Deze week

Zondag 07/02 Buiten is het grauw, ik maak het eind van de ochtend een wandeling met de hond, maar er is weinig aan en weinig te zien.

Een dienst meegemaakt van de Bethlehemkerk in Den Haag, via internet. Het was best de moeite waard, overtuig jezelf daarvan: http://bethlehemkerk-denhaag/html2/kerkdiensten en dan klikken op de middagdienst van 9 februari.

Je hebt op zo’n zondag te veel tijd om na te denken. Denken wordt soms piekeren en piekeren maakt somber. Goed dat ik die hond heb en niet helemaal alleen ben. Goede muziek of een fijn boek kan ook helpen. Al met al ben ik meestal blij als het avond is en de sabbath bijna voorbij. ‘Wacht op de Heer, zijt sterk, en Hij zal uw hart versterken’ (psalm 27:14).

Maandag 08/02 Gemeen koud buiten, ik had vorige week mijn wintermuts al weer opgeborgen, maar dat blijkt te vroeg gejuicht. Nederland! vlak landje aan de Noordzee, willoos prooi voor continentale hogedrukgebieden en oceaandepressies. Vorige week wonnen de depressies het, nu is het de beurt aan een hogedrukgebied dat Oost-Europese kou met zich meebrengt. Woensdag, donderdag en vrijdag moet ik werken op de boomkwekerij, ik mag wel lang ondergoed en extra dikke werkhandschoenen kopen. Hopelijk is deze kou weer snel voorbij en breekt het voorjaar door.

Dinsdag 09/02 Bloed laten prikken in het ziekenhuis, dit moet regelmatig gebeuren i.v.m. medicijnen die ik gebruik (o.a. Efexor, een anti-depressivum). Vrijdag hoor ik of alles goed is. Medicijnen hebben bijwerkingen. Bij mij: weinig weerstand, een droge mond als ik ’s ochtends wakker wordt, gewichtsverlies, ik zweet veel, vooral in mijn slaap, ik ben gauw moe en lijk soms wel de gaapziekte te hebben. Allemaal dingen die volgens de bijsluiter te maken (kunnen) hebben met het gebruik van Efexor. Verder is er een vrij grote kans op: hoge bloeddruk, verhoogd cholesterolgehalte in het bloed, duizeligheid, gewijzigde eetlust, moeite met plassen, gestoord of abnormaal zicht en meer. Is het middel erger dan de kwaal??

WORDT VERVOLGD

Weer werken – dag 3

Ik kon ‘uitslapen’ vanochtend: de collega met wie ik samenwerk op de boomkwekerij, komt pas om 9.00 uur en ik word op het zelfde tijdstip verwacht. Ik ben er om vijf voor negen, de collega laat nog even op zich wachten en ik besluit om een rondje te gaan lopen om de tijd te doden. Ik loop een stukje in de richting van het naastgelegen landhuis, en krijg vervolgens een reprimande van een grijzende heer die aan komt rijden in een Toyota Yaris. Hij stapt uit zijn auto, informeert wie ik ben en vertelt daarna dat ik me op verboden terrein bevind. Very well, ik ben al weg.

Als mijn kompaan is aangekomen en ons team van twee compleet, moeten er eerst een paar afgekeurde coniferen van gisteren met de hand in stukken gezaagd worden voor de afvalhoop. Daarna gaan we vaste planten rooien en in stukken verdelen. Elk stuk wordt straks opnieuw uitgeplant en – als het goed is – een nieuwe plant. Het voelt buiten kouder aan als gisteren, mijn werkjas is eigenlijk te dun. Het begint zachtjes te regenen en ik merk dat mijn schoenen niet waterdicht zijn.

