Op zondagavond naar het strand


strand2

 

Op zondagavond met de hond naar het Zuiderstrand voorbij Kijkduin. Even eruit, de tijd doden, opzien tegen die lange avond, moe van het uitrusten. De mens is niet gemaakt om een hele dag stil te zitten, mijn lichaam wil beweging.

 Het is druk op het  strand – veel mensen met dezelfde gedachtenkronkels blijkbaar. Veel mensen, veel honden. Mijn eigen Torre vindt al die aandacht van de andere honden maar niks en wil het liefst zo snel mogelijk terug naar huis. Een huisdier met een sociale fobie, hij lijkt op zijn baas.

Een gouden zon laag boven de zee, omkranst door wolkjes; koperkleurig licht op het water, als op een schilderij van Mesdag.    Hoek van Holland lijkt voor het grijpen: zo helder, zo dichtbij. Windmolens op de Maasvlakte, ik kan de wieken zien draaien; de rookpluim van de elektriciteitscentrale; havenkranen afstekend tegen de avondlucht, als vingers van handen die omhoog reiken.

Meeuwen samenscholend op de basaltkeien van de golfbrekers, meeuwen op een kluitje hoog op het strand, meeuwen in de lucht.     De hoogwaterlijn is een onregelmatig, kronkelend spoor halverwege het strand – losse hoopjes zwart uitgeslagen zeewier, met daar tussenin schelpen, stukjes plastic, hout en soms een flard van een net.    Het niemansland tussen de hoogwaterlijn en de zee is nu allemansland – mensen lopen op blote voeten door de geulen die de opkomende zee heeft uitgesleten, en over het natte zand langs de vloedlijn

Sporen in het zand: evenwijdig lopende ribbels in golfpatronen, veel voetstappen, de afdrukken van hondenpoten, de fijne pootafdruk van een strandloper of scholekster er soms tussendoor.    Ik laat mijn eigen spoor na; schoenen maat 42, door de zwaartekracht en 65 kilo lichaamsgewicht in het zand gedrukt als bewijs van mijn aanwezigheid, maar straks weggespoeld door de zee, alles wordt weggespoeld door de zee, nog even en alle sporen zijn uitgewist.

Het geluid van de golven die zich stukslaan op het strand, dat geluid: hoe omschrijf je het? Bulderen is te sterk, het stormt niet. Rommelen dan of bruisen? Eigenlijk is er geen woord voor. De mooiste dingen laten zich soms het moeilijkst omschrijven.    De golven worden door een onzichtbare hand steeds dichter naar het strand toe getrokken – als je ergens gaat zitten en er de tijd voor neemt, ga je het zien. Alsof er draden lopen tussen de zee en de maan. Op en af elke twaalf uur.

Aan de horizon liggen enkele vracht- en containerschepen, wachtend op lading. De economische crisis.

Ik zou zo door kunnen lopen naar Hoek van Holland, maar ben bang dat mijn hond dat niet aankan. Daarom draai ik me om en met Kijkduin en Scheveningen voor me in de verte, ga ik terug.     

strand4

Advertenties

Een gedachte over “Op zondagavond naar het strand

  1. Wies

    Hoi Jan Jaap, ben verrast door je schrijfstijl! Mooi omschreven, het strand en de zee. Toch een trieste ondertoon. Of zie ik dat verkeerd? Soms geeft de zee mij een melancholiek gevoel. Is dat de oneindigheid die je lijkt te bespeuren?
    Toch zou ik niet graag i het binnenland wonen, de zee trekt altijd.
    Wies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s