens en onbeschrijfelijk blauw. (   ) Boven de weerspiegeling in het water zie ik de oever. Boven de oever de bergen. Boven de bergen vlagen van de sluizen des hemels, neervallend in onbewoonbare dalen.’

Mooie, beeldrijke taal. De Velde is niet alleen een goede schipper, hij kan ook schrijven.

Vanuit de Chileense havenstad Puerto Montt gaat het de Grote Oceaan op, in noord-westelijke richting. De Campina zet koers naar Paaseiland waar 21 jaar eerder De Velde’s zoon Stefan werd geboren. Deze komt met het vliegtuig over uit Nederland voor een kort weerzien met zijn reislustige vader.

De volgende bestemming is Hawaii, zo’n slordige 6000 kilometer verder de oceaan op. Eindeloze dagen en weken alleen aan boord van de Campina, met voor, achter en opzij van je alleen zee, een oneindige oceaan van water. Weinig wind soms, dus ook weinig voortgang. Vrijwel geen vogels onderweg of ander leven, geen passerende schepen, geen radiocontact, helemaal op jezelf aangewezen:

‘Het zijn lange dagen. Normaal zeil ik mijn scheepje, nu laat ik mij zeilen. Het kan niet anders. Natuurlijk zet ik meer zeil als het minder waait, maar dan ben ik de halve dag bezig om de balans terug te vinden en die vind ik niet. Koers, gewoon koers houden en de balans vinden tussen zeil, kiek en roer, dat blijkt het beste. Dat er al meer dan een maand zo weinig vogels zijn, verbaast me nog elke dag. Er zijn ook geen walvissen, geen dolfijnen en zelfs geen vliegende vissen meer. Ik kan uren genieten van bewegende luchten en zwevende vogels, boven en naast mij of als donker silhouet in het licht. Maar hier zijn geen vogels en dat maakt de wereld ontzettend leeg. Het geeft mij een machteloos gevoel. Dit niets. Deze stilte…terwijl ik van de stilte hou. De stilte die stilte is, maar niet deze stilte die leegte is. (   ) Dit duurt mij te lang. Ik had mij vijfendertig dagen voorgesteld en vandaag is het vijfendertig dagen en nu is het nog een dikke week. het duurt mij te lang.’

artist-impression van de Campina

Na meer dan 40 dagen zeilen bereikt De Velde uiteindelijk Hawaii en legt aan in de haven van Honolulu

Na lange tijd weer onder de mensen en dat is wennen. De Velde klaagt over de toeristen op Hawaii, de drukte, de warmte, het materialisme en ‘nihilisme’ van de moderne mens en meer. Hij is blij als hij kan vertrekken voor de volgende etappe van zijn reis: 4000 kilometer noordwaarts naar de Aleoeten, een eilandengroep bij Alaska. Het weer is goed de eerste dagen, maar dan gebeurt het:

‘Ik zit binnen. Mijn vijftiende bak koffie voor vandaag. De Campina loopt halve wind zes knopen. Plotseling een enorme klap en wat er dan gebeurd is moeilijk te beschrijven, want het duurt maar een seconde en in die ene seconde gaat je hele leven aan je voorbij. Een enorme klap en er gaat een schok door me heen. Met mijn haren overeind zit ik in een groot, wit vuur…ik voel verder niets….(   ) één seconde en ik zie een ronde, gele vuurbal zo groot als een voetbal met allemaal wit licht eromheen via de achterkant van de boot de generatorruimte uit vliegen. Dan is het stil en donker….al het licht uitgevallen, alle instrumenten zwart…en ik voel pijn in mijn spieren, ik ben zo stijf als een plank en elke beweging doet pijn….’

Blikseminslag – De Velde leeft nog en het schip vaart nog maar de schade is aanzienlijk, dus hij moet terug naar Honolulu voor broodnodige reparaties.

Voordat hij terug is op Hawaii en alle schade hersteld is, is het inmiddels te laat in het seizoen om nog verder te gaan (slecht weer op het noordelijk deel van de Grote Oceaan, ijsvorming in de Beringzee bij Alaska) en De Velde besluit om te overwinteren op Hawaii. Hij vliegt naar Nederland voor lezingen, tv-interviews en familiebezoek, maar voelt zich niet op zijn gemak daar en is snel weer terug op zijn boot. De laatste hoofdstukken beschrijven de wachttijd op Hawaii, afgewisseld met herinneringen en persoonlijke gedachten van De Velde over het leven, de maatschappij en meer. Een voorbeeld:

‘Op de tv in Nederland zie je niets anders dan politieke koppen, waarvan de ene nog algemener zaken vertelt dan de andere. Nederland is geen rechtsstaat, maar een wetstaat. het leven speelt zich af tussen twee deuren, die van het werk en die van het huis. Eenmaal thuis is men blij weer thuis te zijn in de eigen, vertrouwde omgeving met alle verzamelde frutsels om zich heen. Hier begint de mythe van het eigen huis. En heb je eenmaal een huis gekocht, dan zit je er lekker voor dertig jaar aan vast. Om na de afbetaling weer belasting te mogen betalen over wat je met je eigen geld hebt verdiend waar al belasting over is betaald. Van de wieg tot het graf wordt ervoor gezorgd dat je vastzit en geen fratsen uit kunt halen, want daar hebben onze ‘africhters’ niets aan.….

Een vrijdenker met een geheel eigen, vaak verfrissende mening. Straks, na de winter, zal hij doorvaren richting Alaska en de Aleoeten. Maar dat is stof voor een volgend boek.

Ik vond ‘Een reiziger in tussentijd’ een fijn boek en ga zeker meer lezen van deze schrijver.

Henk de Velde – Een reiziger in tussentijd, 148 bladzijden, Uitgeverij Elmar; verkrijgbaar bij Bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s