Om elf uur komt de baas. Hij vraagt of ik het eind van de middag nog langs kom op het kantoor in Leidschendam. Ik zeg nee – omdat ik gelijk naar huis wil als het werk erop zit en geen zin heb om een omweg te maken. Maar ook: vrijdagmiddag na vier uur is borreluur op het kantoor. Het voltallige personeel verzamelt zich dan en evalueert de week, onder het genot van een biertje. Ik wil dat niet, voel me niet op mijn gemak in zo’n groep mensen, klap als gevolg daarvan dicht en ben altijd opgelucht als ik zo’n samenkomst kan verlaten. Mijn ‘nee’ klinkt een beetje bot, al is het zeker niet zo bedoeld. De baas is er niet blij mee en ik voel me schuldig. Mensen, mensen, mensen. Communicatie: altijd ingewikkeld, om moedeloos van te worden soms.

De balans na drie dagen: zwaar werk, te zwaar – en toch afgesproken om het volgende week opnieuw te proberen. De samenwerking met de collega op de kwekerij verloopt tot nog toe goed. Geef het een kans, het zijn maar drie dagen in de week.

Weer werken – dag 2

Om half acht vanochtend reed ik mijn auto de boomkwekerij op. De baas komt een kwartier later, we moeten samen een vervelend klusje doen. Gelukkig is het net licht als we beginnen, we kunnen zien wat we doen. Na anderhalf uur drukt de baas zijn snor en even later arriveert de collega met wie ik gisteren al heb gewerkt. We gaan verder met het opstapelen van 4 meter hoge coniferen in een transportcontainer. Ik ben nog moe van dag 1 en heb daar vooral in de ochtenduren last van. Het voelt niet goed om hier te zijn: samenwerken met iemand anders is niet mijn ding, ik werk liever alleen. Ik voel me vaak onzeker, omdat dit werk nieuw voor me is. Ik voel me zwak en kom fysiek tekort voor dit werk.

Er is geen toilet op dit bedrijf en ik heb de hele dag last van mijn darmen omdat ik iets moet ophouden wat er eigenlijk uit wil….Er is trouwens ook geen verwarming in het hok dat als kantine dient. Buiten is het warmer als binnen. Hete koffie helpt wel wat, maar leuk is anders.

Iets positiefs: spring is in the air, een zanglijster begint al te fluiten terwijl het nog schemerig is, boven mijn hoofd trekken ganzen naar het noorden, ik hoor de heggemus, ik hoor een boomklever – de natuur ontwaakt. De paddentrek is ook weer begonnen, las ik vanochtend op ‘De groenste scheurkalender’ die bij mij op het toilet hangt.

De balans van dag 2: niet mijn ding om hier de hele dag te lopen. Beetje ontheemd gevoel. Misplaatst. Wat is de wil van God?

Weer werken – dag 1

Vandaag voor het eerst in anderhalf jaar weer gewerkt – voor een baas, bedoel ik. Het ging om werk bij een hoveniersbedrijf annex boomkwekerij. Voor drie dagen, om te kijken of het wat is voor me. Een idee van mijn begeleider bij het WSW-bedrijf.

De wekker ging vanochtend op een onchristelijk vroeg tijdstip af. Slaapdronken uit bed, snel douchen, snel ontbijten, koffie. Voor 7.00 uur in de auto, nog stikdonker buiten, handjes schudden met nieuwe collega’s op het kantoor van de werkgever. Het is nog steeds donker als we even later ons gereedschap bij elkaar zoeken en vertrekken. Een klus bij de ambtswoning van de Israëlische ambassadeur in Den Haag. Overal camera’s en een portakabin aan de straat die 24 uur per dag bemand wordt door politie. Het werk is niet zo interessant: bomen snoeien, en mijn taak is het om de afgezaagde takken vanuit de achtertuin van de woning naar onze aanhanger aan de voorkant te slepen. Zwaar werk en ik besef opnieuw dat ik dit puur fysieke, vaak intensieve, vaak vuile handen werk helemaal niet wil doen. ‘Probeer het gewoon, joh, misschien is het wat voor je,’ zei mijn begeleider, en eigenlijk weet ik nu al dat het niks voor me is.

’s Middags naar de boomkwekerij. Hij ligt op een mooie lokatie in Wassenaar, naast een oud landgoed. Coniferen van 4 meter hoog die eerst machinaal gerooid zijn, samen met een andere collega in een container zien te krijgen, voor transport naar een klant. Opnieuw zwaar werk – veel rukken, trekken en sjorren aan onwillige bomen, ik moet oppassen dat ik mezelf niet forceer. Wel een interessante werkplek: roodborstjes hipten om me heen, ik zag en hoorde een buizerd hoog in de lucht en halsbandparkieten scheerden krijsend over. Als het werk wat minder zwaar zou zijn, zou ik het hier wel kunnen uithouden.

Collega’s: ik heb de man met wie ik vanochtend werkte, vertelt over mijn PDD-nos en andere ‘handicaps’. Of het leidt tot meer acceptatie weet ik (nog) niet.

De balans van dag 1: te fysiek. contact met anderen blijft moeilijk, ook op de werkplek.

Werk

Ik had laatst twee afspraken op één dag die beiden te maken hadden met werk. Werk in de betekenis van: een betaalde baan, in loondienst, bij een werkgever.

Bijna mijn hele volwassen leven heb ik dit soort ‘werk’ gehad en ik ben er behoorlijk op afgeknapt. Het ging altijd moeizaam bij mij: de communicatie met baas en collega’s, de geestdodende saaiheid van bepaalde taken die je opgedragen kreeg, lange dagen van 7.00 tot 16.30 uur, een gevoel van eenzaamheid en vervreemding tijdens de pauzes in de kantine, irritante popmuziek waar je de hele dag verplicht naar moest luisteren en meer. Vermoeidheid als symptoom van werkstress. Een uitzichtloos bestaan, naar eigen gevoelen. Onvrij: een loonslaaf, geleefd worden door die baan en die baas, geen kans om zelf je leven vorm te geven.

En toen ging het niet langer en meldde ik me ziek. En nu zit ik inmiddels bijna twee jaar thuis en voel me veel beter. Geen stress meer, niet meer die martelgang elke dag naar dat bedrijf, thuis je eigen dingen doen, je eigen tijd indelen. Een hond genomen voor de gezelligheid; lange wandelingen in het bos terwijl Nederland aan het werk is. Bloggen en verhalen schrijven als nieuwe hobby en daar veel voldoening aan beleven. Maar ook: verveling soms, vooral op koude winterdagen als er buiten niks te doen is maar binnen de muren op je afkomen. Moeilijke momenten zijn dat.

Mijn eerste afspraak had ik met iemand van de sociale werkvoorziening, die mij wil gaan bemiddelen naar een nieuwe baan met begeleiding vanuit de WSW. Een aardige man, heel enthousiast, vond dat ik een ijzersterk cv had en zag het helemaal zitten met mij. Ik zat erbij en luisterde naar hem, maar kon hem niet duidelijk maken wat mijn gevoelens in deze zijn.

Frustrerend: hoe vertel je zo’n man over je negatieve ervaringen met betaald werk? Hoe maak je duidelijk dat dat mooi ogende cv niets vertelt over alle moeite, tegenslag en problemen die je had met dat werk? Hoe leg je uit dat je absoluut niet lui bent, graag iets terug wil doen voor dat geld dat elke maand op je rekening gestort wordt en thuis zitten je soms verveelt, maar dat je niet terug wilt naar vroeger, niet meer terug naar die sleur, die stress, dat keurslijf?

‘Kan ik misschien blijven bloggen tot mijn 65e alstublieft? Is ”niemand lastig vallen, je eigen leven leiden met hond en andere hobby’s” ook een beroep? Mag ik vrijwilligerswerk gaan doen met behoud van uitkering?’

Bij mijn tweede afspraak met mijn werkcoach van het reïntegratiebureau dat zich voor mij inzet, hetzelfde gevoel. Wat doe ik hier eigenlijk, mag ik naar huis waar mijn hond op me wacht?

Inmiddels heeft de WSW-man een afspraak voor me geregeld op een boomkwekerij. ‘Echt wat voor jou, rustig werk, lekker buiten…..’. Morgen moet ik er naar toe. Ik voel tegenzin, maar wil het toch een kans geven. Je weet nooit.